Świat przedrewolucyjny doskonale znał wyzysk. Jedną z jego form była i jest lichwa. Dziś też jej ofiarą padają najbiedniejsi. Tradycja religii monoteistycznych zdecydowanie opowiada się przeciwko lichwie. Ba! Wzywa nawet do umarzania długów, co wcale nie jest wynalazkiem chrześcijaństwa. Już Mojżesz nakazał swojemu narodowi okresowo darować należności zadłużonym rodakom. Wieczorem oddaje się biednemu zarekwirowany płaszcz, a co 25 lat daruje się po prostu wszystkie długi. Dla pseudoliberałów jest to, oczywiście, najgorsza herezja. Oznacza ona bowiem, że własność prywatna nie jest absolutem. No bo nie jest! Bo ponad prywatnym wierzycielem jest jeszcze Bóg, i w dodatku ten Bóg każe inwestować w bliźniego. Ja jestem zdeklarowanym liberałem. Wierzę w ludzką wolność. Ta wolność jest jednak ograniczona. Nawet najpotężniejsi ludzie świata nie będą żyć wiecznie na ziemi. Gdzież ta ich nieograniczona wolność? Wolność i własność są wartościami niezmiernie ważnymi dla ludzkości. Nie są jednak absolutne. Libertarianin musi tu zgrzytnąć zębami.
Inni moi znajomi zgrzytają zębami na świeżą publikację Papieskiej Komisji „Iustitia et Pax” pod tytułem „O reformę międzynarodowego systemu finansowego i pieniężnego w perspektywie władzy publicznej o zasięgu powszechnym”. Jasne jest, że boimy się totalitarnego rządu światowego w wykonaniu wielkich bankierów. Ale w Rzymie wcale tego chyba nie chcą, a zresztą warto spytać, jaki stosunek do tego dokumentu ma Benedykt XVI, którego encykliki społeczne zdradzają zagadkową wielotorowość myślenia. Mam nadzieję, że w tekście „O reformę…” odczytamy powrót epoki, kiedy papieże i chrześcijańscy cesarze mieli odważny plan stworzenia uniwersalnej władzy nad pokojowo zjednoczonymi narodami. Papieska Komisja nie obiecuje, że to stanie się zaraz. Wręcz przeciwnie, podkreśla, że proces musi być długotrwały i dobrowolny, co przeciwne jest zamysłom globalistów. Ja też jestem przekonany, że czeka nas najpierw epoka ponownego odkrywania tożsamości narodowych i państwowych.
Wróćmy do oddłużenia. Lichwa, czyli pożyczanie na procent, w normalnych czasach była uważana za niedopuszczalną. Tzw. liberalni (cokolwiek to znaczy) teolodzy żydowscy, chrześcijańscy i muzułmańscy od stuleci jednak poszukują uzasadnienia dla pobierania odsetek. Wyręczyła ich w tym dziele XX-wieczna, upadająca obecnie architektura finansowa, która w swej najgłębszej istocie opiera się na inflacji. W normalnych czasach pieniądz zasadniczo zachowywał swoją wartość przez całe pokolenia i odsetki wyrównujące inflację nie były potrzebne. Inflacja zaś wymusza odsetki. Trudno bowiem pożyczyć bliźniemu 100 zł na buty ze świadomością, że po zwrocie długu nie kupimy sobie za te pieniądze nawet sznurowadeł. Musimy się domagać zwrotu należności z odsetkami, jeżeli nie chcemy stracić. Ale - przypomnijmy - z bliźnim nieraz warto stracić.
Częściowe oddłużenie Grecji, podobnie jak częściowe oddłużenie Polski ponad dwadzieścia lat temu - to piękna rzecz. Czy wszakże bankierzy nie chcą w zamian za umorzenie wziąć dłużnika w niewolę wraz z całą jego rodziną? Czy nie chcą zająć mu skromnego majątku wraz z narzędziami pracy? Owszem, chcą. W obecnym stanie polityki światowej - także mogą. Na szczęście wierzyciele są też między sobą skłóceni. Kiedy tzw. rynki, czyli wielkie banki, zaatakują Polskę roszczeniami, wypada mieć przygotowaną kadrę zdolną nie tylko uchronić całą rodzinę przed niewolą, ale również wreszcie odzyskać swobodę działania, szukając sojuszników. Racja jest po stronie dłużników, bo system pieniężny jest w swych podstawach nieuczciwy. Poza racją jednak wypada też mieć twarde argumenty i wolę walki.