W książce Dar i Tajemnica Jan Paweł II pisze o św. Bracie Albercie: " Wszyscy w Polsce wiedzą, kim był". Wychodząc z tego założenia, nie przedstawię jego życiorysu, przytoczę raczej wypowiedzi mówiące więcej niż jakiekolwiek opisy. W wyżej wspomnianej książce czytamy: "W dziejach polskiej duchowości św. Brat Albert posiada wyjątkowe miejsce. Dla mnie jego postać miała znaczenie decydujące, ponieważ w okresie mojego własnego odchodzenia od sztuki, od literatury i od teatru, znalazłem w nim szczególne duchowe oparcie i wzór radykalnego wyboru drogi powołania. Jedną z największych moich radości jest to, że mogłem już jako Papież wynieść krakowskiego Biedaczynę w szarym habicie do chwały ołtarzy, naprzód przez beatyfikację w czasie podróży do Polski w 1983 r., na Błoniach Krakowskich, a z kolei poprzez kanonizację w Rzymie, w listopadzie pamiętnego roku 1989. Wielu autorów utrwaliło w polskiej literaturze postać Brata Alberta (...). Również i ja, jako młody kapłan, w okresie wikariatu u św. Floriana w Krakowie, poświęciłem mu utwór dramatyczny zatytułowany Brat naszego Boga, spłacając w ten sposób szczególny dług wdzięczności, jaki wobec niego zaciągnąłem". Właśnie mija 10 lat od uroczystej kanonizacji Brata Alberta, kiedy to pod sklepieniem Bazyliki św. Piotra w Rzymie zabrzmiała burza oklasków, wyrażająca nieopisaną radość zebranych tam pielgrzymów z Polski po wygłoszonych przez Ojca Świętego słowach formuły kanonizacyjnej. Postać tego Ojca ubogich bardziej niż kiedykolwiek jest aktualna w dzisiejszych czasach - w czasach zobojętnienia na los człowieka będącego w potrzebie; intryguje i zmusza do rachunku sumienia. Jan Paweł II podczas swojej pielgrzymki do Ojczyzny w 1997 r. w homilii wygłoszonej we Wrocławiu na zakończenie Międzynarodowego Kongresu Eucharystycznego, nawołując do odpowiedzialności, stawia za wzór św. Brata Alberta: "Na każdym z nas ciąży cząstka odpowiedzialności za ten niesprawiedliwy stan. Każdy z nas jakoś o głód i biedę innych się ociera. Umiejmy dzielić się chlebem z tymi, którzy go nie mają lub mają go mniej od nas! Umiejmy otwierać nasze serca na potrzeby braci i sióstr, którzy cierpią z powodu nędzy i niedostatku! Czasem wstydzą się do tego przyznać, ukrywając swoją biedę. Trzeba ku nim dyskretnie wyciągnąć bratnią, pomocną dłoń. To także jest lekcja, jaką daje nam Eucharystia - chleb życia. Streścił tę lekcję bardzo wymownie św. Brat Albert, krakowski biedaczyna, który swoje życie poświęcił służbie najuboższym. Mawiał często: "Trzeba być dobrym jak chleb, trzeba być dobrym jak chleb, który dla wszystkich leży na stole, z którego każdy może dla siebie kęs ukroić i nakarmić się, jeśli jest głodny".
"Być dobrym jak chleb" - to wezwanie odnosi się nie tylko do tych, którzy odziani w szare albertyńskie habity spieszą z pomocą ludziom potrzebującym, ale do wszystkich, którzy karmią się chlebem z rąk Chrystusa". A nie były to tylko słowa - Brat Albert dał siebie całkowicie nędzarzom, dla których zrezygnował z kariery świetnie zapowiadającego się artysty malarza. Ten obraz Chrystusa - Ecce Homo, pod którym umieszczono jego doczesne szczątki, stanowi dokument, malarski zapis przeobrażenia, jakie się w nim dokonało, gdy w napotkanym nędzarzu ujrzał znieważone Oblicze Boga. Dziś wielu przychodzi do sanktuarium ECCE HOMO, by wpatrywać się w ten znamienny wizerunek, zadumać się nad sobą i wyjść przeobrażonym. Po takim spotkaniu można w zatłoczonym autobusie spojrzeć z życzliwością na "człowieka z marginesu" - jak się go dziś zwykło nazywać - i nie odsuwać się od niego ze wstrętem.