Nazwy ROAK używało wiele lokalnych grup poakowskiej konspiracji w całej Polsce. Obok nich na Mazowszu działały konkretne struktury pod tą nazwą, które dążyły do odbudowy Podokręgu Północnego, ale już nie AK, lecz ROAK – zaświadczają historycy, którzy przygotowali pracę o Ruchu. ROAK nie istniał długo. Powstał w 1945 r., a zakończył działalność jesienią 1948 r. już pod innym szyldem – 11. grupy operacyjnej Narodowych Sił Zbrojnych. Była to konspiracja o charakterze wojskowym, dysponująca oddziałami zbrojnymi, rozbudowaną siatką wywiadowczą, kanałami przerzutowymi na Zachód; sporządzała raporty wywiadowcze, choć nadal nie wiemy dla kogo. Za inicjatywą stał bardzo tajemniczy kpt. Stefan Szmakfefer ps. Andrzej, szef wywiadu Podokręgu Północnego AK, którego autor opracowania na jego temat nazywa człowiekiem widmo. Spora grupa byłych żołnierzy ROAK, wchodzących w skład jej głównej struktury – Inspektoratu Mazowieckiego ROAK, współtworzyła później 16. Okręg Narodowego Zjednoczenia Wojskowego, który działał na Mazowszu Północnym aż do początku lat 50. XX wieku.