„Młodość jako zorza poranna szybko przemija”
Kohelet

Każdy z nas słyszał te słowa, ale tylko ludzie starsi potrafią je zrozumieć. Dzisiaj, dzięki postępom medycyny oraz lepszym warunkom społecznym i ekonomicznym żyją znacznie dłużej. Pozostaje jednak prawda, że lata szybko przemijają, a dar życia jest zbyt piękny i cenny, abyśmy mogli się nim znużyć.
Św. Efrem porównał życie do palców jednej ręki, pragnąc przez to pokazać, że jest ono krótkie jak rozpiętość dłoni, a zarazem, że kolejne jego etapy różnią się od siebie niczym poszczególne palce. Jeżeli zatem dzieciństwo i młodość są czasem, w którym człowiek stopniowo uczy się swojego człowieczeństwa, rozpoznaje swoje możliwości, poniekąd tworzy projekt życia, który będzie realizował w wieku dojrzałym, to i starość nie jest pozbawiona szczególnej wartości, ponieważ służy doświadczeniem i mądrością życiową.
W przeszłości otaczano ludzi starych głębokim szacunkiem. Owidiusz - łaciński poeta pisał, że „wielka była niegdyś cześć dla siwej głowy”. Właśnie wśród ludzi starszych zauważyć można ludzi czynnych, pracujących twórczo i naukowo, ale też i takich, którzy na skutek zmian fizycznych i psychicznych stali się niepełnosprawni ruchowo i fizycznie. Nie znaczy to jednak, że starość jest okresem życia człowieka, gdzie czeka go tylko stagnacja. Samo starzenie się nie jest chorobą, a jedynie normalnym wyczerpaniem się organizmu. Mimo licznych prac naukowych i badań dotyczących procesu starzenia nie można jednoznacznie określić przyczyn i szczegółowych prawidłowości tego okresu. Granice starości są bardzo płynne. Nie ma właściwie takiego momentu w rozwoju człowieka, który można sklasyfikować jednoznacznie jako początek starości. Nie przychodzi ona bowiem z dnia na dzień, lecz jest rezultatem dłuższego procesu zachodzącego w ustroju człowieka. Następstwem tego procesu jest niewątpliwie zwolnienie tempa życia.
Ludzie starsi potrafią zrozumieć młodych, mają siłę, by ich uczyć i przygotowywać do przyszłych obowiązków. Swoboda i wolny czas, który można wypełnić według swojego upodobania, to kolejna duża zaleta starości. Podobnie jak satysfakcja z wykonywanej w ciągu życia pracy, a zatem ze swego dotychczasowego życiowego dzieła. Nie zawsze ten trud owocuje wybitnymi dziełami, ale zawsze jest trudem ogromnie pożytecznym, koniecznym dla wspólnego społecznego dobra. I człowiek, który te prace przez kilkadziesiąt lat wypełniał, ma prawo być z tego dumny, przechodząc na emeryturę. A do tego dochodzą przecież plany życia rodzinnego - dzieci, które jako nowi obywatele są cennym darem dla społeczeństwa. „Nawet najbardziej skromne i szare życie, jeśli było pracowite, uczciwe i ofiarne, owocuje w starości szczęściem i satysfakcją z dokonanego dzieła. Pod tym względem starość można porównać do jesieni bogatej w plony. Wiosna daje piękne kwiaty, lecz to tylko nadzieja, która może się skończyć zawodem. Lato może przynieść różne katastrofy, upalne susze czy gwałtowne, niszczące burze. I dopiero jesień pozwala z plonów korzystać i cieszyć się dojrzałymi owocami, które są tym piękniejsze, im więcej wysiłku i starań włożyło się w ich hodowanie” (J. Piotrowski, 1973).
Uczyć tolerancji ludzi młodych w stosunku do ludzi starszych to nadrzędny obowiązek każdego z nas. Należy sobie uświadomić, że starość to okres, którego nie wszyscy doczekamy. Wszak śmierć może spotkać nas w każdym okresie naszego życia i wtedy coś nam ucieknie, czegoś nie doświadczymy, nie przeżyjemy. Dlatego też potraktujmy starość jako prezent. To od ludzi młodych zależy, czy stworzą człowiekowi starszemu takie warunki, aby jego funkcjonowanie w sferze osobowościowej, rodzinnej i społecznej było godne i dawało mu osobistą satysfakcję. Trzeba też uświadomić sobie, że osoba starsza ma takie same ludzkie potrzeby i dążenia oraz prawo do samostanowienia o sobie.
Dlatego też, jeżeli ktoś dożył starości, należy zrobić wszystko, aby miał on poczucie, że jest potrzebny i że może decydować o własnym życiu. A wtedy również my będziemy oczekiwali na starość jako na kolejny etap swojego życia - może ten najlepszy.