Jest już coś takiego w naturze człowieka, że lubi świętować. Może po to, by jakoś urozmaicić swoją nie najciekawszą codzienność; może po to, by przypomnieć sobie o sprawach ważnych, które jednak mogą zostać zapomniane wśród trosk powszednich. Świętujemy więc różne wydarzenia i ich rocznice, wracamy wspomnieniami do przeszłości; nieraz uczymy się na popełnionych błędach. Takie powroty do wydarzeń sprzed lat sprzyjają najróżniejszym przemyśleniom i podsumowaniom.

Jubileusz to słowo bardzo często związane właśnie ze świętowaniem. Obchodzimy więc rocznice urodzin, zakończenia szkoły, jubileusze małżeńskie czy wspomnienia innych wydarzeń, które wywarły poważny wpływ na nasze życie. I dobrze, że się tak dzieje. Wszelkie jubileusze są bowiem dobrą okazją do dokładniejszego przyjrzenia się sobie i swojej przeszłości. Mogą nas skłaniać do wdzięczności, a także do jakichś konkretnych postanowień na przyszłość.

Przed dwoma laty obchodziliśmy Rok Jubileuszowy - świętowaliśmy dwa tysiąclecia chrześcijaństwa. Było wiele nabożeństw, rozważań o tym, co za i przed nami. Były odpusty, postanowienia. Może warto by wrócić myślą do tych wydarzeń; może warto by zapytać, czy ten czas łaski wydał w moim życiu konkretne owoce.

Umieszczając jednak w tytule dzisiejszego felietonu słowo jubileusz myślałem o innym wydarzeniu. Dwadzieścia pięć lat - to dużo i mało; zależy, czy myślimy o życiu jednego człowieka, czy historii świata. Ale ten "srebrny jubileusz" to dwadzieścia pięć lat pielgrzymowania z Rzeszowa na Jasną Górę. Już za kilka dni po raz kolejny - dwudziesty piąty właśnie - sprzed rzeszowskiej fary wyruszą pielgrzymi, by asfaltowymi drogami i polnymi szlakami zdążać do tronu Jasnogórskiej Pani, naszej Matki i Królowej. Dziesięć dni - może w słońcu i spiekocie, może w chłodzie i deszczu - będą wędrować rozważając wszelkie dary i łaski, jakich było dane nam doświadczyć przez to ćwierćwiecze właśnie dzięki temu, że wciąż nie brakowało ludzi gotowych ofiarować Maryi i Jej Synowi swój trud pielgrzymi. Wiele się przez te lata zmieniło i w kraju i w Kościele; może wystarczy wspomnieć choćby to, że w tym czasie Rzeszów stał się siedzibą biskupią, powstała diecezja rzeszowska. Ile pokoleń niosło swoje radości, troski i nadzieje tam, gdzie jest " Matka, która wszystko rozumie, która sercem ogarnia każdego z nas" . Jakich owoców orędownictwa Maryi doświadczyli w swym życiu ci, którzy zawierali małżeństwo w dniu rozpoczęcia pielgrzymki? Jak bardzo pielgrzymowanie zmieniło losy tych, którzy nie bali się wędrować z Bogiem? Ile zaniesionych do Częstochowy trudnych spraw znalazło szczęśliwe rozwiązanie? Trudno jest znaleźć odpowiedzi na te pytania; na zawsze pozostaną one tajemnicą serc. Ale mamy tę pewność, że ofiara pielgrzymowania nie pozostaje bez odpowiedzi; Matka nie zapomina o dzieciach, które z ufnością do Niej zdążają.

Przypomnijmy, że pielgrzymowanie ma bardzo starą tradycję sięgającą czasów Starego Testamentu. Każdy Izraelita miał obowiązek w określone święta stawić się w świątyni Pańskiej. W czasach Nowego Przymierza bardzo rozpowszechniło się pielgrzymowanie do miejsc związanych z życiem i działalnością Jezusa, a później świętych. Pielgrzymowano do ich grobów, jak również do miejsc słynnych ze szczególnych łask - cudów, które były tam udzielane wiernym. Szczególnie w czasach średniowiecza pielgrzymowanie stało się jedną z bardzo popularnych form pobożności. Włączając się dziś w ruch pielgrzymkowy nawiązujemy do wielkiej tradycji Kościoła powszechnego.

Jeśli wybieramy się więc na pielgrzymi szlak, bądźmy ufni we wstawiennictwo Niepokalanej; jeśli pozostajemy w domach, towarzyszmy pielgrzymom naszą modlitewną pamięcią; wspierajmy duchowo tych, którzy idą orędować za nami wszystkimi.