Łódź, uważana przez komunistów za czerwoną, gdzie zawsze mogli oni liczyć na klasę robotniczą, pokazała im plecy. Ten społeczny opór zajmuje zaszczytne miejsce w publikacji prof. Leszka Olejnika. W sierpniu 1980 r., a także w stanie wojennym opór ten najsilniejszy był w Warszawie i we Wrocławiu – tam dochodziło do wielkich demonstracji, a najmocniejszy był ruch antykomunistyczny. W „czerwonej” Łodzi jego bierna forma była dla komunistów szczególnie deprymująca. To tu miał miejsce największy strajk studencki (styczeń i luty 1981 r.), decydujący o reformach uczelni i rejestracji NZS. W Łodzi aktywni byli znani działacze polityczni i związkowi: Jerzy Kropiwnicki, Grzegorz Palka, Andrzej Słowik, Karol Głogowski czy Józef Śreniowski. W lipcu 1981 r. odbył się 20-tysięczny, dostrzeżony także poza Polską, marsz głodowy. Opisana w książce dekada poprzedzała czas transformacji, która z Łodzią – dotkniętą monokulturą gospodarczą – obeszła się szczególnie okrutnie.