Jeszcze niedawno mało kto, może z wyjątkiem historyków, wiedział co to jest Lednica. 36 hektarów łąk rozciągających się 17 km od Gniezna były dla wielu polami owszem, ważnymi, bo przecież tam Mieszko I przyjął chrzest, ale poza historyczną wartością nie było w nich nic szczególnego. Były mniej więcej tym, czym dla wielu są pola Grunwaldu.
Dziesięć lat temu te wielkopolskie łąki zmieniły się w konfesjonał, salę tańca i śpiewu, ale też miejsce medytacji i ciszy przed Najświętszym Sakramentem. Dokonał tego charyzmatyczny zakonnik - dominikanin ojciec Jan Góra. To on sprawiły że dziś mało jest tych, którzy o Lednicy nie słyszeli. I to nie tylko w Polsce, ale także po przeciwnej stronie oceanu.
„Pewnego letniego dnia na Jamnej (wieś, gdzie duszpasterstwo akademickie prowadzone przez o. Jana Górę ma swój ośrodek rekolekcyjny - przyp. red.) nasza niegdysiejsza studentka, a dzisiaj profesor muzyki w Chicago - Jola, zapytała, co mogłaby zrobić dla mnie. Niewiele myśląc, odpowiedziałem: - Zostań ambasadorem Lednicy w Chicago. - Zobaczę, co da się zrobić - odpowiedziała na pożegnanie” („W drodze”, nr 7 (383) 2005) - tak początki Lednicy w Chicago wspomina ojciec Jan Góra.
Tegoroczne chicagowskie, trzecie już spotkanie, które odbyło się 9 czerwca, jest dowodem na to, że Jola Waśko, oficjalny ambasador Lednicy w Chicago, nie rzucała słów na wiatr. Obiecała i zrobiła. Za miejsce spotkania chicagowscy ledniczanie wybrali w tym roku kościół św. Wacława. Świątynia, choć z polskimi tradycjami jest trochę przez Polonię zapomniana, tym bardziej chwała organizatorom, że właśnie tam wszystkich zgromadzili.
Centralnym punktem spotkania była Eucharystia, której przewodniczył biskup archidiecezji chicagowskiej John Manz. Wraz z Księdzem Biskupem Mszę św. koncelebrowali polonijni duszpasterze: gospodarz miejsca, proboszcz parafii św. Wacława ks. Jacek Praski, ks. Adam Galek z redakcji „Niedzieli w Chicago”, ks. Ryszard Miłek - proboszcz parafii św. Heleny, ks. Jacek Wrona z parafii św. Konstancji i ks. Rafał Walczyk z parafii św. Rozalii.
- Musimy ciągle przyjmować Jezusa eucharystycznego, bo inaczej nie będziemy mieli życia w sobie - powiedział w homilii biskup Manz. Wiele miejsca w swej refleksji Hierarcha poświęcił osobie Jana Pawła II, wielkiego przyjaciela lednickich spotkań. Wspominając swe osobiste kontakty z Papieżem Polakiem bp Manz nawiązał do momentu otrzymania sakry biskupiej z rąk Jana Pawła II.
Lednica lubi hasła i symbole. „Poślij mnie” - to hasło tegorocznego spotkania. Wypowiedziane przez XIII-wiecznego zakonnika, późniejszego św. Jacka, słowa te aktualne są także dziś, w dobie nowej ewangelizacji. Aby przybliżyć postać Świętego i jego pełne przygód życie chicagowscy ledniczanie przygotowali inscenizację. Dzięki młodym artystom widzowie dowiedzieli się, że to św. Jacek sprowadził do Polski zakon dominikanów. A „Poślij mnie”, to słowa wypowiedziane w Rzymie do św. Dominika, kiedy ten szukał chętnych do dzieła ewangelizacyjnego.
Z Lednicy, także tej w Chicago, nie odchodzi się z pustymi rękami. Za każdym razem uczestnicy spotkań otrzymują coś, co przez cały rok przypomina im spotkanie, ale także uczy jakiejś prawdy o sobie i o Bogu. W tym roku z kościoła św. Wacława wychodzono z chusteczką papieża Jana Pawła II. Dlaczego z chusteczką? „Wytrzyjcie wasze czoła, żeby myśleć na nowo, przetrzyjcie oczy, żeby świat ujrzeć inaczej, wytrzyjcie nos, żeby wziąć głęboki oddech, usta, by znaleźć słowa miłości, wytrzyjcie twarz, aby być zupełnie nowym człowiekiem” - wyjaśnił o. Jan Góra. W końcu przyszedł czas na to, co na Lednicy najważniejsze, aby raz jeszcze w swym życiu wybrać Chrystusa jako Pana i Zbawiciela.
„Wybieram Chrystusa nie dlatego, aby być królem, ale ponieważ wierzę, że to On jest Panem” - powtarzali za Biskupem zebrani.
A na zakończenie spotkania, tak jak na prawdziwej Lednicy, pozostało jeszcze przejście przez bramę rybę i nadzieja na spotkanie za rok.