Ks. Przemysław Lech: „Chcę być misjonarzem” – jak i kiedy pojawiło się w Księdzu to pragnienie?

Ks. Michał Fucia: Myśl o wyjeździe na misję lub do kraju, w którym brakuje kapłanów, zrodziła się już w momencie wybierania konkretnej drogi powołania kapłańskiego. Mianowicie, czy ma być ono realizowane jako kapłan diecezjalny, czy w rodzinie zakonnej. To pytanie było o tyle istotne, gdyż istnieją zakony i zgromadzenia zakonne, które w swój charyzmat mają wpisaną posługę misyjną, np. werbiści, kombonianie, ale też franciszkanie czy salezjanie. Wybrałem jednak drogę księdza diecezjalnego, którzy również (w Polsce na większą skalę od 40 lat) mają możliwość wyjazdu na misję.

Jak wyglądają przygotowania do wyjazdu na misje?

Gdy czujemy, że „Pan jest i nas wzywa...” trzeba skierować swoje kroki do biskupa ordynariusza swojej diecezji. On zazwyczaj na początku... nie wyraża zgody. Jest w tym pewna mądrość, która nakazuje zbadanie owego „powołania w powołaniu” – czy wypływa ono z autentycznej potrzeby i chęci potencjalnego misjonarza, a czy nie jest to aby chwilowy zapał, podyktowany chociażby jakimiś bardziej przyziemnymi pobudkami. Jeżeli ksiądz biskup wyrazi swoją aprobatę dekretem, kieruje nas do odpowiedniej instytucji, która z ramienia Komisji Episkopatu Polski ds. Misji prowadzi formację misyjną. Ową instytucją jest Centrum Formacji Misyjnej mieszące się w Warszawie przy ulicy Byszewskiej 1. Tam przez dziewięć miesięcy prowadzona jest formacja intelektualno-duchowa. Do części intelektualnej zaliczają się przede wszystkim zajęcia językowe. Dodatkowo raz w tygodniu mamy wykłady z szeroko pojętej misjologii, którą prowadzą wykładowcy z Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego oraz zaproszeni przez nich goście (misjonarze, pracownicy placówek dyplomatycznych itp.). Bardzo ciekawe są również zajęcia z medycyny tropikalnej prowadzone przez lekarzy z Oddziału Klinicznego Chorób Tropikalnych i Pasożytniczych Szpitala Miejskiego im. Józefa Strusia w Poznaniu. To na nich poznawaliśmy, na jakie zagrożenia, od strony medycznej, będziemy narażeni pracując w klimacie tropikalnym. Medycy uczyli nas również robić zastrzyki, opatrywać oraz zszywać rany. Przechodzimy również cykl niezbędnych badań oraz szczepień, które przeprowadzają także lekarze z Poznania. Do formacji duchowej zalicza się nade wszystko codzienna Eucharystia sprawowana wspólnie w kaplicy CFM. Dodatkowo, codziennie razem odmawiamy brewiarz, spotykamy się na adoracji Najświętszego Sakramentu, modlitwie różańcowej czy konferencji ojców duchownych kierowanej do nas w każdy wtorek. Dwukrotnie w czasie naszej formacji przeżywaliśmy tygodniowe rekolekcje zamknięte. Przyznam szczerze, że na początku harmonogram dnia, ze swoimi punktami przeznaczonymi na modlitwę i naukę, bardzo przypominał mi pobyt w seminarium. Z tą różnicą, iż weekendy w Centrum są zazwyczaj wolne (choć nie do końca, gdyż każdy kapłan ma przypisaną parafię w diecezji warszawsko-praskiej, w której pomaga duszpastersko).

Zwieńczeniem całego cyklu formacji jest uroczyste posłanie misyjne i wręczenie krzyży misyjnych...

Tradycją jest, iż ma ono miejsce w niedzielę poprzedzającą lub następującą po liturgicznym wspomnieniu św. Wojciecha. Dokonuje się ono także w miejscu pochówku patrona Polski i zazwyczaj z rąk nuncjusza apostolskiego. W tym roku z całą wspólnotą do Gniezna udaliśmy się 28 kwietnia, a krzyże wręczył nam obecny nuncjusz – abp Antonio Guido Filipazzi. Dzień wcześniej w katedrze gnieźnieńskiej miała miejsce pielgrzymka młodzieży związana z odpustem ku czci św. Wojciecha. Mszy św. przewodniczył oraz homilię wygłosił biskup sosnowiecki – bp Artur Ważny.

Niezbędnym narzędziem w pracy misjonarza są umiejętności językowe. Czemu wybór padł na francuski? Najpierw wybiera się kraj, w którym będzie się pracować, czy najpierw wybiera się konkretny język, a do niego dopasowuje się kraj?

Wybór miejsca pracy misyjnej można nieoficjalnie podzielić na trzy rodzaje: po pierwsze wyboru dokonuje przełożony diecezjalny lub zakonny; po drugie wyjeżdża się do miejsca, w którym już jest grupa księży lub sióstr pochodzących z diecezji lub zgromadzenia zakonnego przyszłego misjonarza; po trzecie „wolna ręka” – w tym przypadku o destynacji swojej przyszłej pracy misyjnej decyduje się samemu. Tutaj możemy się kierować różnymi czynnikami: językowymi, geograficznymi, klimatycznymi itd. Mój wybór miejsca duszpasterstwa misyjnego był podyktowany nie tyle ze względu na miejscowy język, co raczej pomimo niego.

Jak może wyglądać przykładowy dzień pracy księdza misjonarza?

Jest to dosyć trudne pytanie, na które nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Bowiem każdy dzień pracy misjonarza trochę się od siebie różni – podobnie zresztą jak praca księdza w Polsce. Co jest jednak bardzo charakterystyczne dla pracy misjonarskiej na Martynice, to permanance – bycie stale obecnym. Owszem, istnieją biura parafialne czy kancelarie, ale możliwość spotkania księdza tylko w nich lub tylko w kościele to stanowczo za mało. Kapłan musi być dyspozycyjny cały czas i najlepiej wszędzie, gdzie się znajduje. Ludzie chcą mieć możliwość rozmowy z duchownym, zadania pytań dotyczących wiary i nie tylko, szukania u niego rady. Ksiądz, który z urzędowym stylem przyjmuje petentów w konkretnych godzinach, po czym zamyka się na plebanii lub nie ma go całymi dniami na terenie parafii, nie będzie miał na dłuższą metę czego szukać na „Wyspie Kwiatów”.