Ich zawołanie i drogowskaz na codziennych drogach zakonnego życia to „Ku Bogu w bliźnim”. Wrosły w pejzaż Sandomierza i miejsc, w których pozakładały swoje klasztory. Od 80 lat, bo tyle upływa w tym roku od czasu założenia Zgromadzenia Córek św. Franciszka Serafickiego przez bł. ks. prał. Antoniego Rewerę, niosą wszystkim „pokój i dobro” - dobrem się stają w swojej zakonnej posłudze, cichej pracy zakrystianek, katechetek, organistek, kucharek, krawcowych, ogrodniczek, pracownic kurii i sądów biskupich. A pokój rozsiewają łagodnym uśmiechem, prostymi gestami życzliwej dobroci, wyklęczonymi w kaplicy kolanami, cichym życiem, w którym serce wielkie pragnie ogarnąć cały świat. Jak ich duchowy ojciec - św. Franciszek z Asyżu, jak ich założyciel - bł. ks. Antoni Rewera, męczennik z Dachau. Siostry Franciszkanki - tak o nich najprościej się mówi i słowo to zawiera w sobie wszystko: cichą pracę ewangelicznej Marty, tak samo cichą postawę ewangelicznej Marii, pochylonej u stóp Mistrza. W Sandomierzu u św. Pawła, u św. Józefa, na ulicy Leszka Czarnego, gdzie swój dom generalny mają, można je spotkać.
„Trwajmy w wielkim Bogu jak On trwa w nas…” - od Ojca Założyciela przejęły to hasło i zanim każda z nich stanie się prawdziwą franciszkanką, upływa trochę czasu na formacji zakonnej. Do wiecznych ślubów siostry przygotowują się przez kandydaturę, postulat trwający rok, dwa lata nowicjatu, sześć lat junioratu, żeby na zawsze powiedzieć Chrystusowi swoje „tak” w ślubach wieczystych. A potem cicha praca, życie ciche modlitwą i służbą wypełnione. Bł. ks. Antoni Rewera zaszczepił w nich duchowość i charyzmat franciszkański, aby „z prostotą i radością okazywać światu ubóstwo, pokorę i miłość Ukrzyżowanego Zbawiciela”. Zgromadzenie oparte na Regule III Zakonu św. Franciszka za pierwszy cel stawia sobie oddanie czci, szerzenie chwały Bożej, wdzięczność Bogu za Jego miłość i uwielbienie Boga w Trójcy Jedynego. W 1928 r. bł. Antoni Rewera ze składek III Zakonu Franciszkańskiego zakupił dom przy ul. Krakowskiej w Sandomierzu, który miał się stać domem dni skupienia dla licznych stowarzyszeń religijnych. Pierwsze tercjarki, które w nim zamieszkały, prowadziły wspólne życie, składały śluby wg Reguły III Zakonu i prowadziły Dom Ludowy, będąc jednocześnie pomocą w licznych inicjatywach duszpasterskich swojego Założyciela. Ta data określa początek nowego Zgromadzenia zakonnego wpisującego się w panoramę Sandomierza, ale przede wszystkim Kościoła powszechnego. Aby pełniej zaangażować się w działalność Kościoła, mieszkanki Domu poprosiły Ojca Założyciela o napisanie reguły dla nich i wystosowały prośbę do władz kościelnych o zatwierdzenie stowarzyszenia jako zgromadzenia zakonnego. Dopiero jednak w powojennych czasach, po męczeńskiej śmierci ks. Rewery, dzięki pomocy ks. Wincentego Granata i bp. Piotra Gołębiowskiego Zgromadzenie zostało zatwierdzone na prawie diecezjalnym w 1959 r. Wierne charyzmatowi Założyciela Siostry Franciszkanki podejmują liczne zadania 8 grudnia 1999 r. Jan Paweł II zatwierdził Zgromadzenie na prawie papieskim - to jedna z ważniejszych dat w 80-letniej historii zgromadzenia pisanej miłością każdego serca ku Bogu w bliźnim.

Ojciec założyciel

Bł. Antoni Rewera ur. 6 stycznia 1869 r. we wsi Samborzec, powiat sandomierski, zm. 1 października 1942 r. w obozie koncentracyjnym w Dachau) - prałat, błogosławiony Kościoła katolickiego. Syn Wawrzyńca i Rozalii z domu Sapielak. W Sandomierzu ukończył szkołę średnią, a 1 czerwca 1884 r. wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu. Tytuł magistra teologii uzyskał 18 czerwca 1893 r. w Akademii Duchownej w Petersburgu. Po otrzymaniu święceń kapłańskich (2 lipca 1893 r.) pracował jako profesor, wychowawca i wicedyrektor w Seminarium Duchownym w Sandomierzu, następnie jako duszpasterz, proboszcz parafii pw. św. Józefa w Sandomierzu. Pełnił obowiązki archidiakona, prałata domowego papieża Benedykta XV, dyrektora (w Sandomierzu) i delegata do rady głównej III Zakonu św. Franciszka, kanonika honorowego, następnie gremialnego, prałata honorowego i w końcu dziekana Kapituły Katedralnej. Pozostały o nim wspomnienia jako o kapłanie wielkiej wiary, dobroci i gorliwości duszpasterskiej. Był też wielkim społecznikiem. Jego umiłowanie cnót św. Franciszka z Asyżu zaowocowało założeniem Zgromadzenia Córek św. Franciszka Serafickiego. 16 marca 1942 r. został aresztowany przez gestapo. W czasie przesłuchań przyznał się do czytania podziemnej prasy. „Przecież nie mogłem kłamać” - wyjaśnił współwięźniom. Ponieważ nie chciał wydać, od kogo dostawał nielegalne gazety (nawet za cenę zwolnienia z aresztu) - został skierowany do hitlerowskiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, a następnie Dachau. Tam po doświadczeniu wielu nieludzkich cierpień i upokorzeń, które znosił w duchu wiary i pokory - zmarł z wycieńczenia 1 października 1942 r. Beatyfikowany 13 czerwca 1999 r. w Warszawie przez papieża Jana Pawła II, należy do grona 108 polskich męczenników z czasów II wojny światowej.