Przy okazji strajku w szczecińskich zakładach "Odra" obiegła kraj informacja, że ponad 60% pracowników w Polsce dostaje wynagrodzenie z przynajmniej miesięcznym opóźnieniem, a w wielu przypadkach opóźnienie to sięga kilku miesięcy.

Jeśli problem ten dotyczy ponad 60% pracowników, to trudno już właściwie mówić o "przypadkach" - to po prostu reguła, od której regularne wypłaty wynagrodzenia są wyjątkiem.

Skala tego problemu obnaża fikcję funduszu świadczeń pracowniczych, którego środki są wprost śmiesznie skromne, by wyrównać powstające zaległości płatnicze; pikanterii tej sprawie nadaje fakt, że sami pracownicy funduszu nie skarżą się na płatnicze opóźnienia w pobieraniu własnych pensji... Skala problemu pokazuje także bezradność państwowej inspekcji pracy i całego ustawodawstwa. Tymczasem dokonane ostatnio przez rząd Millera i parlament poprawki w prawie pracy starannie ominęły ów wielki problem...

Sami pracownicy, pośród czynników utrudniających prowadzenie działalności gospodarczej, nowelizację prawa pracy wymienili na odległym jedenastym miejscu. Ich zdaniem czynnikami najbardziej negatywnymi dla rozwijania działalności gospodarczej (więc i zmniejszenia bezrobocia) są niebywale wysokie koszty pracy (wynikające głównie z przymusu podatku ZUS i innych wysokich podatków).

Powszechnie już wiadomo, że proces akcesyjny Polski do UE skutkuje właśnie dalszym podnoszeniem w Polsce kosztów pracy. To zatem, co obserwujemy na rynku pracy - wysokie bezrobocie i powszechne już niemal zaległości płatnicze pracodawców wobec pracowników - jest jednym ze skutków ubocznych spełniania kolejnych warunków dostosowawczych, dyktowanych przez Unię Europejską.

Potwierdzeniem tej diagnozy jest bezsporny fakt, że Unia Europejska nie podyktowała jak dotąd Polsce żadnego "eurostandardu" dotyczącego właśnie pożądanej regularności wypłat pracowniczych wynagrodzeń! Wśród tylu warunków, postawionych polskiemu ustawodawstwu (ponad 90 ustaw dostosowujących, i to jeszcze przed referendum) - ani jednego warunku, dyktowanego potrzebą ochrony wypracowanego wynagrodzenia? Jak to rozumieć? Czyżby tak właśnie, że "w tym szaleństwie jest metoda": metoda na pauperyzację społeczeństwa polskiego, by dyktować mu jeszcze twardsze "warunki akcesyjne"?

W tym kontekście postulat znacznego obniżenia obciążeń podatkowych obywateli, a zwłaszcza obniżenia kosztów pracy, nabiera pierwszorzędnego znaczenia. Niestety, nie wydaje się, by SLD-owskie kierownictwo nawy państwowej miało odwagę i wolę podjęcia takich niezbędnych decyzji. Przeciwnie: pod pretekstem "budowy autostrad" rząd zaproponował ostatnio nowy podatek (ok. 200 zł rocznie), którym obciążyć chce wszystkich kierowców...

Nie da się ukryć, że i ten nowy podatek podniesie koszty pracy, więc i zwiększy bezrobocie, gdyż gospodarka to system naczyń połączonych.

Widać, że są dwie polityki rządu: jedna na pokaz, polegająca na werbalnych deklaracjach i działaniach pozornych - druga, rzeczywista, polegająca na "oskubywaniu" dochodów obywateli gdzie się da i jak się da; a to podatkiem bankowych oszczędności, a to nowym podatkiem drogowym... Czym jeszcze?