Dorobek 60 lat

Po ciężkich doświadczeniach wojennych ludzie przybyli z różnych stron Polski na Ziemie Odzyskane próbowali rozpocząć nowe życie. Nie było to łatwe. Czuli się obco, na obcej ziemi. Wysiedleni ze swoich rodzinnych terenów, przesiedleni z różnych stron Europy, objęli to, co zostało po Niemcach. Nic więc dziwnego, że panował strach, niepewność jutra. Nie było jednak powrotu w rodzinne strony. Trzeba było organizować życie od nowa. Okazało się, że wielką rolę w tworzeniu nowych fundamentów odegrała szkoła i miejscowa parafia. Szkoła Podstawowa w Henrykowie (bo tak po wojnie nazywał się obecny Zbylutów) rozpoczęła swoją działalność 15 października 1945 r. Jej pierwszym kierownikiem został Hilary Obrocki. Jak mówi obecna dyrektor Marta Kobza, szkoła odegrała wielką rolę edukacyjną nie tylko wśród dzieci, ale również i dorosłych. Czas wojny i analfabetyzm sprawiły, że zaległości szkolne mieli również dorośli mieszkańcy wsi. To właśnie z myślą o nich w 1947 r. utworzono kursy, dzięki którym mogli nauczyć się czytania i pisania, oraz nadrobić zaległości szkolne, zaliczyć brakujące klasy. Działalność szkoły nie ograniczała się tylko do prowadzenia lekcji. Dzięki zaangażowaniu kolejnych kierowników i nauczycieli, szkoła inicjowała wiele akcji kulturalnych i społecznych. Natomiast przy parafii prowadzona była grupa teatralna. Przyczyniło się to znacznie do stworzenia nowej społeczności w Zbylutowie. Szkoła była nieustannie modernizowana, wyposażana, dostosowywana do bieżących potrzeb edukacyjnych. Dziś może poszczycić się pracownią informatyczną, w której uczniowie zgłębiają tajniki nowych technologii komunikacji. Okazuje się, że mimo technicyzacji, wielką popularnością cieszy się nadal szkolna biblioteka. Uczniowie znajdują w niej wiele ciekawych książek. Działa też świetlica, do której przychodzą zwłaszcza dzieci dojeżdżające. Mogą w niej odrabiać lekcje, odpocząć i zjeść smaczny obiad. Szkoła posiada również salę gimnastyczną i boisko sportowe. Uczniowie mogą rozwijać swoje zainteresowania również poza obowiązkowymi lekcjami. Mają do wyboru wiele kółek, np.: informatyczne, medialne, biblijne, teatralne czy turystyczne i sportowe. Każdy może znaleźć coś dla siebie. Pani dyrektor podkreśla, że to wszystko jest możliwe dzięki zaangażowaniu i gorliwej pracy nauczycieli, którzy nieustannie pogłębiają swoje kwalifikacje na różnych kursach i szkoleniach. Praca nauczycieli wydaje dobre owoce. Uczniowie szkoły odnoszą wiele sukcesów, m.in. w konkursach recytatorskich, plastycznych i artystycznych, czy w rywalizacji sportowej, również na szczeblu wojewódzkim. Na co dzień szkoła współpracuje z wieloma organizacjami i instytucjami. Przy Ochotniczej Straży Pożarnej działa młodzieżowa drużyna strażacka. Dzięki Radzie Sołeckiej uczniowie mogą uczęszczać na siłownie i organizować różne imprezy w świetlicy wiejskiej. Natomiast razem z organizacjami sportowymi z terenu gminy szkoła dba o sprawność fizyczną swoich podopiecznych. Dobrze układa się współpraca z Urzędem Miasta i Gminy Lwówek Śląski, który finansuje wiele inwestycji i przedsięwzięć. W życie szkoły aktywnie włączają się również rodzice.
Taki jubileusz jest okazją do podziękowania wszystkim, którzy wspomagają szkołę. Stąd też wśród zaproszonych gości pojawił się Burmistrz Miasta Lwówek Śląski, Przewodniczący Rady Miasta, Sołtysi z okolicznych miejscowości oraz sponsorzy i przyjaciele placówki.

Uroczystość jubileuszowa

W sobotni poranek uczniowie, nauczyciele i zaproszeni goście zgromadzili się w kościele parafialnym pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny na dziękczynnej Mszy św. Proboszcz ks. Stanisław Woźniakiewicz przypomniał wszystkim słowa Jezusa skierowane do uczniów: „Wy jesteście światłem świata, wy jesteście solą ziemi”. Jest to wezwanie obowiązujące także w dzisiejszych czasach. Każdy, kto staje się uczniem Chrystusa, ma dawać świadectwo wiary. W homilii ks. Woźniakiewicz podkreślił, że edukacja, wychowanie to wpajanie młodym ludziom dobrych wartości wypływających z dekalogu i Ewangelii. Każde działanie oparte na prawie Bożym będzie wydawało dobre owoce. Natomiast odrzucenie tych wartości przyniesie szkodę człowiekowi i światu. W wychowywaniu młodego pokolenia najważniejszą rolę odgrywają: rodzina i szkoła. Ksiądz Proboszcz przywołał na pamięć pielgrzymkę Jana Pawła II do Polski i jego spotkanie w rodzinnych Wadowicach. Ojciec Święty, mówiąc o szkole, przypomniał: „tutaj wszystko się zaczęło”. Przypomniał szkołę, nauczycieli, atmosferę, jaka panowała, stawianie pierwszych kroków i uczenie się życia. Papież przypomniał wtedy wszystkim oczywistą prawdę o wielkiej roli i zadaniach szkoły w życiu każdego człowieka. Mimo tych oczywistych prawd, dzisiejszy świat stawia przed ludźmi, zwłaszcza młodymi, również wiele niebezpieczeństw. Najgorsze z nich to alkoholizm, narkomania oraz życie bez zasad. To są te zagrożenia, którym muszą stawić czoła rodzina, szkoła i Kościół. Wiele będzie zależało od tego, czy będzie istniała współpraca między tymi trzema podmiotami. Po Mszy św. uczestnicy uroczystości przeszli do budynku szkolnego. W imieniu Grona Pedagogicznego wszystkich zebranych przywitała dyrektor Marta Kobza. Następnie uczniowie zaprezentowali program artystyczny. Złożyły się na niego cytowane fragmenty kroniki szkolnej, prowadzonej od 1945 r., piosenki i wiersze. Kolejnym punktem jubileuszu było zwiedzanie szkoły. Niezwykłym klimat do wspomnień i wzruszeń stworzyła klasa, w której zgromadzono stare zdjęcia, przybory szkolne, zeszyty i książki. Można było zobaczyć fartuszki, w jakich przed wieloma laty chodzili uczniowie. Była też stara ławka szkolna z kałamarzem i wiele innych pamiątek przypominających odległe czasy. Natomiast w pracowni komputerowej można było zobaczyć najnowsze osiągnięcia informatyki. Po zwiedzeniu szkoły goście udali się na obiad, po czym rozpoczęła się zabawa szkolna, która trwała do wieczora.

Wspomnień czas

Tadeusz Wabiszczewicz jest jednym z pierwszych uczniów, którzy ukończyli zbylutowską podstawówkę w latach 1946/47. Wraz z rodzicami przybył do Zbylutowa z Polesia w 1945 r. Jak wspomina, w wielu domach mieszkali jeszcze Niemcy, część z nich była już opuszczona. Odczuwało się lęk. Trzeba było jednak żyć. Powstała szkoła i przybył polski ksiądz Adam Hawrat, który organizował życie parafiane. Prowadził grupę teatralną, w której działalność Tadeusz się zaangażował, był też ministrantem. Szkoła dała możliwość wyrównania zaległości powstałych podczas wojny. Następnie dalszą naukę podjął we Wrocławiu i studia geodezyjne w Krakowie. Dziś jest już na emeryturze. Kiedy przyjeżdża do Zbylutowa, zawsze przypomina sobie tamte czasy, kolegów i koleżanki, z którymi przeżywał swoją młodość.
Danuta Żabska jest emerytowana nauczycielką. Również jej rodzice przyjechali z Polesia i osiedlili się w pobliskich Skorzynicach. W 1951 r. rozpoczęła naukę w Szkole Podstawowej. Następnie uczyła się w Liceum Pedagogicznym w Lubomierzu. Wróciła do swojej miejscowości i rozpoczęła pracę jako nauczycielka. „Uczyło się tego, co przydzieliła dyrekcja. Była to matematyka, fizyka. Później ukierunkowałam się na nauczanie początkowe. Ukończyłam zaocznie studia nauczycielskie we Wrocławiu, były też różne kursy” - wspomina pani Danuta. Wyszła za mąż, również za nauczyciela. Przez wiele lat mąż pani Żabskiej był kierownikiem szkoły, a następnie dyrektorem. „Praca w szkole dawała mi wiele radości, szczególnie opieka nad najmłodszymi” - dodaje pani Danuta. Przez wszystkie lata pracy (a było ich 40) nie spotkały jej większe przykrości. „Trudno mi było przejść na emeryturę, ale trzeba było zrobić miejsce młodym” - wyznaje.