Czytając redakcyjną pocztę, zauważamy z niemałym zaskoczeniem, że wypowiadanie refleksji i głębokich wewnętrznych przeżyć - zwłaszcza dotyczących wiary i sumienia, polskiej historii i dnia dzisiejszego - w formie poetyckich utworów jest potrzebą wielu osób w różnym wieku i wykonujących na co dzień różne zawody. Dwa lata temu opublikowaliśmy wiersz p. Iwony Startek pt. Dzisiejszym faryzeuszom. Niedawno poczta przyniosła nam poetycki tomik tej Autorki, w którym zamieszczony został także ten właśnie dostrzeżony przez nas wcześniej wiersz. Dowiedzieliśmy się również, że Autorka jest nauczycielką języka polskiego, była nagradzana wielokrotnie w konkursach poetyckich, zajmuje się także fotografią. Dzisiaj prezentujemy naszym Czytelnikom kolejny wiersz Iwony Startek, zatytułowany Norwid.

Norwid

Za kołami wieś, miasto i świat
Ojczyzna moja - z przeszłości
Jak ukochanej matki twarz
Skurczona śmiercią.

Za plecami ziemia w pożarze,
Mogiły - krzyżami z niebem spięte,
Popioły pamięci - cmentarze
Kwitnące maciejką.

Za stołem ból i cierpienie,
Samotny ślad pióra na kartce,
Pochylonego w milczeniu
Ostatnie słowo.

Wiersz za wierszem,
strona po stronie
Czytam księgę dzisiejszego dnia,
Ojczyzna moja - zaludniona -

Norwidowo.