W centrum Rzeszowa, przy ul. ks. Józefa Jałowego, położona jest jedna z większych świątyń miasta, nosząca wezwanie Chrystusa Króla. Dziś, z perspektywy czasu, można ją nazwać zwiastunem nowej rzeczywistości. Swe powstanie zawdzięcza ona bowiem nie fundacji możnowładców, jak wcześniejsze budowle sakralne miasta, ale wyłącznie materialnemu wsparciu rzeszowskiej wspólnoty katolickiej i niezwykłej pasji katechety Seminarium Nauczycielskiego ks. J. Jałowego. Warto tu dodać, iż była ona pierwszym, po blisko dwustuletniej przerwie, nowym kościołem w Rzeszowie.
Inicjatywa wybudowania kościoła Chrystusa Króla związana była z miejscowym Męskim Seminarium Nauczycielskim. Seminarzyści zobowiązani byli do częstego i wspólnego uczestnictwa w przewidzianych programem praktykach religijnych. Początkowo, gdy Seminarium zlokalizowane było nieopodal kościoła farnego, obowiązek ten nie stwarzał dużego problemu. Jednak, gdy w 1897 r. oddano do użytku nowy gmach szkoły, a w 1898 r. internatu(oba położone przy ulicy Krakowskiej dziś ks. J. Jałowego), w znacznej odległości od rzeszowskich świątyń, stał się on dość uciążliwym. Usiłował zaradzić temu ówczesny katecheta szkoły ks. Wawrzyniec Pilszak zamieniając jedną z sal internatu na tymczasową kaplicę. Przetrwała ona ponad dwadzieścia lat. Po przejęciu internatu przez władze szkolne postanowiono ją zlikwidować. W 1924 r. na posiedzeniu zarządu szkoły przyjęto stosowną uchwałę i zobowiązano się do podjęcia starań o budowę nowej kaplicy. Decyzja ta spotkała się z przychylnym przyjęciem ze strony władz kościelnych i państwowych oraz miejscowej społeczności, z tym, że pierwsze, mając na uwadze potrzeby religijne wspólnoty rzeszowskich katolików zasugerowały budowę kościoła, a nie kaplicy.
Przygotowania do realizacji uchwały zajęły kilka następnych lat. Powołano Komitet Budowy Kościoła, ustalono lokalizację obiektu przy ul Krakowskiej (dziś ks. J. Jałowego) oraz zgromadzono potrzebne materiały. Przyjęto także projekt kościoła, sporządzony przez architekta lwowskiego Witolda Rawskiego.
Prace budowlane rozpoczęto w 1931 r. Dzięki ogromnemu zaangażowaniu ks. Jałowego oraz wiernych, a także finansowemu wsparciu: miejscowego społeczeństwa, Polonii amerykańskiej, osób, instytucji i urzędów państwowych i kościelnych, przebiegały one sprawnie i zostały ukończone w 1935 r.
Wykończenie i wyposażanie wnętrza zajęły dwa lata.
10 października 1937 r. proboszcz rzeszowski ks. inf. Michał Tokarski dokonał poświęcenia kościoła nadając mu wezwanie Chrystusa Króla. Kościół posiadał już wówczas status świątyni rektoralnej.
W okresie okupacji hitlerowskiej został on zamknięty i przemieniony na magazyn żywnościowy. Udało się go odzyskać dopiero po wyzwoleniu. Usunięciem zniszczeń i jego remontem zajął się ks. Jałowy. W 1949 r., w związku z powstaniem w Rzeszowie parafii pw. Chrystusa Króla, podniesiona została ranga kościoła, który od tej pory służył jako świątynia parafialna.
Przez wiele dziesięcioleci nie zmieniał się jego zewnętrzny wygląd. Prowadzono przy nim jedynie doraźne prace remontowe oraz upiększano i wzbogacano jego wewnętrzny wystrój. Sytuacja uległa zmianie dopiero w latach 1987-1990, kiedy dzięki staraniom ks. Józefa Sondeja dokonano rozbudowy obiektu według projektu arch. Romana Orlewskiego. Dobudowano nawy boczne, część tylną z chórem i dwie wieże. Od tego czasu jest to świątynia trzynawowa. W roku 1999 odnowiono jej wnętrze i nadano jej nowy wystrój.
14 listopada 1999 r. ordynariusz rzeszowski bp K. Górny dokonał konsekracji kościoła.
Świątynia ta jest materialnym dowodem na to, że pasja kapłana cieszącego się poparciem wiernych przynosi wspaniałe owoce. Ten kościół powstał przecież dzięki zaangażowaniu i poświęceniu ks. Jałowego. Duże zasługi w dziele jego rozbudowy, wyposażeniu wnętrza i wystroju położyli także: ks. J. Sondej i ks. Stanisław Zych. Dzięki nim oraz wiernym, funkcjonuje w Rzeszowie, już blisko siedemdziesiąt lat, piękny i obszerny kościół, stanowiący ważne centrum duszpasterskie.