Ofiarowanie Pańskie. Maryja przynosi Dziecię Jezus do świątyni, aby Je ofiarować Bogu. Jedno z piękniejszych wydarzeń Świętej Rodziny, jedna z tajemnic różańcowych, do których mam wiele osobistego sentymentu.

Ofiarowanie Bogu zawiera w sobie konsekrację. To tak, jak w czasie Mszy św. kapłan mający na patenie hostię, a w kielichu wino, ofiarowuje je Panu Bogu jako dar, wypowiadając słowa modlitwy: „Błogosławiony jesteś, Panie Boże wszechświata, bo dzięki Twojej hojności otrzymaliśmy chleb, który jest owocem ziemi i pracy rąk ludzkich. Tobie go przynosimy, aby stał się dla nas chlebem życia”. Ofiarujemy te dary, wierząc, że nastąpi ich konsekracja, czyli uświęcenie. Dokonuje się ona w sposób bardzo subtelny, w ciszy. Ten, który jest Stwórcą wszystkiego, otrzymuje jakby zwrot tego, co jest Jego własnością.

Można tajemnicę ofiarowania rozpatrywać także na innym gruncie. Oto młody człowiek, chłopak czy dziewczyna, staje przed Bogiem, mówiąc: Panie Boże, oddaję Ci swoje życie, odtąd chcę być w Twoich rękach, chcę, żebyś był moim Panem, a ja Twoją własnością. Wielki to dar, tym bardziej, że jest to sprawa jednorazowego tylko ofiarowania, dokonanego uroczyście w obecności biskupa czy władz zakonnych, lecz takie ofiarowanie następuje praktycznie codziennie, w każdej sytuacji życiowej, w której trzeba dokonywać wyboru pomiędzy tym, co Boże, a tym, co nie prowadzi do Boga.

Konsekracja to nie jest stan uczuciowości czy coś tylko zewnętrznego. Jest aktem wielkiego włączenia człowieka w krwioobieg kapłaństwa Chrystusowego. To włączenie jest dotykiem Najwyższego Piękna, Najwyższego Sacrum, Najwyższej Miłości. Człowiek zostaje niejako prześwietlony światłem Boga Przedwiecznego.

Tak. Jesteśmy w wielkiej wewnętrznej strukturze zamysłu Bożego. Bóg stworzył człowieka, ubogacił go sobą, a potem chce wziąć go niejako z powrotem do siebie, napełniając życiem nadprzyrodzonym. To życie znajduje się w dziele konsekracji, która przenosi się na cały świat ludzkiej pracy, dokonań, wspomaganych przez działanie Ducha Świętego, naszego Uświęciciela.

Módlmy się dziś o dar zrozumienia konsekracji, wejścia w trynitarne życie Boga, które jest możliwe w każdym stanie – mężczyzny i kobiety, ale które spełnia się szczególnie i jest najmilszym darem dla Boga, kiedy dokonuje się poprzez wybór stanu duchownego. Nie możemy tu, oczywiście, pominąć działania Bożej łaski – ale to od człowieka zależy, jak będzie z nią współpracował.

Maryjo, bądź wzorem naszych wyborów.