25 września przybędzie na Jasną Górę pielgrzymka rodzin, aby Matce Bożej powierzyć ich troski. Po czterech latach postkomunistycznych rządów pojawiło się tych trosk bardzo wiele, ponieważ lewica nie tylko całkowicie odeszła od realizacji polityki prorodzinnej, ale wprowadziła wiele niekorzystnych zmian uderzających w rodzinę. Polska Federacja Stowarzyszeń Rodzin Katolickich wielokrotnie alarmowała opinię publiczną o tych antyrodzinnych poczynaniach SLD-owskiego rządu.
Należy przypomnieć, że w poprzedniej kadencji parlamentu i rządu (1997-2001) wprowadzono wiele prorodzinnych rozwiązań, m.in. wydłużono czas urlopów macierzyńskich z 16 do 20 tygodni, a na kolejne dzieci do 36 tygodni. Podwyższono kwoty za urlop wychowawczy dla matek wychowujących troje i więcej dzieci. Podwyższono zasiłek porodowy z 15 do 20 proc. Przyjęto rozwiązania, zgodnie z którymi budżet państwa opłaca w całości składki na ubezpieczenie za kobiety przebywające na urlopach macierzyńskich i wychowawczych. Powołanie Pełnomocnika Rządu ds. Rodziny w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów stworzyło możliwości podjęcia prac nad opracowaniem wieloletniego programu polityki prorodzinnej państwa. Dla usprawnienia działań został powołany przez premiera Międzyresortowy Zespół ds. Opracowania Polityki Prorodzinnej Państwa. Zespół ten, pod kierunkiem Pełnomocnika Rządu ds. Rodziny, już na początku kadencji opracował bardzo ważne, z punktu widzenia rodziny, dokumenty: Raport o sytuacji polskich rodzin oraz Program polityki prorodzinnej państwa. Dokumenty te stały się podstawą wielu prorodzinnych rozwiązań. Program polityki prorodzinnej państwa obejmował długofalowe, systemowe i kompleksowe plany działania, które zostały skoordynowane z przekształceniami gospodarczymi, podatkowymi i społecznymi. Tylko takie podejście do tych problemów gwarantowało sukces.
Z takim trudem przygotowany i zatwierdzony program polityki prorodzinnej państwa został z pełną premedytacją zablokowany przez koalicję SLD-UP. Środowiska feministyczne, które zdominowały działania rządu, realizowały głównie antyrodzinną politykę, prowadzącą do gwałtownego wzrostu rozwodów, wchodzenia rodzin - szczególnie wielodzietnych - w obszar skrajnej nędzy. W celu oceny skutków dla przyszłych pokoleń tej antyrodzinnej polityki, odchodzących w niesławie rządów postkomunistycznych, należy przeprowadzić szczegółowe badania.
Przed nowym parlamentem i rządem staje zatem zadanie powrotu do kompleksowej polityki prorodzinnej, do przywracania polskim rodzinom należnych im praw. Nie ma bowiem innej alternatywy dla rozwoju społeczeństwa i narodu, jak podjęcie zdecydowanych działań dla ratowania rodzin polskich przed dalszą degradacją moralną i materialną. Wobec spadku przyrostu naturalnego, który w Polsce osiągnął jeden z najniższych w świecie wskaźników, powiększanie kapitału ludzkiego jest najważniejszym i perspektywicznym celem rozwoju społecznego. Istotnym narzędziem w jego osiąganiu będzie nadanie wyraźnie prorodzinnego kierunku ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wprowadzenie w systemie podatkowym rozwiązań prorodzinnych stworzy mechanizm fiskalny umożliwiający licznym rodzinom zwiększanie wydatków na inwestowanie w człowieka, nawet przy istniejącym przeciętnie niskim poziomie dochodów.
Z bezpieczeństwem materialnym rodziny ściśle wiąże się polityka socjalna. Jej podstawowym zadaniem jest ochrona egzystencji rodzin, które nie potrafią z różnych przyczyn wydobyć się z ubóstwa. Konieczne jest podtrzymanie systemu zasiłków dla tych rodzin. Sprzyjać temu powinny różnorodne formy aktywizacji zawodowej, m.in. poprzez wspieranie rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw rodzinnych, ze szczególnym uwzględnieniem zagrożonych bezrobociem miast i wsi.
Dla realizacji zintegrowanej polityki prorodzinnej potrzebna jest ścisła współpraca wielu podmiotów: organów rządowych, samorządowych, organizacji pozarządowych, w tym religijnych. Konieczne jest zahamowanie postępującego spadku liczby zawieranych małżeństw oraz urodzeń poprzez podejmowanie działań w zakresie polityki finansowej, mieszkaniowej i polityki zatrudnienia w celu tworzenia warunków do posiadania dzieci i łagodzenia obciążeń związanych z ich utrzymaniema także tworzenia warunków do godzenia obowiązków rodzicielskich z pracą zawodową, czyli wprowadzenia dłuższych urlopów macierzyńskich, płatnych urlopów wychowawczych z prawem do pełnego wliczenia okresu przerwy do emerytury i pracy w niepełnym wymiarze godzin. Efektem tych działań musi być osiągnięcie przynajmniej prostej zastępowalności pokoleń poprzez dodatkowe oddziaływania na kształtowanie systemu norm i wartości z rodziną i dzieckiem jako wartościami priorytetowymi.
Matkom oczekującym narodzin dziecka należy zapewnić specjalistyczną opiekę medyczną i psychologiczną. Zapewnienie opieki najmłodszym - to także troska o bezpieczny poród i promocja karmienia piersią. Naturalnym miejscem wychowania dzieci jest dom rodzinny. Często nie może on spełnić tych podstawowych zadań ze względu na ekonomiczny przymus pracy kobiety-matki, najściślej związanej z dzieckiem w początkowym okresie jego życia. Dlatego należy zapewnić matce możliwość pozostania w domu z dzieckiem, wprowadzając zabezpieczenia finansowe dla osób rezygnujących z pracy zawodowej na rzecz opieki nad dzieckiem w domu. Przeniesienie dotacji ze żłobków i przedszkoli na opiekę rodzinną w domu jest bardziej efektywne ekonomicznie i zapewnia dziecku lepszą opiekę.
Zdecydowanie należy podjąć walkę z zagrożeniami, jakimi są: alkoholizm, narkomania, pornografia oraz negatywny wpływ mediów i działających sekt. Konieczne jest przeprowadzenie uregulowań ustawowych, np. ograniczenie możliwości rejestrowania sekt, ochrona przed pornografią, zakaz reklamy alkoholu i papierosów oraz przygotowanie nauczycieli, katechetów, pedagogów i liderów młodzieżowych do przeciwstawienia się tym zagrożeniom społecznym. Tylko suma tych wszystkich działań przyniesie korzystne efekty i zapewni nam wszystkim bezpieczną i godną przyszłość.

Kazimierz Kapera - dr nauk medycznych, od 1993 r. prezydent Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rodzin Katolickich; 1991 - podsekretarz stanu w Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej; 1997-2001 poseł RP z listy AWS; w latach 1997-99 pełnomocnik rządu ds. rodziny. Współautor Raportu o sytuacji polskich rodzin i Programu polityki prorodzinnej państwa). Przewodniczący partii Rodzina-Ojczyzna.