Przeżywamy w naszej Ojczyźnie 35. rocznicę powstania Solidarności. To był piękny czas, dużo jest wspomnień. Jest wielu autorów tego sukcesu, bo sukces ma zwykle wielu ojców. Chciałbym dziś tylko przypomnieć pewne fakty z tamtych lat. Najpierw, 16 października 1978 r., wybrano kard. Karola Wojtyłę na papieża. Potem – w 1979 r. – była pierwsza pielgrzymka Jana Pawła II do Ojczyzny. Żyliśmy wszystkim, co mówił i czynił Ojciec Święty. To on otworzył usta i serca Polaków, wzbudził w nas odwagę. Mówił rodakom i światu: „Nie lękajcie się! Otwórzcie drzwi Chrystusowi!”. I jeszcze: „Musicie być mocni mocą wiary!”. Dlatego podczas strajku w Stoczni Gdańskiej w 1980 r. znalazły się tam zaraz obraz Matki Bożej Częstochowskiej i portret Jana Pawła II. To było niezwykle ważne dla polskich robotników, którzy poczuli, że w walce o swą godność nie są sami, że stoi za nimi Ojciec Święty, a także Kościół. Dzisiaj wielu chciałoby wymazać z naszej historii i z pamięci świadków tych dni to wszystko, co dla wyzwolenia Ojczyzny zrobił polski Papież i polski Kościół...

Dziękujemy Panu Bogu i Maryi, Królowej Polski, za to, co wydarzyło się 35 lat temu. A wypełniło się wtedy treścią w polskiej świadomości bardzo ważne i bardzo chrześcijańskie słowo: „solidarność”. Tamta solidarność musi być w nas ciągle odnawiana. Ona nie umarła, jest zawarta w sercach wielu Polaków, ale jakoś przygasła, niemal zanikła. Wielu spośród działaczy tamtego czasu znalazło się później w sytuacji trudnej, często zostali bez pracy, bez środków do życia. Dopiero teraz próbujemy się nimi zainteresować. Inni znów ubrali się w szaty solidarności, choć nie są to ich szaty, i robią na tym jakiś swój interes – polityczny, ekonomiczny itd. Nie myślą o ideałach tego ruchu, o kolegach i koleżankach, którzy w imię solidarności z braćmi cierpieli prześladowanie, byli internowani. Choć odszedł komunizm, pozostały stare przyzwyczajenia, sposób myślenia, które przeniesiono na grunt nowego systemu.

Pragniemy jakiegoś wielkiego odnowienia, bo zauważamy, że wracają do naszej Ojczyzny komunistyczne upiory – ateizm, bluźnierstwo, wrogość wobec Kościoła. Nie można tu zapomnieć o bł. ks. Jerzym Popiełuszce – wielkim orędowniku człowieka pracy, bestialsko zamordowanym przez komunistycznych siepaczy. Tymczasem sprytnie postarano się o odebranie głosu Kościołowi przez teczki z notatkami SB pogrążającymi w opinii społecznej wielu księży, a wszystko po to, by móc wprowadzić kraj na nowe, światowe tory życia bez Boga...

Musimy mieć oczy otwarte na wszystko, co się wokół nas dzieje, i wiedzieć, że wiele zależy od nas, katolików, od naszej świadomości i aktywności.