W połowie maja zakończył się 42. ogólnopolski zjazd Związku Harcerstwa Polskiego. Władze ZHP podjęły szereg decyzji, ale do mediów przedostała się jedna. W tekście harcerskiej roty postanowiono odstąpić od obligatoryjnego odniesienia do Boga na rzecz, jak to się teraz zgrabnie (i obłudnie) nazywa, możliwości wyboru. Odtąd harcerze będą mogli zdecydować, czy chcą przysięgać służbę „Bogu i Polsce”, czy tylko Polsce.

Władze Związku uzasadniają, że modyfikacja treści przysięgi była podyktowana chęcią uniknięcia sytuacji, w której ktoś, kto nie jest pewny, kim jest Bóg albo jest osobą niewierzącą, musiałby nieszczerze złożyć harcerską przysięgę. W teorii więc wszystko wygląda jak najbardziej poprawnie: po co ktoś, kto nie wierzy w Boga miałby przysięgać Mu służbę? Po co warunkować przyjęcie w szeregi harcerzy od wypowiadania słów, które są dla części kandydatów niewiele znaczące? W rzeczywistości jednak decyzja ZHP odnośnie Boga to kolejna ofiara złożona na ołtarzu współczesnego bożka: dobrego samopoczucia ludzi. Samopoczucia, które w naszych czasach wydaje się być najważniejszym, a często jedynym kryterium moralności.

Jednak władze Związku podjęły jeszcze jedną decyzją dotyczącą odniesienia do Boga, a która nie przebiła się do ogólnopolskiej dyskusji. Z tekstu Prawa Zucha usunięto bowiem duchowe odniesienie do Stwórcy. Odtąd dobrze znane wszystkim młodym harcerzom słowa „Zuch kocha Boga i Polskę” brzmią: „Zuch kocha Polskę”. O ile stosując jakąś logiczną ekwilibrystykę można próbować dowodzić, że decyzja dotycząca roty harcerskiej jest dobra (jak może taką być, skoro z tekstu ślubowania usuwa się źródło prawdziwego Dobra?), to jednak okaleczenie tekstu wypowiadanego przez maluchy to decyzja niezrozumiała dla katolików. Bóg znów okazał się dla niewierzących przeszkodą, której nie da się pokonać, a więc trzeba ją wyrugować z przestrzeni publicznej.

Rada Duszpasterska ZHP zdecydowanie skrytykowała decyzje podjęte podczas majowego zjazdu delegatów. Podkreślono, że usunięcie bezwzględnego odniesienia do Boga w tekście przysięgi „narusza tradycję skautingu i harcerstwa”, a także „podważa tożsamość harcerza polskiego”. Duchowni ostrzegają, że w dłuższej perspektywie czasu decyzja władz ZHP może spowodować ateizację młodego pokolenia harcerzy. Oczywiście, protest nie wpłynął zasadniczo na stanowisko władz Związku i Pan Bóg pozostał na cenzurowanym. Może gdyby swój sprzeciw, głośno i wyraźnie, wyrazili rodzice, to siła oddziaływania byłaby większa?

Osobiście nie wierzę w niczyje zapewnienia o tym, że podobne działania, jak te podjęte przez ZHP, to tylko element porządkujący w pewnym stopniu rzeczywistość społeczną, jak przedstawiają to zwolennicy „tolerancji i postępu”. Nie przyjmuję również argumentów o tym, że usunięcie Boga z przestrzeni publicznej to pierwszy i ostatni przystanek na drodze ku równemu i tolerancyjnemu społeczeństwu, jak głoszą piewcy inkluzywności. Wręcz przeciwnie, doświadczenie pokazuje, że ustępstwa na rzecz ateizmu, który z delikatnością oprycha przekonuje, że katolicy muszą się na ławce, jakim jest społeczeństwo, posunąć, skutkuje tylko jeszcze większą natarczywością ze strony liberalnych i postępowych grup.

Wystarczy spojrzeć, co działo się w społeczeństwach zachodniej Europy, które w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat przeszły od tolerowania i rozumienia np. związków homoseksualnych czy liberalnego podejścia do aborcji do nachalnej propagandy i karania sprzeciwiających się promowaniu sodomii czy zabijania nienarodzonych dzieci.

Niestety wszystko wskazuje na to, że Polska także zmierza w tym kierunku, choć wydaje się, że zmiany postępują nieco wolniej niż na Zachodzie. Ostatnie wydarzenia w Łodzi m.in. reaktywowany tzw. Marsz Równości pokazują, że i do naszego lokalnego środowiska coraz mocniej wdzierają się niepokojące trendy z zachodniej Europy. Wobec tego coraz ważniejsze jest osobiste świadectwo wiary, nawet te najmniejsze, które pokaże, że katolicy chcą służyć i Bogu i ojczyźnie. Zatem, do dzieła!