Zamożny człowiek z dzisiejszej Ewangelii rozmawia sam ze sobą. Jest z siebie zadowolony. Pole wspaniale obrodziło. A jednak on zamiast cieszyć się, jest zmartwiony i pyta sam siebie, gdzie on te zebrane plony pomieści... Ale w końcu dochodzi do optymistycznego wniosku, kiedy mówi do siebie: "Masz wielkie zasoby dóbr, na długie lata złożone: odpoczywaj, jedz, pij i używaj". Inny jest dialog człowieka z sobą samym, kiedy go przygniecie cierpienie, np. choroba. Pewien kapłan swojemu przyjacielowi, także kapłanowi, który był chory i wyraźnie przygnieciony tą swoją słabością, poradził, żeby sobie ze swoją chorobą porozmawiał... I oto jak przebiegał ten dialog chorego z jego chorobą:
Chory: Nie potrafię tego wyrazić, jak bardzo mnie męczysz i denerwujesz...
Choroba: Ty nie denerwujesz się mną, ty złościsz się sam na siebie.
Chory: Nie, ja jestem zły na ciebie, bo mi zepsułaś wszystkie moje plany. W moim kalendarzu jest tyle terminów, tyle spraw do załatwienia. Wielu ludziom, nawet przyjaciołom muszę teraz odmówić wykonania tego, co im przyrzekłem. Ty mi kradniesz mój czas...
Choroba; Ja wiem, że ci zabieram twój czas. Ale pomyśl, czy ten czas jest naprawdę twój?... Twój kalendarz należy do ciebie. Papier jest cierpliwy. Ale nadchodzący tydzień, każdy jego dzień, nawet ten najbliższy do ciebie nie należy. Kto inny jest właścicielem twojego czasu...
I tu skończyła się ta moja rozmowa z moją chorobą - powiedział ów kapłan - bo nagle uświadomiłem sobie, że istotnie mój czas przyszły do mnie nie należy. Jest Ktoś nazwany Panem czasu, także tego mojego, każdej godziny. I zrozumiałem także, że ja z Nim o tym moim czy raczej przydzielonym mi czasie dawno nie rozmawiałem. A choroba to był dzwonek alarmowy wzywający mnie do rozmowy właśnie z Nim, Panem każdej chwili życia wszystkich ludzi. Może On już wiele razy pukał do mojego serca, ale byłem ciągle zajęty - nie miałem czasu dla Niego.
O tym słyszeliśmy dziś w Ewangelii, a Księga Koheleta, z której cztery wiersze także dziś czytamy, tchnie jeszcze głębszą melancholią, prawie pesymizmem. W tych czterech wierszach aż siedem razy jest użyte słowo "marność". Niemcy tłumaczą to słowo przez " Windhauch", tzn. "podmuch wiatru". Na ten melancholijny niepokój Koheleta dopiero Ewangelia daje nam odpowiedź w słowach Pana Jezusa, że trzeba do tego dążyć, aby być "bogatym przed Bogiem". Dla Koheleta życie człowieka i historia całej ludzkości jest nieprzeniknioną tajemnicą. Jeżeli nasze planowanie ogranicza się tylko do ziemskich horyzontów, tylko do owego "jedz, pij i używaj", to trzeba sobie szczerze powiedzieć, że i każdy z nas może zasługiwać na ten szorstki, ale bardzo sprawiedliwy tytuł: "Głupcze!". Co przyniesie dzień jutrzejszy, wie tylko Bóg. Dlatego tak bardzo konkretnie mówi dziś do nas św. Paweł w drugim czytaniu: "Jeśliście razem z Chrystusem powstali z martwych, szukajcie tego, co w górze, gdzie przebywa Chrystus zasiadający po prawicy Ojca". Jakże pięknie powiedział o tym szukaniu nasz wielki poeta Leopold Staff:
Kto szuka Cię, już znalazł Ciebie;
Już Cię ma, komu Ciebie trzeba;
Kto tęskni w niebo Twe, jest w niebie;
Kto głodny go, je z Twego chleba.