W latach 1830-31 Adam Mickiewicz przebywał w Rzymie. Na wieść o wybuchu powstania listopadowego, jako dobry Polak, któremu zależało, aby ojczyzna była wolna, postanowił przyłączyć się do powstańców. W tym celu opuścił Rzym i w sierpniu 1831 r. przybył do Wielkopolski. Gdy nie powiodła się próba przedostania się do Królestwa Kongresowego, zatrzymał się w Oporowie niedaleko Leszna we dworze państwa Morawskich. Pewnego wieczoru, gdy dość licznie zebrane towarzystwo dyskutowało nad sprawą pomocy Wielkopolski dla powstańców, przybył posłaniec z Królestwa, przynosząc wieść o upadku powstania. Wśród zebranych zapanowała ogromna cisza. Wszyscy zebrani z rezygnacją opuścili głowy. Ktoś z obecnych drżącą ze wzruszenia ręką coś napisał na kartce z notesu i podał sąsiadowi. Kartka wędrowała z rąk do rąk, aż trafiła wreszcie do Mickiewicza. Były tam napisane dwa krótkie pytania: " Co teraz robić? Skąd wziąć nadzieję?" Mickiewicz natychmiast napisał poniżej: "Co robi rolnik, gdy mu grad zagony zbije? Znowu sieje..." .

Istotnie rolnik, który ciągle na nowo obsiewa swoje pole, spodziewając się dobrych, obfitych plonów, może być przykładem wewnętrznej siły nadziei.

Co to jest nadzieja? Jak moglibyśmy określić nadzieję? Otóż nadzieja w najogólniejszym pojęciu nie jest to pewność, ale spodziewanie się uzyskania jakiegoś dobra w przyszłości, pomimo widocznych przeszkód i niepowodzeń. I tu rodzi się pytanie: Czy możliwe byłoby życie ludzkie na ziemi bez ciągłej nadziei na osiągnięcie czegokolwiek w życiu w przyszłości?

Student kończy studia z nadzieją, że otrzyma dyplom, który otworzy mu drogę do lepszego i wygodniejszego życia. Urzędnik pracujący latami na jednym stanowisku z nadzieją oczekuje na awans. Rodzice wychowują swoje dzieci z nadzieją, że będą mieli zapewnioną spokojną starość. Przywódcy państw zbierają się na konferencjach z nadzieją, że pokój zostanie zachowany. I tak w nieskończoność można by mnożyć przykłady, że życie ludzkie bez nadziei byłoby trudne i niemożliwe. A że życie ludzkie bez nadziei jest niemożliwe, aż nadto przekonują niedawne czasy koszmaru II wojny światowej. Warunki w obozach koncentracyjnych były tego rodzaju, że pozbawiały w jakimkolwiek stopniu nadziei i sensu życia. Podwójny pas drutów kolczastych pod prądem, liczne wieże strzelnicze oraz uzbrojona załoga z psami wykluczały każdą realną szansę ucieczki. W tej sytuacji wszelka nadzieja mogła być oparta tylko o jakieś złudzenia i fikcję. Jeżeli komuś nawet tych złudzeń zabrakło, wówczas stawał się obojętny na wszystko. Wyszarzała twarz nabierała koloru ziemi, a wzrok bez wyrazu życia utkwiony miał stale w jedno miejsce. Takich ludzi w obozie nazywano "muzułmanami" . Gdy ktoś tracił wszelką nadzieję na przetrwanie, los jego był już przesądzony. Zapadał jakby na śpiączkę, nie reagował na nic. Niemcy wiedzieli, że to ostatnie stadium życia i takich ludzi nawet nie dobijali. Umierali oni masowo sami.

Nadzieja jest więc potrzebna do życia. Pozwoliła ona wielu ludziom przeżyć zdawałoby się nieludzkie warunki, a pozbawienie jej jest wstrząsem dla każdego człowieka. A mimo to spotykamy nieraz ludzi smutnych, nawet zrozpaczonych. Trwają w tym stanie długo, nie widzą pociechy. Różne są przyczyny ich smutku. Niejednokrotnie dowiadujemy się, że utracili nadzieję nie tylko w pomoc czysto ludzką, ale i w pomoc Bożą - odeszli od Boga, zagubili otrzymaną na chrzcie św. nadzieję Bożą w zbawienie i życie wieczne.

Wprawdzie nikt z nas nie pamięta tak ważnej dla życia człowieka chwili, jaką jest chrzest św. Właśnie w czasie chrztu św. wraz z wiarą i miłością otrzymujemy cnotę nadziei. Tę nadzieję daje Bóg i On jest przedmiotem naszej nadziei. Podstawą nadziei w znaczeniu chrześcijańskim jest obietnica Boża dana już pierwszym ludziom po ich upadku, po ich odejściu na skutek złamania przykazań Bożych.

Bóg nie pozostawia człowieka samego, lecz spieszy z pomocą. Obietnice realizuje w narodzie wybranym przez proroków, a ostatecznie w osobie Jezusa Chrystusa, który przez swoją śmierć krzyżową pojednał ludzi z Bogiem, otworzył im bramy wiecznego szczęścia. Bo przecież życie nasze nie kończy się tu na ziemi. Przecież człowiek posiada duszę nieśmiertelną, a co nieśmiertelne jest niezniszczalne. Wobec tego i dusza nasza po opuszczeniu ciała będzie istnieć wiecznie, bądź to w wiecznej szczęśliwości, bądź też potępiona, ale to już zależy od każdego z nas osobiście. Dlatego każdy z nas, kto otrzymał nadzieję do życia wiecznego na chrzcie św., nie powinien tej nadziei zaprzepaścić, ale ją wyrażać nie tylko słowami, ale również uczynkami, szczególnie wtedy, gdy cierpimy i znosimy trudy dnia codziennego.

Co sprzeciwia się nadziei? Dwa błędy sprzeciwiają się cnocie nadziei teologicznej: zarozumiałość i zniechęcenie. Zarozumiałość, czyli fałszywa ufność we własne siły, doprowadza człowieka do tego, że zapomina on o potrzebie łaski Bożej. Zniechęcenie następuje w chwilach próby i przeciwności, kiedy człowiek załamuje się, zapominając o tym, że Bóg zawsze człowieka wspomaga.

Przymioty, które powinny towarzyszyć naszej nadziei, to: silna wiara, dobre uczynki i pokora. Przykładami nadziei są: Matka Najświętsza w hymnie pochwalnym na cześć Boga: "Bóg mój, zbawienie moje, jedyna otucha. Bóg mi rozkoszą serca i weselem ducha". Św. Jan Bosko, który łączył nadzieję pokładaną w Bogu z życiem aktywnym. Wybudował wiele domów opieki, szkół, świątyń, ale zawsze pokładał nadzieję w Matce Bożej Wspomożycielce. Bo tam, gdzie nie ma prawdziwej miłości Boga, gdzie nie ma wiary, tam też i nie ma nadziei.

Możemy usłyszeć tak jak Chrystus słowa: "Ufał Bogu, niech go teraz wybawi, jeśli go miłuje". Lecz jeśli wówczas z tym większą ufnością zwrócimy się do Boga, wołając "Ojcze w Twoje ręce powierzam ducha mego"- wtedy na pewno nie będziemy zawiedzeni.