Lubię w Wielki Post uciekać "na pustynię". Zostawić cały ten świat, ludzkie problemy, walkę o radiową koncesję, niedokończone odpowiedzi na ludzkie pytania, redakcyjną pracę, zostawić to wszystko i spotkać się tylko z Bogiem. Tak już jest, że Bóg przemawia do nas przede wszystkim w ciszy, a tę można znaleźć w niewielu już miejscach na naszej ziemi. Opuszczam swoje miasto, zostawiam za sobą problemy dnia codziennego i idę do drzew, do zwierząt, do wiejącego zimnem wiatru, idę do marcowej nocy, by tam spotkać Skazanego, Poniewieranego, Ukrzyżowanego. Aby to wszystko zrozumieć, muszę mieć spokój i czas, muszę to jeszcze raz dokładnie przemyśleć. Dlatego odnajduję znaną mi leśną ścieżkę, poznaję moje znajome drzewa, których jeszcze nikt nie wyciął. Poznaję krzewy, leśne runo i to gwiaździste niebo, które pokazuje mi drogę, bym nie zabłądził. Zatrzymuję się przy sosnach jak przy stacjach krzyżowych i rozważam, rozmyślam. Cisza jest moim modlitewnikiem, szum wiatru śpiewa Któryś za nas cierpiał rany. I tak metr po metrze, drzewo po drzewie przechodzi człowiek smutną " drogę". Lesie łomżyński, który pomagasz mi spotkać Chrystusa Cierpiącego, jak ci dziękować? Przecież tu, wśród twoich drzew, spotkałem tamte wydarzenia. I krzyczących ludzi, i skazującego Piłata, i rzymskich żołnierzy. I widziałem, jak swoimi konarami ułożyłeś potężny krzyż, dar od nas dla Jezusa. Patrzyłem długo na płaczącą wierzbę. Taka była podobna do Twojej Matki. Nic nie mówiła, tylko cienkimi gałązkami szeptała słowa modlitwy. Jak to matka. Widziałem pochylające się drzewo, które już dawno upadłoby, gdyby nie pomoc innego. Przy nim zatrzymałem się, by rozważać scenę z Cyrenejczykiem. Przechodziłem obok tych drzew, które nie mogą już swymi wierzchołkami patrzeć w niebo. Kiedyś upadły, leżą, nie ma kto im pomóc. Na rozwidleniu leśnych dróg spotykam potężny krzyż. To Golgota. Ludzie powiedzieli mi kiedyś, że postawili go ich dziadowie. Miał być i był drogowskazem, który nie pozwolił zbłądzić. I dzisiaj krzyż jest drogowskazem, tylko kto chce dzisiaj na niego patrzeć? Na koniec leśnej, "Krzyżowej Drogi" jeszcze jedna krótka modlitwa, jeszcze jeden zachwyt, że są takie miejsca, które ciszą oczarowują.

Wraca człowiek z takiej "podróży" trochę zmęczony, zmarznięty, ale szczęśliwy, bo znowu kilka chwil bliżej do "zwycięskiego poranka" . Wtedy wszystko się wyjaśni. A dzisiaj tylko jest smutno, bo przeżyłem jeszcze jedną "Krzyżową Drogę", zachwyciłem się przyrodą, a zapomniałem pomóc w dźwiganiu krzyża. Ot, taki jestem gapa.