Kiedy patrzymy na dokonujące się w coraz szybszym tempie przemiany na tym ziemskim globie, stawiamy sobie pytanie, jaki jest ich ostateczny cel, czy ten nasz świat nigdy nie osiągnie swojej pełni i doskonałości?... Widzimy, że i przeszłość, i chwila obecna, i przyszłość są jakby we mgle zanurzone. Chrześcijanie wierzą, że tą ostateczną przyszłością świata jest Chrystus, Bóg, który stał się człowiekiem. To On jest tym ciągle Przychodzącym, na którego czekamy.
Przypomnijmy sobie 32. niedzielę zwykłą (sprzed trzech tygodni), kiedy to w przypowieści o 10 pannach Chrystus mówi o swoim przyjściu, którego ani dnia, ani godziny nie znamy. I dziś także, w tę pierwszą niedzielę Adwentu, Pan Jezus mówi do nas: "Uważajcie i czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy czas ten nadejdzie". Dla małych dzieci, które kochają nastrój Bożego Narodzenia, jakby wyśniony z cudownej baśni, to oczekiwanie spełni się w wigilijny wieczór, gdy zabłyśnie choinka. W naszych sercach jest pragnienie prawdy i jasności. Wyrażamy to słowami modlitwy podyktowanej nam przez Pana Jezusa, kiedy w drugiej prośbie modlimy się: "Przyjdź Królestwo Twoje!" S. Teresa Benedykta od Krzyża - św. Edyta Stein napisała, wspominając swoje młode lata: " Tęsknota za prawdą była wtedy moją jedyną modlitwą". Teksty liturgiczne pierwszej niedzieli Adwentu mówią o tęsknocie, nadziei, czuwaniu. Czytanie pierwsze to modlitwa Izajasza, to najbardziej wstrząsające wołanie z nocy niewoli. Jakby na granicy rozpaczy są słowa: "Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił!". To jego natarczywe, gwałtowne, w imieniu Starego Testamentu wołanie spełniło się w przyjściu Jezusa Chrystusa, ale w sposób nieoczekiwany. Podkreśla tę prawdę św. Paweł, kiedy pisze: "Wierny jest Bóg, który powołał nas do wspólnoty z Synem swoim Jezusem Chrystusem, Panem naszym". Naszą ludzką przyszłość możemy przewidywać, ale skutecznie wpływać na nią możemy tylko w zjednoczeniu z Panem Jezusem. A On nie tylko przyszedł przez swoje Narodzenie w Betlejem, On także przychodzi dziś w swoim słowie, w sakramentach, w naszych braciach i siostrach, jak to słyszeliśmy dobitnie tydzień temu, w uroczystość Chrystusa Króla - zarazem ostatnią niedzielę roku liturgicznego. On jest bardzo blisko, ale w ukryciu.
Tegoroczny Adwent przygotowuje nas bezpośrednio do roku 2000. Tym bardziej uświadamiamy sobie, że tęsknoty ludzi Nowego Testamentu na przestrzeni dwóch tysięcy lat czynią nasz Adwent wyjątkowo bliskim Staremu Testamentowi i modlitwa proroka Izajasza jest w szczególny sposób naszą modlitwą. Pełne bólu są te Izajaszowe słowa: "Wszystkie nasze dobre czyny jak skrawawiona szmata". Ileż tej ludzkiej krwi popłynęło, zwłaszcza w tym naszym XX wieku! I dziś wielu przeżywa ów bolesny niepokój, "jakby Bóg skrył swoje oblicze przed nami i oddał nas w moc naszej winy". Wielu ucieka od Boga, a jednocześnie po omacku szuka Boga. Wołajmy za nich: "A jednak, Panie, Tyś naszym ojcem. Myśmy gliną, a Ty naszym twórcą. My wszyscy jesteśmy dziełem rąk Twoich". Izrael myślał o Bogu Jahwe przede wszystkim jako o swoim Stwórcy i Panu. A nas Pan Jezus nie tylko upoważnił, ale polecił nam modlić się do swojego Ojca słowami "Ojcze nasz"!