ANNA BUCHAR: – Ciężkie czterokończynowe porażenie mózgowe, które dotknęło Pani starszego syna Krzysztofa, stało się inspiracją i motorem do działania na rzecz niesienia pomocy również innym dzieciom i ich rodzinom borykającym się z podobnym cierpieniem, izolacją i różnorodnymi barierami związanymi z niepełnosprawnością. Jakie były początki powstania Stowarzyszenia św. Celestyna w Mikoszowie, którego jest pani dyrektorem?

MAŁGORZATA DE HAAN: – Początki oczywiście były trudne. Stowarzyszenie założyliśmy w 1991 r. z myślą o chorych, niepełnosprawnych dzieciach i ich rodzinach, które miały utrudniony dostęp do profesjonalnej i kompleksowej pomocy medycznej, rehabilitacji oraz odpowiedniego wsparcia, które gwarantują zdrowie i prawidłowy rozwój. Rzeczywiście Krzysiu był naszą inspiracją. Pomogły nam w tym wielkie serca i wiara w to, że na chwałę Pana można stworzyć coś wielkiego. W tworzeniu Stowarzyszenia św. Celestyna prócz pomocy ze strony medycyny, edukacji czy rehabilitacji równie ważna była pomoc duchowa. W 1994 r. założyłyśmy tu pierwsze szkoły, później powstał ośrodek rewitalizacyjny, następnie Centrum Rehabilitacji i Neuropsychiatrii. Napływało tu coraz więcej rodzin, co było inspiracją do rozwijania ośrodka. Powstawały przedszkola integracyjne, dla dzieci z autyzmem, specjalne, kolejno szkoły podstawowe, szkoły przysposabiające do pracy, warsztaty terapii zajęciowej i zakłady aktywności zawodowej. Istnieją też poradnie – tak że pracy jest mnóstwo. Obecnie zatrudniamy 180 osób w 55 zakładach aktywności. Tworzymy tu piękną wspólnotę, w której ważna jest troska o siebie nawzajem.

– W Pielgrzymce Osób Niepełnosprawnych do Henrykowa bierzecie udział od samego początku.

– Już po raz ósmy pojedziemy na pielgrzymkę do Henrykowa. To jest naprawdę dzieło Boże i cieszymy się, że dzieje się to tak blisko nas. Cieszy nas również ogromna liczba jej uczestników, którzy przyjeżdżają do Henrykowa z całego Dolnego Śląska. Należy zaznaczyć ogromny wkład pracy i zaangażowanie wolontariuszy, którzy pomagają w organizacji tego wielkiego wydarzenia. Jesteśmy tu bardzo szczęśliwi i tym szczęściem obdarzamy siebie nawzajem. To przebywanie ze sobą, wspólny poczęstunek, modlitwa, śpiew… to jest piękne!

– Pielgrzymka Osób Niepełnosprawnych do Henrykowa jest okazją nie tylko do integracji, ale także do zaprezentowania swoich talentów. Ty, Michale, mimo szpotawości stopy rokrocznie porywasz uczestników pielgrzymki do tańca w rytm skocznej Zumby. Skąd wzięła się Twoja pasja?

Michał de Haan: – Odkąd pamiętam kocham tańczyć. Niezmiernie cieszy mnie to, że mimo mojej niepełnosprawności wciąż mogę to robić i w dodatku zarażać swoją pasją innych. Uwielbiam te spotkania w Henrykowie, gdzie wraz z przyjeżdżającą tam młodzieżą razem tańczymy Zumbę. Do pielgrzymki mocno się przygotowuję. Bardzo przeżywam każdy wyjazd, spotkania z nowo poznanymi ludźmi, którzy tak jak ja mimo swoich niepełnosprawności korzystają z tego, czym obdarzył ich Bóg. Każda z tych osób jest dla mnie inspiracją i motorem do dalszego działania.