10 lutego, a potem 10 marca po raz kolejny, odbył się w Łomży dzień skupienia Ruchu Rodzin Nazaretańskich. Jak do tej pory wspólnota Ruchu istnieje dopiero w Piątnicy i jakoś nie może dokonać skutecznego " desantu" za rzekę. Może po marcowym dniu skupienia stanie się to możliwe i zawiąże się grupa osób pragnących wzrastać w tej duchowości.

Czyżby przeszkodą w powstaniu łomżyńskiej wspólnoty był styl ruchu? Większość bowiem grup w naszym mieście, np. trzy wspólnoty Odnowy w Duchu Świętym, angażuje głównie uczuciowość członków. Stąd tak popularna w tych środowiskach głośna modlitwa spontaniczna, w tym - modlitwą językami.

Ruch Rodzin Nazaretańskich przychodzi z inną propozycją. Spotkania wspólnotowe są inaczej zorganizowane i jak się wydaje - inny mają cel. Cotygodniowe zebrania nie tyle służą uwielbianiu Boga ( choć z pewnością też), co raczej mają charakter formacyjny. Oprócz odmawiania Różańca czyta się bowiem wydawane przez Ruch rozważania, m.in. teksty ks. Tadeusza Dajczera, założyciela tej międzynarodowej już organizacji. Uczestnicy spotkań starają się zobaczyć swoje życie w świetle tych rozważań, dzielą się wnioskami i, co ważniejsze, starają się wcielić je w życie. A zatem, spotkania wspólnotowe są jedynie elementem zaangażowania w Ruch - całą resztę stanowi życie po prostu. I to takie, jakie jest osobiste powołanie każdego z członków, a więc przede wszystkim w życiu rodzinnym. Choć dla porządku dodajmy, że w Ruchu zrzeszają się nie tylko rodziny, ale każdy, kto tego pragnie. Rodziny Nazaretańskie nie wykraczają poza pracę wewnętrzną członków, nie zajmują się więc apostolstwem - to każdy czyni indywidualnie. Ruch docenia sens i potrzebę nowej ewangelizacji, jednak akcentuje pierwszeństwo pracy wewnętrznej, a przede wszystkim modlitewnej. Przedkładanie duchowości nad życiową praxis wymaga odpowiednich " instrumentów", aby ten postulat mógł być realizowany. Służą temu wspomniane comiesięczne dni skupienia oraz coroczne tygodniowe rekolekcje. Wreszcie, co należy do specyfiki Ruchu, każdy z członków ma osobistego kierownika duchowego. Stały spowiednik gwarantuje wzrost w wierze, gdyż dobrze zna swojego penitenta, wie, na co go stać, i może pokierować rozwiązaniem jego problemów.

Duchowy wzrost jest zresztą dość paradoksalnie w Ruchu pojmowany. Można by nawet zaryzykować stwierdzenie, że o wysokości wzrostu decyduje stopień... umniejszenia się. Celem chrześcijanina jest Bóg, ale nie osiąga się Go zbieraniem skarbów, nawet duchowych. Przeciwnie, dopiero wyzbywanie się bogactw przybliża do Stwórcy. To właśnie ubóstwo duchowe najszybciej przyciągnie Jego spojrzenie.

Pokorne widzenie swojego jestestwa jest chyba najbardziej charakterystycznym elementem duchowości Ruchu. W czasie konferencji na wspomnianym dniu skupienia można było usłyszeć o Samarytance. O kobiecie nie tylko odrzuconej przez Żydów z racji narodowości, ale też pogardzanej przez własnych ziomków. Ta, która miała pięciu mężów i żyła z mężczyzną nie będącym jej mężem, musiała przychodzić czerpać wodę wtedy, gdy inni byli w domu. I to właśnie do niej przyszedł Jezus. Wiedział, oczywiście, co robi, gdyż kobieta uwierzyła (por. J 4, 1-29).

Specyficzny dla Ruchu styl środków ubogich widać było na sobotnim dniu skupienia. Z braku należytej informacji przyszło garstka osób, a i ci nieliczni się wykruszyli z powodu wielkiego zimna. W rezultacie chętnych do założenia wspólnoty zabrakło, ale nie zabrakło tych, którzy się o to modlili. I nie sposób wątpić, że w końcu tak się stanie. Przecież Bóg pokornym łaskę daje, gdyż nie chce by człowiek sobie ją przypisał. Gdy powstanie w Łomży wspólnota Ruchu, to z pewnością nie z powodu organizacyjnych zdolności animatorów.

Chętni albo tylko zainteresowani (bo i dla takich jest w Ruchu miejsce) mogą się kontaktować z Agnieszką Staniszewską, pod numerem telefonu 219-10-39.