Wraz z końcem roku liturgicznego i początkiem Adwentu Kościół będzie nam przedkładał w liturgii teksty biblijne o charakterze - krótko mówiąc - apokaliptycznym. Dominantą będą starotestamentalne wizje prorockie, eschatologiczne obrazy z Objawienia św. Jana i Jezusowe słowa o końcu świata, o Jego powtórnym przyjściu i o gotowości na nie. Tych czytań każdego roku słucha się w innym kontekście, konfrontując ich treść z aktualnymi wydarzeniami, pytając siebie, czy to aby na pewno nie już? W tym roku czytań tych słuchać będziemy w kontekście chyba wyjątkowym. Doniesienia o zamachu terrorystycznym w Stanach Zjednoczonych, pojawiające się zapowiedzi następnych ataków, niekończąca się wojna w Afganistanie, paraliżujący nas coraz bardziej strach przed wąglikiem - to tylko niektóre elementy cywilizacyjnej scenografii kończącego się pierwszego roku nowego tysiąclecia. A gdyby do tego jeszcze dodać niedawne epidemie choroby szalonych krów czy pryszczycy, a także dające się nam coraz bardziej we znaki kłopoty z klimatem, to niejeden z nas dojdzie do wniosku, że coś jednak "wisi w powietrzu" . Czy tak jest jednak rzeczywiście?

Każdy czas, każdy wiek i każda epoka ma swoje wojny, epidemie, klimatyczne kataklizmy. Nie wiem więc, czy rzeczywiście żyjemy w czasach trudniejszych, niebezpieczniejszych, okrutniejszych? W jednym jednak nasza epoka zasadniczo różni się od poprzednich - w tempie dostarczania ludziom informacji. Dzisiaj o wszelkich nieszczęściach wiemy natychmiast, oglądamy je na żywo, środki masowej komunikacji raczą nas nieustannie programami nadawanymi "na gorąco" bez mała z oka cyklonu. Wszystko to sprawia wrażenie, że wojna toczy się właściwie tuż za rogiem, a talibański snajper już niedługo może czyhać na nas dwie przecznice dalej. Ta wszechogarniająca (mniej lub bardziej) świadomość braku poczucia bezpieczeństwa rodzi w społeczeństwie jeszcze jeden owoc. Jest nim pragnienie poznania przyszłości za wszelką cenę. W ostatnim czasie obserwuje się na rynku wzmożone zapotrzebowanie na wróżki, jasnowidzów, horoskopy, przepowiadanie z kart czy fusów i inną wszelkiej maści szarlatanerię. W prasie brukowej aż roi się od ofert różnego rodzaju "widzących", którzy na naiwności ludzkiej i ludzkim pragnieniu poznania przyszłości robią po prostu wielką kasę. A przecież dla każdego wierzącego chrześcijanina jeden jest tylko punkt odniesienia dla widzenia przyszłości. Jest nim Boże Słowo. I Kościół czyta w nim, że wielu będzie takich, którzy będą mówić: " Nadszedł czas". Ale Jezus odpowiada na to kategorycznie: "Nie chodźcie za nimi", bo "nie zaraz nastąpi koniec". I tak już jest od dwóch tysięcy lat. I nie ma żadnych podstaw, by sądzić, że w owym "nie zaraz nastąpi koniec" cokolwiek miałoby się zmienić. Cóż, kiedy niejeden z nas woli wierzyć kartom niż Bożemu Słowu?

I takim sposobem, zamiast pulsu tygodnia, wyszedł mi puls wszechczasów.