Wilno zawsze pozostawało w cieniu Lwowa. Uważano bowiem, że nie jest tak barwne i wesołe jak Lwów. Niesłusznie. Nie brakowało tam oryginalnych i dramatycznych wydarzeń i zjawisk, dawało się wyczuć specyficzne kresowe poczucie humoru. Inna rzecz, że to we Lwowie nadal można znaleźć wiele reliktów polskości, podczas gdy w Wilnie uległy one zatarciu. W świetnie wydanej książce Ostatnie lata polskiego Wilna, napisanej żywym, reporterskim językiem, autorzy przedstawiają ostatnie dekady polskiego miasta, które po II wojnie światowej zostało oderwane od Polski. Pokazują dzieje miasta, opisują wydarzenia polityczne i losy znanych wilnian. Nie zabrakło wśród nich Józefa Piłsudskiego, który miał trzy słabości: córki, papierosy i Wilno właśnie. Nie obyło się bez „buntu” gen. Żeligowskiego, rozbicia gangu Bruderferajn, operacji „Ostra Brama”, Uniwersytetu Stefana Batorego, Stanisława Cata-Mackiewicza, Juliusza Osterwy, Teatru Reduta i grupy „Żagary”.