Głoszenie Ewangelii jest pierwszym zadaniem Kościoła, który – jak przypomina Sobór Watykański II w dekrecie „Ad gentes divinitus”, ze swej natury jest misyjny. Posłanie Jezusa: „Idźcie na cały świat i nauczajcie wszystkie narody” (por. Mt 28, 19) nadal zachowuje swoją aktualność, dynamikę i swoją powszechność. W kontekście czekającego nas IV Krajowego Kongresu Misyjnego w dniach 12-14 czerwca warto sobie uświadomić, że na mocy sakramentu chrztu św. wszyscy jesteśmy misjonarzami.

Dynamika życia chrześcijańskiego związana jest z misją, z wyjściem – jak pisał Ojciec Święty Franciszek w tegorocznym orędziu na Światowy Dzień Powołań – i piękno Kościoła wyraża się właśnie w wyjściu do drugiego człowieka z darem Ewangelii, w jego wymiarze duchowym, charytatywnym, oraz w diakonii, czyli służbie.

Kościół w Polsce, odczytując na nowo wyzwania soborowego dekretu misyjnego sprzed pięćdziesięciu lat, podejmuje ten wysiłek, aby ożywić ducha misyjnego w myśl prawdy, którą zapisał na pierwszych kartach encykliki „Redemptoris missio” Ojciec Święty Jan Paweł II, i zwraca uwagę, że kiedy spoglądamy na świat, wciąż widzimy niezmierzone horyzonty misji. Misja Chrystusa, powierzona Kościołowi, nie została wypełniona do końca. Nasz Święty z Wadowic ćwierć wieku temu odwołał się do bardzo mocnych i zobowiązujących słów św. Pawła: „Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!” (1Kor 9, 16). Ojciec Święty zachęcił także na nowo Kościół w wymiarze powszechnym i Kościół w Polsce do zaangażowania misyjnego przesłaniem zawartym w liście apostolskim „Novo millennio ineunte”. Zwraca w nim uwagę, że nikt, kto prawdziwie spotkał Chrystusa w swoim życiu, nie może zatrzymać Go dla siebie, ale winien Go głosić. Przesłania z encykliki i z listu apostolskiego tworzą pewną całość. Wiara jest dojrzała, kiedy się komunikuje drugiemu człowiekowi, temu bliskiemu, ale również w wymiarach globalnych, przez posłanie misjonarzy – kapłanów, sióstr zakonnych, współpracowników świeckich. Kiedy Kościół głosi Ewangelię, nie zamyka się w sobie, ukazuje swoją prawdziwą tożsamość – to, że z natury jest misyjny.

Wiara jest darem, zobowiązującym i jednocześnie bardzo podzielnym, dlatego każdy z nas, wierząc w Chrystusa, tym darem może się podzielić.

Ufam, że propozycje kongresowe, które zrealizują się na polu i naukowym, i duszpasterskim będą owocne dla całego Kościoła w Polsce, jak również dla poszczególnych diecezji, parafii, rodzin i wszystkich środowisk, którym życie wiarą na co dzień jest miłe.

Jako pasterz Kościoła kieleckiego zapraszam wszystkich, którzy chcą ożywić misyjne zaangażowanie, przede wszystkim do modlitwy w intencjach misji i misjonarzy, zarówno tych pochodzących z naszej diecezji, z ziemi świętokrzyskiej, jak również wszystkich innych polskich misjonarzy, którzy w liczbie ok. 2100 pracują w 97 krajach świata. Jednocześnie zachęcam do odkrywania rzeczywistości misyjnej, która nie tylko wymaga doraźnej pomocy, ale też potrzebuje systematycznego wsparcia modlitewnego, personalnego, współpracy rzeczowej oraz ofiar, aby tworzyć nowe parafie, miejsca wychowawcze, szkoły, ośrodki zdrowia czy szpitale. W przestrzeni tej współpracy misyjnej to wszystko znajduje swoje dopełnienie przez zaangażowanie każdej osoby – tej modlącej się na różańcu, tej piszącej artykuły, ofiarującej swoje ofiary duchowe czy materialne na potrzeby misji. Współpraca misyjna domaga się udziału wszystkich w każdym miejscu i zawsze, ponieważ działalność misyjna Kościoła nie jest działalnością doraźną, ale jest życiem Kościoła na co dzień.