Jest ich ponad 40 tysięcy; dziewczynki i chłopcy. Bez matek i ojców, sieroty po brutalnych atakach i zbrodniach tzw. Państwa Islamskiego ponad 10 lat temu. Ich jedyną szansą i nadzieją są życzliwi ludzie z całego świata, także z Lublina.

Piątka dzieci z Irbilu

Pan Tomasz przywraca marzenia aż piątce dzieci przebywających w jednym z sierocińców w kurdyjskim Irbilu. W tej gromadce jest chrześcijańskie rodzeństwo, dwoje dzieci muzułmańskich i jedno jazydzkie. Jazydzi, to bardzo stary naród zamieszkujący tereny w pobliżu kolebki judaizmu (Ur Chaldejskie, znane z historii Abrahama), szczególnie prześladowany przez terrorystów arabskich. W ciągu kilku lat wojny zamordowali kilkanaście tysięcy przedstawicieli tego narodu, jeszcze więcej ofiar było wśród chrześcijan z Syrii i środkowego Iraku.

Arcybiskup Bashar Warda, chaldejski metropolita Irbilu, mówi, że największą troską jego archidiecezji jest obecnie los dzieci i starców. Dzieci znajdują schronienie w sierocińcach, osobom starszym dedykowany jest Dom Miłosierdzia, wzniesiony przed pięciu laty dzięki ofiarom katolików z Europy. Dach nad głową to pierwsza rzecz w przypadku dzieci. Żeby zapewnić im wyżywienie, opiekę lekarską i możliwość nauki, potrzeba jedynie równowartości 100 dolarów USA na jedną osobę. I właśnie pięcioro sierot wspiera w ten sposób pan Tomasz.

Horyzont solidarności bez granic

Dzieło pod nazwą „Przywrócić Marzenia” zrodziło się sześć lat temu w Lublinie, ze wspólnej inicjatywy konsula autonomii Kurdystanu w Polsce Ziyad Raoof oraz lubelskich wolontariuszy zrzeszonych w Stowarzyszeniu Solidarności Globalnej. Organizacja ta odwołuje się do wezwania św. Jana Pawła II podczas jego pielgrzymki w Ełku (1999): - „W wielu miejscach na świecie cierpi człowiek i woła o drugiego człowieka!” Szczególnymi miejscami misji stowarzyszenia są kraje, gdzie zagrożeni są chrześcijanie, stąd inicjatywy podejmowane razem z Kościołem na Kubie, wśród uchodźców po wojnie Rosji z Gruzją (2008) czy teraz w Ukrainie. Przywracanie marzeń osieroconym dzieciom w dalekim Kurdystanie to spełnianie wizji św. Jana Pawła II, według którego „Horyzont solidarności nie zna granic”.

Znak braterskiej miłości

Miałem przywilej odwiedzić pod koniec 2023 roku kilkanaścioro wspomnianych sierot w Irbilu i okolicy. Ich marzenia nie są podobne do rówieśników z Europy; naznaczone są pamięcią dramatu wojny, w której straciły rodziców, krewnych i bliskich i z powodu której musiały uciekać z rodzinnych stron. Jedna z dziewczynek chciałaby zostać lekarką i nauczyć się wstawiać protezy rąk i nóg; często widuje swoich rówieśników bez kończyn. Innej marzą się studia inżynierskie, a potem odbudowa swojej wsi pod Mosulem, łącznie z kościołem wysadzonym w powietrze przez terrorystów. Obydwie należą do chóru katedralnego i w każdą niedzielę wykonują pieśni liturgiczne w języku aramejskim, bo ten - używany przez Chrystusa - zachował się w liturgii Kościoła chaldejskiego.

Młodzież, która może już podjąć studia, chętnie wybiera Uniwersytet Katolicki w Irbilu, najmłodszą katolicką uczelnię na świecie, mającą niespełna 10 lat. Rektor prof. Salahhadin Kako podkreśla, że w murach uczelni zgodnie zdobywają wiedzę muzułmanie, jazydzi i chrześcijanie. Prawie połowa studentów to albo sieroty wojenne albo dzieci uchodźców; stypendia dla nich fundują ludzie dobrej woli z całego świata.

Moja wizyta w Irbilu zbiegła się w czasie ze świętowaniem Bożego Narodzenia, dlatego dzieci otrzymały prezenty. Ofiarowane im plecaki to mały znak, że w dalekim Lublinie ktoś o nich pamięta i w imię bratniej miłości przyczynia się do spełniania ich marzeń.