Powszechnie przyjmuje się postulat, że edukacja jest aktualnym odzwierciedleniem ładu panującego w społeczeństwie. Za jej przyczyną zaszczepia się w przestrzeni publicznej wartości ogólnoludzkie, na nich osadza się istotę procesu wychowawczego. W tym procesie żywo uczestniczy katecheza, której przesłanie wychowawcze, etyczne, moralne, a nade wszystko wyznawane wartości, mają swe źródło w Bogu.

Katecheza szkolna, ze względu na swe odniesienie do Stwórcy i odwoływanie się do autorytetu Kościoła poddawana jest regularnej krytyce, a poruszanym na zajęciach zagadnieniach towarzyszy nieustanna konfrontacja z wszechobecnymi już na obszarze edukacji postulatami zabarwionymi polityczną poprawnością. Trafnie wyraził się H. de Lubac, uważając, że walka z chrześcijaństwem kieruje się już nie tylko ku jednemu z jego fundamentów czy też konsekwencji: celuje się prosto w jego serce.

Chrystus żyjący w Kościele stara się nieustannie powtarzać, że człowiek bez relacji z Bogiem duchowo ginie. Katecheza szkolna przypomina nie tylko o tym, że do pełni rozwoju potrzebny jest człowiekowi Bóg. W rzeczywistości lekcja religii stanowi jedyną realną obronę młodego pokolenia przed antypedagogicznym materialistycznym nihilizmem, który w ateistycznej ideologii gender osiąga swe apogeum: postulowanie, że płeć jest w rzeczywistości kwestią umowną, którą determinuje kultura. Zaprzeczanie temu, że człowiek bytuje w dwóch płciach, jako mężczyzna i kobieta prowadzi w rzeczywistości do tego, że zarówno kobiecość, jak i męskość, przedstawiają się jako składniki, które nie mogą posiadać stałego zakotwiczenia w ludzkiej naturze.

W perspektywie tych faktów katecheza stanowi już nie tylko pasję przepowiadania, ale staje się pasją wydobywania ludzi z piekła, które próbuje im się zgotować już tu na ziemi. Katecheza towarzyszy człowiekowi na każdym etapie dziejów. Wbrew rozpowszechnianym opiniom, nigdy nie krępowała wolności ludzkiej, lecz zawsze przestrzegała człowieka, że jeżeli wyznawana przez naturę ludzką zasada wolności przerodzi się samowolę wówczas w miejsce takich wartości jak prawda, dobro, pojawi się grzech, który potrafi jedynie zniewalać i krępować ludzką naturę.

Katecheza w szkole musi na nowo włączyć się w kształtowanie procesu wychowania. Nie jest to jednak walka o ideę wychowania, ale o konkretnego człowieka, jego naturę, jego byt. Przecież temu człowiekowi przyszło wzrastać w świecie, w którym świadomie i planowo prowadzi się proces odhumanizowania człowieka w oparciu o fikcyjne, zmienne i złudne systemy wartości.

Inspiracją do działań na płaszczyźnie katechetycznej muszą stać się słowa św. Franciszka Salezego: „Miłość bowiem nakazuje ostrzegać zawsze głośno przed wilkiem, gdziekolwiek wdziera się on między owce” („Filotea”, s. 213). W kontekście tych słów trzeba jasno powiedzieć, że katecheza oferuje niezmienny system wartości, który dąży uświadomienia człowiekowi tego, że życie ludzkie budować można jedynie na trwałych, niezmiennych i uniwersalnych wartościach, a te może dać tylko Bóg.