Św. Tomasz z Akwinu, to jeden z najwybitniejszych teologów i filozofów na przestrzeni dwóch tysiącleci chrześcijaństwa. Historycy mówią o nim, że "między uczonymi był największym świętym, a wśród świętych największym uczonym". Ojciec Święty Tomasza pochodził z Lombardii, a matka była Normandką. Św. Tomasz urodził się około 1225 r. w hrabstwie Roccasecca w okręgu Neapol. Rodzice powierzyli wychowanie małego Tomasza benedyktynom z Monte Cassino z nadzieją, że kiedyś przywdzieje benedyktyński habit. Młodemu Tomaszowi nie spodobało w zakonie benedyktynów i w 1239 r. opuszcza klasztor Monte Cassino, aby podjąć studia na uniwersytecie w Neapolu. Tam Tomasz miał okazję poznać działalność Zakonu Kaznodziejskiego założonego przez św. Dominika.

Decyzja o wstąpieniu Tomasza do Zakonu Kaznodziejskiego spotkała z ogromną dezaprobatą i sprzeciwem rodziny, która chciała skłonić go do opuszczenia tego zakonu. W 1243 r. Tomasz w drodze do Bolonii wpadł w zasadzkę urządzoną przez swoich braci, którzy przez dwa lata "więzili" go w domu rodzinnym i uparcie nakłaniali do odejścia od Dominikanów. W 1245 r. św. Tomasz powrócił do Neapolu, aby dalej kontynuować swoje studia. Przełożeni zakonni dostrzegli u Tomasza umiłowanie filozofii i wysłali zdolnego młodzieńca na studia do Rzymu, a później do Kolonii, gdzie wykładał znany w całej Europie uczony dominikański św. Albert Wielki. Po ukończeniu studiów przełożeni wysłali św. Tomasza do Paryża, gdzie na Sorbonie wykładał on teologię.

Św. Tomasz zadziwiał studentów jasnością, głębią i precyzją wykładów. Opracował on własną metodę prowadzenia wykładów, które rozpoczynał od przedstawienia przesłanek i argumentów przeciwnych danemu twierdzeniu i po kolei (punkt po punkcie) ukazywał ich nieprawdziwość, aby udowodnić omawiane twierdzenie naukowe czy prawdę teologiczną. Św. Tomasz prowadząc ożywioną działalność akademicką znajdował czas na pisanie traktatów i rozpraw naukowych.

Wskutek intryg i fałszywych podejrzeń jakie rozsiewali przeciwnicy Dominikanów Tomasz musiał przerwać prowadzenie wykładów na Sorbonie i opuścić Paryż. Po powrocie do Włoch, na kapitule generalnej Zakonu Dominikanów został mianowany kaznodzieją. Jeszcze raz przełożeni zakonni wysłali Tomasza do Paryża, ale już otoczonego sławą najwybitniejszego teologa ówczesnej Europy. Po trzech latach wrócił do na uniwersytet w Neapolu, gdzie wykładał w latach 1272-74. Św. Tomasz został zaproszony na sobór powszechny, który zwołał papież Grzegorz X w Lyonie. Zmarł w drodze na sobór 7 marca 1274 r. Papież Jan XXII ogłosił Tomasza z Akwinu świętym w roku 1323, a Pius V nadał św. Tomaszowi tytuł Doktora czyli Nauczyciela Kościoła. Św. Tomasz z Akwinu był nie tylko był wybitym filozofem i teologiem, ale umiał połączyć niezwykle rozległą wiedzę z pokorą i świętością. Stworzył on zwarty system filozoficzny zwany tomizmem, a swym dziełach ukazał bogactwo filozofii i teologii katolickiej. Jego najbardziej znane dzieła to: Summa teologiczna, Summa contra Gentiles czyli apologia wiary przeciw poganom, Kwestie dysputowane oraz Komentarze do niektórych Ksiąg Pisma Świętego.

W przeddzień wspomnienia św. Tomasza w Wyższym Seminarium Duchownym w Łodzi miała miejsce uroczysta akademia poświęcona duchowemu dziedzictwu wybitnego filozofa i teologa. Uroczysty wykład pt. Św. Tomasz Sługa Boga i człowieka wygłosił benedyktyn o. Leon Knabit. Przypomniał on, że dla św. Tomasza z Akwinu Jezus Chrystus był wszystkim. To umiłowanie Jezusa skłoniło Tomasza do wstąpienia do Zakonu Kaznodziejskiego, aby zrealizować to, do czego wezwał go Bóg. Św. Tomasz z Akwinu nie lękał się podejmować aktualnych problemów ówczesnego świata. W swych dziełach piętnował tyranię władców średniowiecznej Europy oraz pogardę dla filozofii i kultury starożytnej. Dostrzegając spory teologiczne w Kościele katolickim jeszcze gorliwiej poszukiwał prawdy o Bogu i człowieku, aby głosić ją poszukującym sensu życia. Św. Tomasz był gorąco zaangażowany w "nową ewangelizację Europy" jaką prowadził w XIII w. Kościół katolicki, powiedział o. Leon Knabit. Zwracając się do kleryków o. Leon Knabit przypomniał słowa Stefana Kardynała Wyszyńskiego, że wielkość zaczyna się od postawy służby. Dzisiejsze zło jest bardziej niebezpieczne. Wobec perfekcyjności zła nie stać nas chrześcijan na bylejakość. Wolność zafałszowana uwielbieniem samego siebie jest kolosem na glinianych nogach. Jeśli nie staniemy na wysokości zadania to przegramy swoje życie, dany nam czas, podkreślił o. Leon Knabit.

Akademię uświetnił znakomity koncert fortepianowy w wykonaniu sióstr Aleksandry i Hanny Gajeckich. Zagrały one z wielką pasją utwory Chopina, Bramsa, Liszta, Ravela, Ganz´a. Uczestnicy akademii nagrodzili występ pianistek gromkimi brawami. Siostry Gajeckie są laureatkami V Międzynarodowego Festiwalu Pianistycznego im. J. Hofmanna i I. J. Paderewskiego w Nałęczowie w 1995 r. oraz stypendystkami słynnych fundacji. Często koncertują w kraju i zagranicą.