Sanktuarium Matki Bożej Patronki Rodzin w Leśniowie przeżywało 11 sierpnia br. uroczystość upamiętniającą koronację figury Matki Bożej. Przed 35 laty, 13 sierpnia 1967 r., sługa Boży kard. Stefan Wyszyński ozdobił królewskimi koronami cudowną Figurę, którą niegdyś pozostawił w tym miejscu książę Władysław Opolczyk. Wówczas głównym celebransem Mszy św. był ówczesny metropolita krakowski, kard. Karol Wojtyła.

Prymas Tysiąclecia w homilii powiedział wówczas, iż o Leśniowie " niewiele by wiedziano w Polsce i w świecie, nie mówiono by o nim w Rzymie, na Kapitule św. Piotra na Watykanie, gdyby nie obecna tutaj Mieszkanka, Wasza umiłowana Pani Leśniowska. Zatrzymała się tutaj niemal w drodze (...), gdy książę opolski z południowo-wschodnich rubieży Polski podążał do niedalekiego stąd Śląska Opolskiego". Prawdopodobnie był to rok 1382. Właśnie wtedy Opolczyk wiózł wraz z figurą także sławny obraz Matki Bożej, który niebawem pozostawił na Jasnej Górze.

Tak więc od samego początku dzieje Leśniowa przedziwnie złączyły się z historią Jasnej Góry. Tutaj przez wieki zatrzymywali się pielgrzymi wędrujący do duchowej stolicy Polski, aby spoglądając na ofiarowaną przez księcia cudowną Figurę, zaczerpnąć nieco sił fizycznych, a nade wszystko duchowych na dalszą drogę. Podczas koronacji o roli sanktuarium leśniowskiego kard. Wyszyński powiedział: "Dzieje Pani tych ziem nie były łatwe. Są wypisane na murach świątyni, która liczy ponad 4 wieki. (...) Pani Leśniowska, mimo owych trudnych dziejów, wytrwała, pozostała tu, jest, czuwa, błogosławi, pociesza, raduje, budzi ufność i krzepi ducha (...). Popatrzcie, najmilsi, co się dzieje: w Leśniowie, podobnie jak w Lourdes, w Fatimie i w tylu innych miejscach często opuszczonych i zaniedbanych, jak gdyby przy drodze ludzkiego życia przysiada sobie pokorna Służebnica Pańska, włącza się w Lud Boży, delikatnie pociesza, ociera łzy, dodaje otuchy i krzepi do dalszej drogi. Wielka to radość dla nas wszystkich (...), że możemy tu być, cieszyć się, koronując Najświętszą Dziewicę, Panią Leśniowską (...), która sobie wybrała miejsce wśród lasów i rozległych pól, aby być z Wami, radować Was, pocieszać i wspierać.

Od tamtych wydarzeń minęło już 35 lat. Zmienił się wygląd tego sławnego miejsca, położonego wśród piasków i lasów, ubogaconych wapiennymi skałkami Jury Krakowsko-Częstochowskiej. Chociaż coraz mniej pól uprawnych i szumiących łanów zbóż, i ludzi pracujących na kamienistej roli, to jednak więcej zadbanych domostw, nowych willi jednorodzinnych, w których żyje nowych ludzi plemię. Zdają się oni doświadczać prawdy słów wypowiedzianych niegdyś przez Prymasa Tysiąclecia: " Radujemy się z Waszej radości i zapowiadamy Wam, że ona trwać będzie bez końca - radości Waszej nikt od Was nie odejmie!".

Niedzielna uroczystość upamiętniająca koronację zgromadziła rzesze mieszkańców miasta Żarek i pobliskich miejscowości. Główny celebrans, o. Marian Lubelski - przeor Jasnej Góry stanowił wielce wymowny symbol trwającego od wieków duchowego związku pomiędzy kultem leśniowskim a jasnogórskim. Wspomniał o tych więziach przeor leśniowski, o. Piotr Polek, który z ogromnym wyczuciem duszpasterskim zadbał o należną sławę i cześć Najświętszej Maryi Panny - Patronki Rodzin. Znakomicie usytuowany ołtarz polowy, malownicza kapliczka nad cudownym źródełkiem, stacje różańcowe ustawione wokół placu naprzeciw sanktuarium czy ostatnio poświęcone stacje Drogi Krzyżowej wkomponowane w mury okalające kościół - oto rezultat starań Ojca Przeora, słusznie zasługującego na miano kustosza Leśniowskiej Pani, ozdobionej królewskimi koronami.

Do rocznicowego świętowania dołączyli również niegdysiejsi przeorzy klasztoru: o. Jacek Nocuń, o. Antoni Sokól i o. Stanisław Knapek. Nie zabrakło serdecznego przyjaciela sanktuarium i wspólnoty paulińskiej, ks. prał. Piotra Miklasińskiego z Zawiercia. Niestety, z uwagi na stan zdrowia nie mógł przybyć o. Bronisław Matyszczyk, znany skądinąd inicjator i wieloletni opiekun Jasnogórskiej Rodziny Różańcowej. Należy mu się szczególne uznanie. On to właśnie w 1967 r. pełnił funkcję przeora. Nawet trudno wyobrazić sobie koronację Leśniowskiej Pani bez jego usilnych starań.

Od wielu już lat dla upamiętnienia tamtego wydarzenia dzień 13 sierpnia przeżywany jest w sanktuarium jako Doba Eucharystyczna. Przez cały dzień wierni oddają część Chrystusowi utajonemu w Najświętszym Sakramencie, w ramach rocznego cyklu adoracji przewidzianej kolejno dla poszczególnych świątyń archidiecezji.

Kilkadziesiąt metrów od głównego wejścia w obręb sanktuarium, w zalesionym ogrodzie przyklasztornym znajduje się niewielkie wzniesienie. Paulini ustawili na nim drewniany krzyż. Jego genezę pamiętają uczestnicy uroczystości koronacyjnej. Na tym miejscu sługa Boży kard. Stefan Wyszyński dokonał właśnie aktu koronacji cudownej Figury. Dziś miejsce to owiane jest ciszą. Z lekka szumiące drzewa nie pamiętają tamtej uroczystości, bo zostały zasadzone nieco później. Ale ptaki, jakby wyczuwając świętość miejsca zdają się wysławiać splendor koron, koncertując na cześć Niebieskiej Królowej. Cała zaś jurajska przyroda, pośród której ukryło się to maryjne sanktuarium, jak zaczarowana nuci wdzięczną melodię słów: Leśniowska Pani, witaj nam!