Czasy, w których żyjemy, charakteryzują się ogromnym wzrostem turystyki. Lubimy podróżować, zwiedzać, pielgrzymować, a tym samym poznawać ludzi, świat, przyrodę. Ludzie wędrują też w poszukiwaniu pracy, uciekają przed prześladowaniami, pragną nawiązać stosunki gospodarcze i polityczne. Ale podróżują także w celu odpoczynku. Kościół zaliczył fenomen ludzkiego wędrowania do znaków czasu. W jednym z dokumentów Soboru Watykańskiego II czytamy, że „ludzie skłonieni różnymi powodami do zmiany miejsca pobytu zmieniają także sposób swego życia” (por. KDK 6). Możemy więc za Papieżem Janem Pawłem II powiedzieć, że turystyka jest „skutecznym środkiem autentycznej formacji chrześcijańskiej” i sprzyja dochodzeniu do dojrzałości osobowej.
Turystyka to spotkanie z drugim człowiekiem w jego różnorodności. Przyczynia się do budowania mostów między ludźmi. Ludzie nie tylko akceptują istnienie kultury drugiego człowieka, ale pragną zachować różnorodność. Turystyka jest więc szansą dialogu i słuchania, tworzy kontakt z innymi formami życia, innymi religiami i poglądami na świat oraz z jego historią. Turystyka zaprasza do niezamykania się we własnej kulturze, zachęca do otwarcia i zapoznania się z innymi formami myślenia i życia.
Światowy Dzień Turystyki, który obchodzony jest od 1979 r., służy także przypomnieniu, jakie znaczenie ma turystyka dla gospodarki, społecznych więzi i kultury. Wskazuje też na rolę turystyki - znacznie większą niż tylko dawanie przyjemności.
Z inicjatywy ONZ obchodzimy Międzynarodowy Rok Różnorodności Biologicznej, stąd przesłanie na tegoroczny Światowy Dzień Turystyki, obchodzony 27 września, nosi temat: „Turystyka i różnorodność biologiczna”. Kościół włącza się ze swoim nauczaniem w to szczęśliwe zatroskanie o człowieka w wymiarze jego wędrowania. Turystów przyciąga piękno stworzenia, zatem powinni je respektować. Turystyka prowadzi człowieka na łono natury. Ochrona środowiska naturalnego to priorytetowe zadanie każdego z nas. Ojciec Święty Benedykt XVI w encyklice „Caritas in veritate” napisał, że „Kościół jest odpowiedzialny za stworzenie i powinien podkreślać także tę odpowiedzialność na forum publicznym. A czyniąc to, powinien bronić nie tylko ziemi, wody i powietrza jako darów stworzenia należących do wszystkich. Powinien przede wszystkim chronić człowieka przed zniszczeniem samego siebie” (51).
Turystyka i różnorodność biologiczna są wzajemnie zależne. Trzeba podnosić społeczną świadomość tej zależności. Papieska Rada ds. Duszpasterstwa Migrantów i Podróżujących w tegorocznym orędziu wskazuje na odpowiedzialność organizatorów turystyki i publicznych władz za obronę różnorodności biologicznej. To wielkie bogactwo stworzonych przez Boga organizmów, które żyją na Ziemi, jest zagrożone. Jak wynika z najnowszych studiów, wymarcie grozi na całym globie 22 proc. gatunków ssaków oraz ponad 13 proc. ptaków. Zaniknąć może ponad 27 proc. raf koralowych.
Turystyka pozwala zastanowić się nad sensem samego istnienia. Jest to przeżywanie zarówno tajemnicy stworzenia widzialnego świata, jak i sensu bytowania w nim samego człowieka. Z zachwytu i kontemplacji piękna stworzonego świata rodzi się postawa troski o naturalne środowisko.
Niech ten dzień spowoduje w każdym z nas większy szacunek do otaczającej przyrody.

Zobacz Orędzie na Światowy Dzień Turystyki 2010 na stronie internetowej: www.tchr.org/ide „Nauczanie Kościoła o migracji”.