Źródła historyczne podają mało informacji o młodości bł. Wincentego Kadłubka (ok. 1160-1223), biskupa krakowskiego i cystersa; patrona diecezji sandomierskiej, Sandomierza i Jędrzejowa oraz drugiego patrona diecezji kieleckiej.
Biografowie podają różne daty (1155,1160/1) i miejsca jego narodzin. Wymienia się Karwów koło Opatowa lub Kargów pod Stopnicą w diec. kieleckiej. Jan Długosz określa go słowami: „urodzony pod szczęśliwą gwiazdą”. Zarówno ten kronikarz, jak i akta beatyfikacyjne upowszechniły Kargów i Karwów, używając wymiennie nazw o podobnym brzmieniu.
We włostowskiej parafii żywy jest kult bł. Kadłubka i ufność w jego opiekę. W drugą niedzielę października obchodzi się jego święto, wtedy wierni modlą się o jego rychłą kanonizację. Dzień wcześniej wyruszają z Włostowa do Karwowa, gdzie znajduje się kaplica bł. Wincentego.
Przewodniki przypominają miejsca w Karwowie związane z bł. Kadłubkiem. Urodził się na tzw. Górce w domostwie Różyców. W 1919 r. mieszkańcy ustawili pomnik z napisem: „Dla uczczenia pamięci bł. Wincentego Kadłubka urodzonego w tej wsi”, zastępując kamiennym postumentem wcześniejszy obelisk. Wskazywali również na kamień, podobno z odciskami klęczącego błogosławionego, niedaleko źródła „Wincentego”, z którego woda - używana z wiarą w Boga - leczy wiele chorób, w tym oczy. Świadectwa wiernych zapisane są w Karwowie i jędrzejowskiej postulacji kanonizacji bł. Wincentego w archiopactwie Cystersów.
Bł. Wincenty dorosłe życie związał z Sandomierzem, Krakowem i Jędrzejowem, gdzie w 1223 r. zmarł w klasztorze Cystersów. Zwany ojcem kultury polskiej, zapisał się w dziejach narodu polskiego jako autor Kroniki polskiej. Upowszechnił zwyczaj palenia wiecznego światła przed Najświętszym Sakramentem. Był czcicielem Matki Bożej, co przedstawiają identyczne obrazy w katedrach: na krakowskim Wawelu i w Sandomierzu oraz w kaplicy jędrzejowskiego kościoła Cystersów.
Wiara w Boga i miłość Ojczyzny przebijają z kart jego Kroniki, w której potomnym pozostawił cenne wskazówki, jakże aktualne dziś: „Nie godzi się o własnym myśleć bezpieczeństwie, gdy dobro ogółu na niebezpieczeństwo jest narażone; obrona lub scalenie szczęścia współobywateli największym jest ze wszystkich triumfów; każde państwo zgodą kwitnie, a nie kłótniami; Polaków ocenia się według dzielności ducha i wytrwałości ciała, a nie według bogactw.”