Wiele dziś słyszy się narzekań na młodzież. Docierają wieści o chuligańskich ekscesach, o napadach rabunkowych czy o zachowaniach znamionujących jakieś wręcz zbydlęcenie. I pytamy - dlaczego?
Kiedy chodzi się po kolędzie, widać wiele bylejakości. Ale - dzięki Bogu - nie brakuje też rodzin, których przysłowiowy próg jest twierdzą. Twierdzą miłości, pogody ducha, radości (mimo trudności materialnych, bo radości ludzkiej nie mierzy się stanem konta), normalności. Nie brak rodzin, gdzie dzieci są wychowywane (a nie tylko hodowane), rodzin, w których czuje się ciepło, wzajemną, bliską więź; w których widać kierunek, w jakich wzrastają dzieci. I nikt nie tłumaczy się brakiem czasu, zapracowaniem, walką o byt. Nie wprowadza się tu żadnych nowomodnych pomysłów "wychowawczych". Jest za to prawdziwa, mądra, odpowiedzialna i przeniknięta miłością troska o dzieci. I one to widzą, czują, dla nich rodzina to nie żadne " wapniaki", żadni "starzy", służący do dawania pieniędzy na dyskotekę czy na ciuchy. Rodzice to kochający (i kochani), mądrzy, autorytatywni przewodnicy, wiodący na niełatwe drogi życia. To najbliżsi, najlepsi przyjaciele, którzy nigdy nie zawiodą. Po prostu rodzice.