Transformacja ustrojowa, w której uczestniczymy od 15 lat, związana jest z wieloma problemami natury społecznej. Widać szereg jej pozytywnych skutków w postaci wzrostu inicjatywy przedsiębiorczości na polu gospodarczym, nie mówiąc już o korzyściach wynikających z otwarcia naszych granic, wolności mediów i demokratyzacji życia społecznego. Jednak nie wszyscy obywatele naszego kraju skorzystali z dobrodziejstw tej transformacji, czego dowodem jest postępująca pauperyzacja szerokich kręgów naszego społeczeństwa na skutek likwidacji wielu zakładów pracy i bezrobocia. Z drugiej strony nie brakuje też przykładów administracyjnego gaszenia inicjatyw poszczególnych ludzi czy też podmiotów prawnych. Długim cieniem na transformację kładą się takie patologiczne zjawiska, jak brak przestrzegania elementarnych zasad etycznych w życiu społecznym, czego przejawami są korupcja czy bogacenie się niektórych ludzi na skutek kradzieży mienia społecznego. Negatywy transformacji są przyczyną frustracji znacznej części społeczeństwa polskiego, czego przejawem jest dająca się zauważyć apatia szerokich kręgów społecznych, w tym również młodzieży, która nie widząc perspektyw życia w ojczystym kraju, lokuje swoje nadzieje w wyjeździe na Zachód. Manifestacją tej apatii jest także brak zaangażowania w życie publiczne i społeczne, czego empirycznym dowodem była absencja połowy Polaków w ostatnich wyborach parlamentarnych i prezydenckich.
Mieszkańcy Zamojszczyzny korzystają z pozytywów transformacji. Jednak, niestety, wszystkie jej negatywy nie tylko mają tu swoje odbicie, ale wręcz ulegają zwielokrotnieniu na skutek jej opóźnienia społeczno-kulturalno-gospodarczego, czego semiotycznym przejawem jest powszechnie funkcjonująca zbitka słowna: „ściana Wschodnia”, do której mamy nieszczęście się zaliczać. Powstałe, i wciąż powstające, problemy społeczne analizują naukowcy, opisują dziennikarze, starają się rozwiązywać władze państwowe i samorządowe, partie polityczne, stowarzyszenia. Jednak w regionie zamojskim dał się zauważyć brak głosu na tematy społeczne środowiska akademickiego, prężnie się rozwijającego w ostatnich latach, co też jest jednym z przykładów pozytywów transformacji, oraz szeroko rozumianej inteligencji. Właśnie tę lukę stara się wypełnić niezwykle trafna inicjatywa powołania Klubu Myśli Społecznej, podjęta przez rektora Wyższej Szkoły Zarządzania i Administracji w Zamościu dr. inż. Jana Andreasika. Jego inauguracyjne spotkanie odbyło się 6 grudnia 2005 r. w siedzibie rektoratu Wyższej Szkoły Zarządzania i Administracji w Zamościu.
Za jeden z naczelnych celów Klub postawił sobie integrację środowisk intelektualnych Zamościa i regionu, co jest niezwykle ważne w sytuacji, kiedy z każdym rokiem rośnie liczba ludzi wykształconych w naszym regionie, którzy praktycznie nie mają możliwości nie tylko współpracy, ale nawet spotkania się i rozmowy na konkretne tematy. Forum Klubu będzie stwarzało możliwość takiej dyskusji na temat ważnych spraw dotyczących naszego miasta, regionu i kraju. Następnym zadaniem, jakie postawił sobie Klub, jest popularyzacja myśli społecznej poprzez organizowanie dyskusji, wydawanie publikacji, organizację seminariów naukowych, wykładów, wydawanie komunikatów medialnych oraz oświadczeń, a nawet rezolucji kierowanych do odpowiednich władz w ważnych sprawach społecznych.
Klub ma charakter apolityczny. Skupia ludzi o różnych światopoglądach i sympatiach politycznych, cieszących się zaufaniem społecznym w mieście i regionie, którzy przejawiają troskę o dobro wspólne oraz promowanie wartości humanistycznych i etycznych w życiu społecznym. Reprezentują różne stany i zawody. Bp Jan Śrutwa, który nie mógł uczestniczyć w posiedzeniu Klubu, przekazał za pośrednictwem kanclerza kurii diecezjalnej ks. dr. Adama Firosza wyrazy poparcia dla niezwykle cennej inicjatywy powołania Klubu oraz wyraził chęć współpracy z nim.
Otwierając posiedzenie inaugurujące działalność Klubu Myśli Społecznej, rektor Wyższej Szkoły Zarządzania i Administracji dr inż. Jan Andreasik ukazał sensowność tej inicjatywy w „hetmańskim grodzie” w 400. rocznicę śmierci założyciela miasta i Akademii Zamojskiej, która miała być właśnie szkołą „wychowującą obywateli”, czyli ludzi odpowiedzialnych za losy kraju. Wskazał także na symbolikę miejsca posiedzenia Klubu, czyli gamach rektoratu, który w XVII w. był gmachem Seminarium Duchownego wychowującego w duchu zaangażowania w sprawy społeczne. Tematem spotkania inaugurującego pracę Klubu była Odpowiedzialność obywatelska za kształt życia publicznego i społecznego. We wprowadzeniu do dyskusji prof. dr hab. Krzysztof Marczewski, ukazując motywy zaangażowania obywatelskiego w sprawy społeczne, w tym także wynikające z Magisterium Kościoła, postawił równocześnie szereg pytań dotyczących przejawów tej odpowiedzialności, a także jej braku.
Dyskusja była niezwykle żywa i wszechstronnie naświetliła postawiony problem. Wzięli w niej udział prawie wszyscy uczestnicy spotkania. Zwrócono w niej m.in. uwagę na szerszy problem braku odpowiedzialności za funkcjonowanie gminy, miasta czy kraju, który wynika z zaniku u wielu ludzi, szczególnie młodych, poczucia odpowiedzialności w ogóle. Stąd wychowanie do szeroko rozumianej odpowiedzialności powinno rozpoczynać się w rodzinnym domu, a następnie w szkole, by dalej mogło się rozwijać poprzez zaangażowanie w działalność stronnictw, partii i organizacji społecznych. Otwarty jest natomiast problem zagospodarowania owoców tego typu spotkań, czyli przekucia wniosków wynikających z dyskusji na rozwiązywanie konkretnych zagadnień w naszym mieście, regionie, a nawet kraju. Myślę, że po pierwszych spotkaniach, które przyczynią się do bliższego zapoznania się członków Klubu, takie mechanizmy oddziaływania zostaną wspólnie wypracowane.