Wspólnoty zakonne są w pewien sposób odpowiedzią na wyzwania religijno-społeczne epoki, w której powstają. Świadczą o tym chociażby ich charyzmaty, czyli ich duchowość, cel oraz charakter. Są one więc, poprzez swoją różnorodność, bogactwem Kościoła i zajmują w jego dziejach szczególne miejsce. Przykładem takiej wspólnoty jest bez wątpienia Zgromadzenie Misjonarzy Matki Bożej z La Salette, powstałe w roku 1852 we Francji. Zgodnie z myślą założyciela, bp. Philiberta de Brouillard.a . ordynariusza Grenoble, zajęło się ono przede wszystkim duszpasterstwem wśród pielgrzymów przybywających na miejsce objawień Matki Bożej w La Salette oraz propagowaniem Jej orędzia, wzywającego do pokuty i nawrócenia. Wspólnota ta oczywiście nie ograniczyła się jedynie do pracy w La Salette, ale podjęła ją również w wielu krajach Europy, w tym też na ziemiach polskich.

Inicjatorem sprowadzenia saletynów do Rzeszowa był emerytowany kapłan archidiecezji lwowskiej, ks. Julian Antoni Łukaszkiewicz . wielki patriota i społecznik. 11 lutego 1936 r. przekazał im notarialnie, ufundowany przez siebie, budynek Zakładu Wychowawczego dla chłopców, zobowiązując ich zarazem do jego uruchomienia i prowadzenia. Pierwszymi Saletynami w Rzeszowie byli: ks. Julian Filoda . dyrektor placówki, br. Stanisław Środoń i br. Stefan Smuk. Ci trzej zakonnicy, swoją pracą i ogromnym zaangażowaniem, doprowadzili do wykończenia obiektu fundacyjnego oraz do otwarcia, w lipcu 1937 r., Zakładu Wychowawczego. Statutowym celem tej instytucji było .wychowanie młodzieży trudnej do prowadzenia i przygotowanie jej do samodzielnego, uczciwego życia.. Niestety, dzieje tej społecznie pożytecznej placówki zakończyły się wraz z wybuchem II wojny światowej, władze okupacyjne zajęły bowiem budynek zakładu, przeznaczając go na własne potrzeby. Saletyni zdołali zatrzymać jedynie kaplicę.

Po zakończeniu działań wojennych prawowici właściciele odzyskali cały obiekt. Jego stan wymagał natychmiastowego remontu. Był on bowiem zniszczony i okradziony, tak przez okupanta hitlerowskiego, jak i stacjonujące w nim przejściowo wojska radzieckie. Nowa karta historii rzeszowskich Saletynów rozpoczęła się w 1949 r. Wówczas bowiem ordynariusz przemyski, bp Franciszek Barda, na terenach wydzielonych z parafii farnej erygował parafię pw. Matki Bożej Saletyńskiej i powierzył im jej prowadzenie. Na mocy tej decyzji budynek zakładowy przeznaczono na dom parafialny, zaś znajdującą się w nim kaplicę na centrum duszpasterskie. Proboszczem nowej parafii został ks. Franciszek Czarnik. W ten sposób Saletyni otrzymali nowe obowiązki, wynikające z pracy parafialnej. Początki jednak były bardzo trudne. Życie religijne koncentrowało się bowiem w niewielkiej kaplicy, co przy nieustannie wzrastającej ilości wiernych było ogromną niedogodnością. Nadto władze komunistyczne 3 lipca 1952 r. bezprawnie zajęły większą część budynku zakonnego i przeznaczyły go na własne potrzeby, utrudniając w ten sposób właściwe funkcjonowanie parafii. Odzyskano go w 1977 r., po wielu latach uciążliwych starań.

Dramatyczna była również walka o pozwolenie na budowę świątyni parafialnej, rozpoczęta w 1957 r., a zakończona pomyślnie dopiero w 1979 r. Przez cały ten czas służby komunistyczne usiłowały w różny sposób temu przeszkodzić, m. in. chciały zająć plac przeznaczony pod budowę świątyni, zastraszały wiernych, nakładały kary pieniężne za rzekome łamanie prawa itp. Ostatecznie dzięki uporowi Saletynów i wsparciu parafian wymagane zezwolenie otrzymano i w latach 1980-83 wzniesiono nowoczesny kościół parafialny wg projektu prof. Witolda Cęckiewicza.

Przez cały czas swej pracy w Rzeszowie Saletyni pozostają wierni charyzmatowi swego zgromadzenia . szerzą w różnoraki sposób kult i orędzie Matki Bożej z La Salette, m. in. poprzez rekolekcje, misje, pielgrzymki. Od 1977 r. znajduje to też szczególny wyraz w czci łaskami słynącej Jej Figury, znajdującej się w kościele saletyńskim. Wieloletni kult przyczynił się do prawnego uznania tej świątyni za sanktuarium Matki Bożej Saletyńskiej . patronki Ludzi Pracy oraz do Jej koronacji dokonanej 27 sierpnia 2000 r. przez bp. Kazimierza Górnego.