Słowo „Eden” w języku hebrajskim oznacza luksus, przyjemność lub rozkosz, w sumeryjskim natomiast – równinę, step. W Biblii używa się go też jako imię własne (por. 2 Krn 29, 12; 31, 15).

Zwrot „ogród w Edenie”, używany zamiennie ze słowem „Eden”, po raz pierwszy pojawia się w opisie stworzenia i upadku pierwszych ludzi w Księdze Rodzaju (por. 2, 4b-24). Tu określa ogród, w którym Bóg umieścił stworzonego przez siebie człowieka i zlecił mu opiekę nad nim. Owo miejsce symbolizuje stan szczęścia pierwszych ludzi, ich wzajemnej zgody oraz bliskiego związku z Bogiem. Zanim Bóg umieścił tam człowieka, zasadził w Edenie drzewo życia – drzewo poznania dobra i zła związane z przykazaniem danym człowiekowi, by nie spożywał z niego owocu, gdyż to zniszczy mu życie – oraz drzewa rodzące dobre owoce, z których człowiek mógł korzystać według swego upodobania.