Gdy zajął z nimi miejsce u stołu, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im. Wtedy otworzyły się im oczy i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu (Łk 24, 30-31).
W Ewangelii wg św. Łukasza czytamy też: „Tego samego dnia dwaj z nich byli w drodze do wsi, zwanej Emaus, oddalonej o 60 stadiów od Jerozolimy. Rozmawiali oni ze sobą o tym wszystkim, co się wydarzyło” (Łk 24, 13-15)
Mimo tak dokładnego opisu w różnych okresach trzy miejscowości rywalizowały o tytuł ewangelicznego Emaus. W XII stuleciu rozpoczęto poszukiwania właściwego miejsca, które by odpowiadało parametrom, o których mowa w Ewangelii wg św. Łukasza. I tak „los” padł na zamek Fontenoid (biblijna nazwa: Kiriat-Jearim). Teoria ta nie przyjęła się jednak na długo.
W XIV wieku zwrócono uwagę na wioskę „El-Qubeibeh”, usytuowaną przy drodze z Jafy do Jerozolimy. Tego rodzaju tradycję przyjęli Ojcowie Franciszkanie, którzy w 1335 r. przybyli do Ziemi Świętej, aby opiekować się miejscami uświęconymi obecnością Chrystusa. Franciszkanie zapoczątkowali m.in. organizację pielgrzymek do tej miejscowości. Celem pielgrzymek były ruiny zamku, a szczególnie kaplica zamkowa.
W 1861 r. teren ten zakupiła markiza Paulina de Nicolay. Odbudowano z ruin zamek, adaptując go do celów kultowych. Następnie odbudowano lub dobudowano kilka pomieszczeń mieszkalnych i w takim stanie markiza obiekt ten przekazała Kustodii Ziemi Świętej.
W czasach późniejszych, zwłaszcza w latach 1940-44, przeprowadzono dokładniejsze prace wykopaliskowe, dzięki czemu można było już ustalić pewną chronologię. W taki to sposób stwierdzono, że już w czasach Chrystusa istniała tam wioska, a dom Kleofasa, o którym mowa w Ewangelii, został włączony w strukturę budowy kościoła.
Obecna świątynia została wzniesiona na miejscu poprzedniego kościoła z okresu średniowiecza, 12 października 1902 r. została konsekrowana. Budowla składa się z trzech naw. W lewej nawie znajduje się prostokątny obiekt. Tradycja podpowiada, że to właśnie był dom ucznia Kleofasa. W tym domu uczniowie przy stole rozpoznali Chrystusa Zmartwychwstałego po łamaniu chleba.
Malowidła, obrazy, witraże w tym kościele tematycznie związane są z wielkanocnym wydarzeniem w Emaus. Trzy obrazy w antepedium przedstawiają Pana Jezusa, św. Kleofasa i św. Szymona. W absydzie nad ołtarzem płaskorzeźba przedstawia moment „łamania chleba”.
Podczas spotkania z uczniami Jezus Zmartwychwstały jawi się jako prorok i wyjaśnia konieczność swego cierpienia, śmierci i zmartwychwstania. „...On rzekł do nich: «O, nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy! Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swojej chwały?». I zaczynając od Mojżesza, poprzez wszystkich proroków, wykładał im, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego” (Łk 24, 25-27).