W Polsce nie ma obecnie pracy ponad 2,8 miliona osób, co stanowi 15,7 proc. wszystkich obywateli. Na jedno ogłoszenie o pracy przypada ok. 88 bezrobotnych. Jest to najwyższe bezrobocie od 7 lat. Z raportu Krajowego Urzędu Pracy wynika, że więcej jest bezrobotnych kobiet niż mężczyzn. W 80 proc. bezrobotni są pozbawieni zasiłku od państwa, co teoretycznie oznacza, że nie mają oni żadnych stałych źródeł dochodów. Największą grupę stanowią młodzi ludzie - do 24. roku życia. Najmniej jest bezrobotnych osób w wieku przedemerytalnym oraz z grupy zawodowej parlamentarzystów, wyższych urzędników i kierowników.
Na mapie Polski są miejsca, gdzie co 3. człowiek nie ma szans na pracę - to głównie Pomorze Zachodnie. Są też miejsca, gdzie o znalezienie stałego zatrudnienia jest stosunkowo łatwo. Taką dobrą sławą cieszą się duże miasta - Warszawa i Poznań. Najwyższe bezrobocie jest w warmińsko-mazurskim. W kolejnych 10 województwach liczba osób poszukujących pracy jest bliska alarmująco wysokiej granicy, czyli 15 proc. Mimo tak dramatycznej sytuacji zarówno rząd, jak i parlamentarzyści przez lata jedynie deklarowali chęć opracowania mechanizmów zmniejszających bezrobocie. Na deklaracjach, szczególnie tych przedwyborczych, najczęściej się kończyło. Dowodem na opieszałość rządzących jest fakt, że dopiero w marcu 2001 r. Rada Ministrów przyjęła harmonogram działań przeciw bezrobociu. Niektóre projekty zaczną być realizowane dopiero jesienią. W tym czasie straci pracę lub prawo do zasiłku tysiące ludzi. Tymczasem pracodawcy i przedsiębiorcy od dłuższego czasu wyjaśniają, że jedyny sposób na walkę z bezrobociem i w związku z tym ubożeniem społeczeństwa to obniżenie podatków, uelastycznienie kodeksu pracy, preferencje dla małych i średnich firm, czytelność przepisów prawnych, ułatwienia w kredytowaniu prywatnej działalności. Mimo to nadal trwało "duszenie" przedsiębiorczych i pracowitych ludzi nadmiernymi podatkami, zawiłymi i nieczytelnymi przepisami, wysokimi odsetkami od kredytów bankowych. W sytuacji utraty miejsca pracy jedynym wsparciem ze strony państwa był zasiłek dla bezrobotnych i propozycje przekwalifikowań, najczęściej na zawody niechodliwe, bez gwarancji zatrudnienia.
Kościół wielokrotnie apelował do rządzących o rozsądek, o zjednoczenie sił w walce z bezrobociem. Sam od lat pomagał bezrobotnym we właściwy dla siebie sposób. Był pierwszą instytucją pozarządową w kraju, która uruchamiała setki jadłodajni dla ubogich, miejsc rozdawnictwa odzieży i obuwia, aptek z darmowymi lekami, poradni, w których przyjmowali wolontariusze lekarze, prawnicy, psycholodzy, świetlic środowiskowych dla dzieci i młodzieży, noclegowni i przytulisk. Co roku w ramach letnich akcji Caritas miały i mają szansę wyjazdu na kolonie tysiące dzieci z najbiedniejszych rodzin w Polsce - w tym roku będzie ich ponad 80 tys. Z funduszy Caritas dożywiane są kolejne tysiące dzieciaków. Przy okazji wielkich akcji Caritas, np. odbudowy zniszczonych przez powódź miast i wsi na Dolnym Śląsku czy na północy w Górowie Iławeckim znalazła zatrudnienie spora grupa tamtejszych bezrobotnych. Nikt nie zna natomiast liczby przyparafialnych biur pośrednictwa pracy, choć wiadomo, że w wielu parafiach proboszczowie starają się także w ten sposób pomagać swoim parafianom. Jednak stale rosnąca liczba bezrobotnych i coraz większa bieda przeciętnej polskiej rodziny wymagały podjęcia działań specjalnych, rzec można eksperymentalnych, o znacznie większym niż dotychczas zasięgu działania - włączenia się Kościoła w program aktywnego zwalczania bezrobocia.
21 czerwca br. w Łowiczu odbyło się 313. Zebranie Plenarne Episkopatu Polski, na którym omawiano m.in. program przeciwdziałania bezrobociu oraz programy pomocy bezrobotnym. Kilka dni później, 25 czerwca, Caritas Polska wsparta doświadczeniem Secours Catholique ( Caritas Francji) oraz Urzędu Pracy rozpoczęła realizację pilotażowego projektu pomocy bezrobotnym pod nazwą Zindywidualizowane mikroprojekty dochodu i zatrudnienia bezrobotnych. Pod tą skomplikowaną nazwą kryje się program, polegający na wyszkoleniu grupy 21 wolontariuszy, którzy podzieleni na grupy mają się zaopiekować 140 bezrobotnymi. W efekcie tej opieki dla każdego bezrobotnego ma być opracowana indywidualna strategia znalezienia stałego zatrudnienia lub uruchomienia samodzielnej działalności gospodarczej. Wolontariusze mają pomóc bezrobotnemu w zdobyciu odpowiedniej wiedzy, umiejętności, które mogą być wykorzystywane w kontakcie z przyszłym pracodawcą czy klientem. Projekt ten ma stanowić dopiero wstęp do długofalowej pomocy bezrobotnym. Czy jednak program pilotażowy sprawdzi się w warunkach polskich? Caritas Polska chce go najpierw sprawdzić w kilku powiatach następujących diecezji: warmińskiej ( Bartoszyce - najwyższe bezrobocie w Polsce), sandomierskiej (Sandomierz, Tarnobrzeg), toruńskiej (Grudziądz), kieleckiej (Kielce), płockiej ( Rypin), lubelskiej (Lublin).
W pierwszym etapie siedem trzyosobowych zespołów wolontariuszy szkolić się będzie przez 4 tygodnie w metodach indywidualnej pomocy bezrobotnym. Każdy zespół dostanie pod opiekę miminum 20 bezrobotnych, którym w ciągu roku powinni pomóc w znalezieniu pracy. Przygotowanie do walki o pracę dla każdej osoby powinno trwać około miesiąca. Ten sposób na bezrobocie sprawdził się na Zachodzie, być może okaże się efektywny także u nas.