Wioska dziecięca SOS w Biłgoraju jest jedną z 439 wiosek funkcjonujących w 131 krajach świata. W Polsce jest jedną z trzech, takie placówki znajdują się także w Kraśniku, Siedlcach, obecnie budowana jest również wioska w Garlinie. Wioska dziecięca jest rodzinną formą opieki nad opuszczonymi lub osieroconymi dziećmi. Głową takiej rodziny jest mama, która wychowuje 6-8 dzieci, przy czym rodzeństwa biologiczne nie są rozdzielane. Taki dom niczym nie różni się od zwykłej polskiej rodziny. Dlaczego właśnie kobiety wybrano na głowy rodzin? Przeprowadzone badania wskazują na to, że mamy okazują najwięcej ciepła swoim dzieciom. Ponadto w Czechach zostały przeprowadzone badania, podczas których małżeństwom powierzano opiekę nad dziećmi. Niestety, ta forma wychowania nie sprawdziła się. Dlatego ostatecznie zdecydowano, że to mamy będą wychowywać dzieci.
Kobieta, która chce zostać „wioskową mamą”, musi być osobą samotną w wieku od 28-40 lat przejść odpowiedni kurs i zostać zakwalifikowana przez specjalistów do pracy z dziećmi. Ważne jest także, aby miała doświadczenie pedagogiczne. Kandydatka na mamę musi kochać dzieci i potrafić oddać im całą siebie.
W wiosce dziecięcej SOS w Biłgoraju funkcjonuje 15 rodzin. Każda rodzina jest wspierana przez kadrę specjalistyczą: psychologa, pedagogów, logopedę, lekarzy. Ta opieka jest konieczna ze względu na to, że dzieci trafiają tutaj z rodzin rozbitych, patologicznych, ponadto muszą przystosować się do nowej sytuacji.
Opiekę nad całą wioską sprawuje dyrektor. Każdy dom to samodzielna rodzina. Wszystkie rodziny otrzymują fundusze na utrzymanie rodziny i dodatek gospodarczy. Matka jest zatrudniona na umowę o pracę, może korzystać z urlopu, wtedy domem opiekuje się ciocia. Każda ciocia wioskowa wspomaga dwie rodziny. Wioska w Biłgoraju istnieje już 20 lat.
„Jestem trzecim dyrektorem placówki, kieruję nią od 1995 r. - mówi Ludwik Zbych, dyrektor biłgorajskiej wioski. - Gybym miał podsumować działalność wioski, to mówiłbym o samych pozytywach, dlatego że ta forma pomocy sprawdziła się i dziś już nie budzi kontrowersji. Wychowankowie wioski wiodą normalne życie, mają własne rodziny... Około 70 wychowanków usamodzielniło się. To dwudziestolecie jest bardzo pozytywne w każdym wymiarze: psychologicznym i moralnym. Cóż to oznacza? My przyjmujemy dzieci zagubione, po ogromnych przejściach. Udaje nam się sprawić, że dzieci odzyskują uśmiech na twarzy, że są szczęśliwe. Nie jest to łatwe zadanie, ale ważny jest efekt końcowy. Dzieci, które doznają krzywdy u najbliższych, odnajdują się wśród nas. Niezwykle delikatny jest tu wymiar religijny, wielokrotnie przyjmowaliśmy dzieci nieochrzczone, dzieci z rodzin laickich. Przekazujemy im wartości, o których do tej pory nie miały pojęcia. Nasze dzieci służą do Mszy św., chętnie same chodzą do kościoła.

- Czy dzieci wracają po latach do swoich domów, do wioski, czy są wdzięczni za wychowanie?

- Z tą wdzięcznością to różnie bywa, także i w naszych rodzinach. Dla nas najwyższą formą podziękowania jest sam fakt godnego postępowania naszego wychowanka w dorosłym życiu. Spotykamy się z namacalną formą wdzięczności. Niedawno odwiedziła nas nasza wychowanka z okolic Jeleniej Góry, przyjechała z mężem i dziećmi, aby podziękować za wychowanie, za przekazane jej wartości i ciepło rodzinne. Była ciekawa, co zmieniło się w wiosce w ciągu minionych lat, podkreśliła, że ciągle wraca do chwil spędzonych z mamą i rodzeństwem.

- Jakie są Pańskie marzenia na przyszłość związane z placówką, czy chciałby Pan poszerzyć zakres działalności?

- Chyba zaskoczę wszystkich tym, co powiem. Moim marzeniem jest, aby wioski dziecięce w przyszłości nie miały racji bytu. Chciałbym, aby ludzie którzy mają własne potomstwo, mieli serce dla swoich dzieci i byli prawdziwymi rodzicami. Aby te dzieci miały miejsce przy swojej mamie i przy tacie w szczęśliwej rodzinie. Jeżeli nasze społeczeństwo umiałoby sobie poradzić z tym problemem, wówczas ani wioski dziecięce, ani domy dziecka, jak też rodziny zastępcze nie miałyby racji bytu. Marzeniem dyrektora tej formy opieki jest to, żeby te wioski w przyszłości nie były nikomu potrzebne.

- Dziękuję za rozmowę.