Zanim kościoły zostały pobłogosławione przez bp. Piotrowskiego w kościółku św. Stanisława odbyło się modlitewne czuwanie przed Najświętszym Sakramentem. Jezusa Eucharystycznego adorowała liczna grupa wiernych, wśród nich dzieci, które przewodniczyły modlitwie różańcowej. Biskup Piotrowski pobłogosławił zebranych Najświętszym Sakramentem. Następnie głos zabrał proboszcz małogoskiej wspólnoty ks. prał. Henryk Makuła. Pokazał bp. Piotrowskiemu archiwalne zdjęcia, które ukazywały stan kościółka św. Stanisława przed renowacją. Zdjęcia te dały obraz skali prac renowacyjnych przeprowadzonych w świątyni.

Z pragnienia serca

Jak powiedział Proboszcz, kiedy tylko przyszedł do parafii w Małogoszczu, zapragnął, aby wspólnie z wiernymi podjąć dzieło odnowy kościółka i jego zabytkowego wnętrza. Zanim to nastąpiło trzeba było doprowadzić wodę, energię elektryczną i wykonać nowe tynki zewnętrzne. Wiele czasu zajęły uzgodnienia, projekty, komisje, zezwolenia. – Mozolna praca konserwatorska przez kilka miesięcy przy pięknej polichromii w wykonaniu pań konserwatorek: Urszuli i Ewy. Wykonanie stropu, chóru muzycznego odnowa drzwi, prace stolarskie, nowe okna, rekonstrukcja ołtarza głównego, w którym umieściliśmy obraz św. Stanisława kopię krakowskiego obrazu od franciszkanów – wyliczał Proboszcz.

Wspólne dzieło

Ks. prałat przypomniał także historię świątyni stojącej na cmentarnym wzgórzu. – Cieszmy się jej pięknem, chcemy, by służyła ona tak jak być to powinno na większą chwałę Bożą. Modlimy się za wszystkich pracujących przy odnowie tej świątyni, polecamy wszystkich dobrodziejów, ofiarodawców Bożej Opatrzności – mówił ks. prałat. Bp Piotrowski pobłogosławił kościółek oraz podziękował proboszczowi i wiernym za trud włożony w odnowienie kościółka: – Chciałem pogratulować ks. Henrykowi, jego współpracownikom i całej plejadzie osób świeckich oraz wam, drodzy parafianie, bo niektórzy znają powtarzane przeze mnie afrykańskie przysłowie: „Jednym palcem twarzy się nie umyje”, twarz myje się dłońmi. To wszystko, co pozostaje w przestrzeni naszych parafii, nie zawsze tak zamożnych i mogących wszystko we własnymi siłami zrobić, ale tam, gdzie jest ta solidarność, współpraca, gdzie są dłonie, to wszystko staje się łatwiejsze – mówił Biskup. Następnie utworzyła się procesja, na której czele szli bp Piotrowski i ks. Makuła, modląc się, przeszli do kościoła parafialnego, w którym Biskup przewodniczył Mszy św.

Kościół św. Stanisława BM

Powstał staraniem tutejszego proboszcza człowieka wielkiego formatu, Jakuba Biedy Chrostkowica. Świątynia została konsekrowana 18 lipca 1599 r. przez bp. Pawła Dębskiego. Kościółek powstał prawdopodobnie na miejscu kultów w czasach przedchrześcijańskich, gdzie czczone były bóstwa, „baby” i stąd nazwa tego wzgórza stosowana do dnia dzisiejszego „Babinek”. W nowym odnowionym kościółku odprawił pierwszą Mszę św. po wielu dziesięcioleciach w ub.r. małogoski rodak abp Henryk Jagodziński

Bierzmy różaniec do ręki

W homilii bp Piotrowski wskazał na Maryję jako naszą Matkę i źródło wszelkich łask. – To zaufanie, jakie pokładamy w Maryi, Matce Odkupiciela i Królowej Różańca, nigdy wierzących nie oddala od Jezusa – mówił Biskup, podkreślając, że „Maryja jest obecna w Kościele nawet znacznie wcześniej, gdy formowała się wspólnota świadków Jezusa, bo Ona wyraziła swoje „fiat” w Nazarecie”. Biskup przypomniał, że była wierna tym zobowiązaniom. – Bierzemy różaniec do ręki, by z Maryją leczyć świat modlitwą, bo przecież Bóg dał człowiekowi ziemię, aby się o nią troszczył. Utrwaliło się takie powiedzenie: „dorastamy do świętości”, jednak o. Zdzisław Kijas mówi: „Nie, wzrastamy w świętości”. Kod Bożej łaski został w nas zaszczepiony od momentu chrztu – podkreślił Pasterz diecezji kieleckiej. Biskup poświęcił wszystkie prace wykonane ostatnio w kościele parafialnym.

Historia kościoła NMP

Najstarsze zapiski o grodzie kasztelańskim w tej miejscowości pochodzą z „Bulii gnieźnieńskiej” z 1136 r. W zapiskach istnieje wzmianka, że w Małogoszczu znajdowała się świątynia w 1140 r. Nie wiadomo, gdzie stał wspomniany kościół ani nawet gdzie znajdował się gród kasztelański. Jest wielce prawdopodobne, że w miejscu obecnej świątyni stał w XIV w. kościół. Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1591-95 dzięki staraniom ks. Jakuba Bieda Chrostkowica, mansjonarza małogoskiego, i późniejszego proboszcza, który zdecydował się na ten krok, widząc opłakany stan poprzedniego kościoła. Świątynia została konsekrowana w 1595 r. przez bp. chełmińskiego Piotra Tylickiego, dawnego proboszcza małogoskiego. Budowa świątyni trwała nadal i dopiero w 1624 r. ukończono wznoszenie wieży w fasadzie zachodniej. Pierwsze prace konserwacyjne przeprowadzono w latach 1796-1800. W czasie powstania Kościuszkowskiego na plebanii w Małogoszczu przebywał sam naczelnik, którego wojska lizały rany po bitwie pod Szczekocinami, w której ciężko ranny został Bartosz Głowacki. W okolicach Małogoszcza podczas powstania styczniowego rozegrała się 24 lutego 1863 r. jedna z najkrwawszych bitew powstańczego zrywu, w której walczył przyszły brat Adam Chmielowski. Carscy żołnierze, karząc miejscowych za sprzyjanie powstańcom, spalili cały Małogoszcz. Ocalały kościół i plebania dzięki temu, że jeden z carskich dowódców Ksawery Czengiery był katolikiem i zabronił podpalić kościół. Po powstaniu Małogoszcz utracił prawa miejskie i został skazany na ubogą egzystencję. Kościół szczęśliwie przetrwał obie wojny światowe. Na przestrzeni ostatnich lat został gruntownie odremontowany. Wszystkie ławki, meble w prezbiterium zostały wymienione. Wykonany został gruntowny remont organów. Wykonany został ołtarz soborowy. Ostatnio wymienione zostały zniszczone tynki na zewnątrz kościoła i świątynia została pomalowana z zewnątrz.

Ks. prał. Henryk Makuła

Chciałbym wszystkim moim parafianom, ofiarnym darczyńcom, którzy na przestrzeni ostatnich lat ofiarą i modlitwą wspomagali nasze wspólne przedsięwzięcia – odnowienie kościółka św. Stanisława i kościoła parafialnego podziękować za ich trud i ofiarność. To dzięki nim nasze kościoły odzyskały dawny blask. Niech dobry Bóg wynagrodzi wszystkim ich ofiarność i zaangażowanie w te wielkie dzieła, które udało nam się doprowadzić do szczęśliwego końca. Bóg zapłać.