Można powiedzieć, że Gwidon z Montpellier jest jednym z rekordzistów wśród świętych i błogosławionych oczekujących wyniesienia na ołtarze. Czekał na to aż 816 lat! Założyciel Zakonu Ducha Świętego został włączony do katalogu błogosławionych Kościoła katolickiego postanowieniem papieża Franciszka ogłoszonym 18 maja w liście apostolskim w formie motu proprio. Decyzja Ojca Świętego oznacza możliwość sprawowania kultu liturgicznego br. Gwidona z Montpellier z tytułem błogosławionego przez wszystkie zakony, zgromadzenia i wspólnoty inspirowane jego charyzmatem. Wspomnienie liturgiczne bł. Gwidona będzie przypadać 7 lutego.

Nieśredniowieczne ideały

– To szczególny dar i błogosławieństwo ze strony Kościoła, potwierdzające pragnienie, które brzmiało w sercach przez całe wieki – mówi m. Kazimiera Gołębiowska, przełożona generalna Zgromadzenia Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego de Saxia. – Jest to dla nas niewyobrażalnie wielka łaska, że nasz założyciel został włączony do katalogu błogosławionych – podkreśla. Czas oczekiwania na wyniesienie na ołtarze liczony w wiekach może się wydawać bardzo długi. Może też rodzić pytanie, dlaczego ktoś żyjący w średniowieczu zostaje ogłoszony błogosławionym właśnie teraz. – Gwidon, realizując w swoim życiu ideał miłosierdzia głoszony przez Jezusa Chrystusa, wychodził do wszystkich potrzebujących – chorych, ubogich, bezdomnych, głodnych, cierpiących, a ta droga jest aktualna także dzisiaj. Myślę, że Ojciec Święty, dając nam ten list apostolski, chciał nam to właśnie ukazać – wyjaśnia m. Kazimiera Gołębiowska i dodaje: – Czas ogłoszenia Gwidona błogosławionym to czas pontyfikatu papieża Franciszka. Można powiedzieć, że osoby Gwidona żyjącego w czasach średniowiecza i Ojca Świętego żyjącego współcześnie spotkały się w swojej duchowości, idei miłosierdzia oraz wrażliwości na tych, którzy są w potrzebie.

Beatyfikacja Gwidona nie mogła się odbyć w tradycyjny sposób, ponieważ nie zachowała się wystarczająca ilość materiałów dowodowych potwierdzających ciągłość jego kultu. Dlatego też w 2022 r. do Ojca Świętego w Watykanie udała się delegacja sióstr na czele z m. Kazimierą Gołębiowską i m. Candelarią Mejías Negreirą, matką federalną klasztorów Zakonu Ducha Świętego w Hiszpanii. – Podczas audiencji prywatnej przedstawiłyśmy papieżowi Franciszkowi nasze głębokie pragnienia i poprosiłyśmy, aby uczynił nam tę wyjątkową łaskę, by na podstawie tych dokumentów, którymi dysponujemy, potwierdził kult Gwidona z Montpellier. Ojciec Święty, oczywiście, przekazał naszą prośbę do Dykasterii ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, gdzie przez okres ok. 2 lat sprawa była badana – opowiada m. Kazimiera.

Pod skrzydłami Ducha Świętego

Gwidon urodził się w drugiej połowie XII wieku we Francji. Pochodził z zamożnej rodziny Guillemów, do której należało miasto Montpellier. Wrażliwość na cierpienie bliźnich i wielka pobożność Gwidona sprawiły, że cały majątek przeznaczył na budowę szpitala, w którym znajdowali schronienie porzucone dzieci, ubodzy, chorzy, i sam osobiście im posługiwał. Od samego początku dzieło to powierzył Duchowi Świętemu. Bardzo szybko wokół Gwidona zgromadziła się liczna grupa mężczyzn i kobiet, którzy chcieli tak jak on służyć ubogim i potrzebującym. Słowa zawarte w Ewangelii według św. Mateusza: „Byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; (...) byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie” (25, 35-36) – stały się mottem rodzącej się wspólnoty zakonnej. Gwidon cieszył się szczególnym zaufaniem papieża Innocentego III, który w 1198 r. zatwierdził Zakon Ducha Świętego. O założycielu i jego dziele napisał: „Wśród wszystkich innych szpitali nowo założonych szpital Ducha Świętego, który założył w Montpellier ukochany syn Gwidon, wyróżnia się duchem zakonnym, jaśnieje światłością miłosierdzia i uczynkami doskonałej dobroczynności w odniesieniu do ubogich. (...) Tu bowiem głodni otrzymują posiłek, ubodzy odzież, chorzy konieczne posługi, (...) tak, że mistrz i bracia nie tyle winni być nazywani gospodarzami potrzebujących, ile sługami potrzebujących. Oni sami cierpią niedostatek wśród ubogich, którym miłosiernie dają to, co konieczne”. Papież pragnął, by ewangeliczne miłosierdzie promieniowało z Rzymu na cały ówczesny świat chrześcijański, dlatego wybudował nad Tybrem, w dzielnicy Saxia, szpital i w 1201 r. powierzył go opiece Gwidona. Według reguły, bracia mieli obowiązek raz w tygodniu wychodzić na ulice miasta, by szukać potrzebujących i ubogich, a do szpitala miał być przyjęty każdy, kto tego potrzebował. Szczególną opieką otaczane były niechciane dzieci, samotne matki oraz porzucone niemowlęta (przy szpitalu powstało jedno z pierwszych „okien życia”). Gwidon zmarł w opinii świętości w 1208 r.

A Gwidona znacie?

Przez wieki pamięć o założycielu zachowywana była w sposób cichy w klasztorach i dziełach prowadzonych przez kolejne pokolenia sióstr i braci żyjących jego charyzmatem. Do tej pory jednak bł. Gwidon jest, niestety, mało znany, także w samym Montpellier. – Ojciec Święty Jan Paweł II, kiedy przyjechali do niego biskupi z Francji z wizytą ad limina, a było to w latach 80. ubiegłego wieku, zadał arcybiskupowi Montpellier pytanie: A Gwidona znacie? Podobno arcybiskup odpowiedział wtedy, że nie zna takiej osoby – opowiada m. Kazimiera. – Po powrocie do Montpellier, zainspirowany pytaniem papieża, zaczął wypytywać współpracowników o Gwidona, ale nikt nic nie wiedział. Wtedy nawiązał kontakt z historyczką Françoise Durand-Dol, którą poprosił o zdobycie informacji na jego temat. Pani Durand-Dol rozpoczęła badania, a na podstawie znalezionych materiałów dotyczących Gwidona napisała później doktorat – puentuje z uśmiechem m. Kazimiera. I relacjonuje dalej: – Kiedy ukazała się informacja, że Gwidon otrzymał tytuł błogosławionego, obserwowałyśmy prasę francuską i okazuje się, że dla nich było to wielkie zdziwienie, ale też duże przeżycie. Widać było, że Francja żyje tym wydarzeniem. My same, głęboko nim poruszone, przeżywamy je na razie jeszcze bardzo wewnętrznie, ale w najbliższym czasie będziemy chciały podjąć działania, aby dzieło Gwidona mogło się dalej rozwijać i by on sam był coraz bardziej poznawany. Szerzenie jego kultu będzie dla nas teraz jeszcze większym wyzwaniem.