W sobotę 2 lutego świętować będziemy Ofiarowanie Pańskie. Jest to wspomnienie tego wydarzenia, gdy Najświętsza Maryja Panna wraz ze św. Józefem ofiarowali swojego syna w świątyni. Tego też dnia Kościół dziękuję Bogu za dar życia konsekrowanego osób żyjących w instytutach życia konsekrowanego. W tym roku pragnę zwrócić uwagę na szczególną formę obecności Kościoła w świecie, jaką są instytuty świeckie. W instytutach tych znajdują się osoby świeckie, które, żyjąc na co dzień w świecie radami ewangelicznymi, są całkowicie oddane Chrystusowi w ich doczesnym zaangażowaniu.

W świetle Słowa Bożego będziemy rozważać niektóre aspekty duchowości i apostolatu tego stanu życia w Kościele.

1. "Pomnożyłeś radość, zwiększyłeś wesele": w świecie - dla świata

Prorok Izajasz mówi o ciemnościach i mrokach, ale też dostrzega promyk nadziei, widzi strumień światła, tudzież pomnożoną radość i zwiększone wesele. U podstaw tej proroczej wizji legła Boża obietnica przyjścia Mesjasza i zapowiedź przyszłej chwały Izraela.

Podobnie Kościół, jako lud Boży, na różnych odcinkach swej drogi widzi większe czy mniejsze światła. Z całą pewnością jesteście nimi wy, jako osoby świeckie. Bóg powołuje Was w zwyczajnych warunkach życia rodzinnego i społecznego, abyście, "wykonując właściwe sobie zadania, kierowani duchem ewangelicznym, przyczyniali się do uświęcenia świata na kształt zaczynu, od wewnątrz niejako, i w ten sposób przykładem zwłaszcza swego życia, promieniując wiarą, nadzieją i miłością, ukazywali innym Chrystusa.

Szczególnym więc zadaniem osób świeckich jest tak rozświetlać wszystkie sprawy ziemskie, z którymi ściśle są związani, i tak nimi kierować, aby one ustawicznie się dokonywały i rozwijały po myśli Chrystusa i aby służyły chwale Stworzyciela i Odkupiciela (por. Lumen gentium).

Spośród tej wielkiej rzeszy świeckich niektórzy są wezwani do szczególnego oddania siebie Bogu, a przy tym do pozostania w sprawach i strukturach świata, w pracy, w rodzinie, w miejscu zamieszkania. Bóg bowiem, obdarzając powołaniem, nie zawsze wzywa do odejścia od tego, w czym człowiek tkwił dotychczas; czasem - i to ma miejsce przy powołaniu do świeckiej konsekracji - wymaga pozostania w swoim miejscu, umocnienia i pogłębienia więzi z ludźmi, służenia im swoją pracą, uczestniczenia w ich zwyczajnym życiu, aby tam wprowadzać ducha Ewangelii, pomagać innym spotkać Chrystusa, Jemu zawierzyć swe życie i w Jego świetle rozwiązywać bieżące problemy. Szczególna przynależność do Boga dokonuje się przez profesję rad ewangelicznych ( czystości, ubóstwa i posłuszeństwa) we wspólnocie jednego z instytutów świeckich. W ten sposób, przebywając w swojej codzienności, całkowicie przynależą do Boga i w pełni są poświęceni spełnianiu powołania, jakim Bóg ich obdarza.

Cieszmy się i dziękujmy Bogu za to, że Duch Święty wzbudził w naszych czasach instytuty świeckie, które ożywiają duchem Ewangelii różne formy rzeczywistości ziemskich.

2. Byście byli jednego ducha i jednej myśli": we wspólnocie

Upomnienie, jakie przekazuje nam w swoim Liście św. Paweł, zaadresowane jest przede wszystkim do tych, którzy sieją ziarna niezdrowej rywalizacji i gorszącej niezgody. Taka postawa uczniów Chrystusowych niszczy jedność i wprowadza rozłamy. Św. Paweł nawołuje nas do jedności w Kościele: byśmy byli jednego ducha i jednej myśli, podkreślając, że każdy człowiek musi znać swoje zadanie i miejsce. W Kościele nie panuje bowiem ani duch wymuszonego kolektywizmu ani egoistycznego indywidualizmu.

Ten wymiar wspólnotowy nie jest też obcy instytutom świeckim. Chociaż członkowie instytutów świeckich życia konsekrowanego nie praktykują życia wspólnego, każdy bowiem mieszka i pracuje w swoim środowisku, to członkowie instytutów inwestują w jedność braterską wiele czasu i mnóstwo pomysłów. Na pierwszym miejscu stoi modlitwa i wzajemna troska o każdego członka, a zwłaszcza o tych, którzy przeżywają trudności. Członkowie instytutów "odczuwają wewnętrzną potrzebę oddania wszystkiego wspólnocie: dóbr materialnych i doświadczeń duchowych, talentów i pomysłów, a także ideałów apostolskich i posługi miłosierdzia" ( por. Vita consecrata).

W naszych modlitwach prośmy, aby w miejscu swego codziennego życia osoby te mogły świadczyć o mocy łaski, która przynosi pojednanie i niszczy mechanizmy przeciwne jedności, obecne w sercu człowieka i w relacjach społecznych, aby stawiali opór dążeniom rozłamowym i separatystycznym, jakich i dziś nie brakuje w naszym społeczeństwie. Oni przecież pragną być "zaczynem mądrości i świadkami łaski w ramach życia kulturalnego, gospodarczego i politycznego" (por. Vita consecrata) .

3. "Mieszkańcom cienistej krainy śmierci wzeszło światło": powołani do apostolstwa

W Ewangelii spotykamy Jezusa w Kafarnaum. Rozpoczyna On swą publiczną działalność od wyszukania sobie pomocników, obiecując im, że z rybaków uczyni ich rybakami ludzi. Oni zaś powołani, natychmiast zostawili łódź i ojca i poszli za Nim.

Instytuty świeckie powstały po to, aby ich członkowie chodzili za Chrystusem i wchodzili z Nim w swoje środowisko pracy zawodowej, we własne rodziny oraz w całą sferę życia społecznego, kulturalnego, gospodarczego, politycznego i towarzyskiego, nie wyłączając oczywiście parafii zamieszkania. Świeccy konsekrowani mają w pierwszym rzędzie dążyć do tego, aby całe ich życie stało się apostolstwem, by wszelki kontakt z drugim człowiekiem miał charakter apostolski.

Proszę, módlmy się, aby świeckie osoby konsekrowane były żywym i czytelnym świadectwem dawanym Chrystusowi; aby swoim sposobem życia nieśli dyskretną, ale skuteczną prośbę do otwarcia się na wezwanie Chrystusa: Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie.

Osoby, które odnajdują w sobie Boży dar wezwania do pójścia za Chrystusem na drogi nowej ewangelizacji, proszę, aby odważnie i wielkodusznie przyjęły to Boże wezwanie i zaproszenie.

Wszystkim z serca błogosławię: W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Sosnowiec, 9 stycznia 2002 r.