Przewiezienie ciała bł. Urszuli z Rzymu do Polski

Po beatyfikacji rozwijający się szybko kult bł. Urszuli stał się bodźcem do decyzji o przewiezieniu relikwii Błogosławionej z Rzymu do Polski, do domu macierzystego urszulanek szarych w Pniewach koło Poznania. Po otrzymaniu 11 grudnia 1987 r. nulla obsta ze strony Wikariatu Rzymu, a 22 grudnia - zgody Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych na przeniesienie relikwii do Pniew, podjęto następne kroki w tym celu.
25 października 1988 r. nastąpiło otwarcie grobowca w kaplicy domu generalnego i wyjęcie trumny z ciałem Założycielki. Po liturgicznych okadzeniach i modlitwach trumna została otwarta przez zespół medyczny. Stwierdzono, że ciało bł. Urszuli nadal zachowało się w całości.
27 stycznia 1989 r. po zakończeniu prac związanych z zabezpieczeniem ciała Błogosławionej (m.in. matka Urszula otrzymała nowe ubranie i habit zakonny, wszystko z czystego lnu, oraz krzyż i obrączkę, gdyż krzyż, obrączka i różaniec z ekshumacji zostały zatrzymane jako relikwie), nastąpiło repositio, czyli ponowne złożenie ciała do grobowca w kaplicy domu generalnego, w obecności członków Trybunału Diecezjalnego i ekipy medycznej. Przewodniczący Trybunału sprawdził formalnie stan przeprowadzonych przez ekipę prac i potwierdził ponownie autentyczność ciała Błogosławionej.
Po kilku miesiącach, 8 maja 1989 r., w Rzymie nastąpiła ponowna ekshumacja ciała Błogosławionej w obecności przedstawicieli Trybunału, ekipy medycznej i przełożonej generalnej z członkiniami zarządu Zgromadzenia. Ciało bł. Urszuli zostało przełożone z prowizorycznego relikwiarza do innego, przygotowanego już na stałe. Trumna wewnętrzna, z miedzi, wyłożona została lnianymi prześcieradłami, a po włożeniu do niej ciała - zalutowana i umieszczona we właściwym relikwiarzu-trumnie, wykonanym z orzecha amazońskiego w kolorze ciemnobrązowym, z płaskorzeźbą Ostatniej Wieczerzy na ścianach bocznych długich i stylizowanym liściem akantu na ścianach bocznych krótkich.
Po zamknięciu relikwiarza-trumny odpowiednimi nitami przewodniczący Trybunału ks. prał. Oscar Butinelli opasał go czerwoną wstęgą i nałożył okrągłą, lakową pieczęć Vicariatus Urbi. Obok tej pieczęci wicekonsul Ambasady Polskiej w Rzymie Stanisław Obara nałożył dużą, okrągłą, lakowaną pieczęć z napisem: Ambasada Polska w Rzymie. Takie same, lecz mniejsze pieczęcie konsul nałożył na trzy nity: na dwa w górnej części i jeden u dołu trumny. Po zakończeniu części formalnej przewodniczący pozwolił na ustawienie relikwiarza przed ołtarzem i pozostawienie go tam aż do wyjazdu z Rzymu.
W trzy dni później, 11 maja tegoż roku, samochód-kaplica wiozący relikwiarz pojechał do Watykanu. Do groty Matki Bożej z Lourdes w ogrodach watykańskich przyszedł Papież Jan Paweł II. W trakcie nabożeństwa majowego Papież zwrócił się do Błogosławionej w formie modlitwy i udzielił wszystkim zebranym błogosławieństwa na rozpoczynające się przeniesienie relikwii. Matka generalna, dziękując Ojcu Świętemu, pozostawiła w darze mały relikwiarz, zawierający relikwie Błogosławionej ex pelle. Jeszcze tego samego dnia relikwiarz wyruszył w drogę do Polski.
Po kilkunastu dniach, 29 maja 1989 r., w święto liturgiczne bł. Urszuli, a równocześnie w 50. rocznicę jej śmierci, relikwie Błogosławionej złożone zostały w kaplicy domu macierzystego sióstr urszulanek w Pniewach pod Poznaniem. Wieczorem, przy drzwiach zamkniętych i w małym gronie osób, nastąpiło otwarcie relikwiarza miedzianego. Błogosławiona została przebrana w nowy habit i złożona ponownie tylko w relikwiarzu właściwym, czyli drewnianym.

Proces kanonizacyjny

Bodźcem do podjęcia kolejnych kroków w kierunku kanonizacji bł. Urszuli było cudowne uratowanie 14-letniego Daniela Gajewskiego od śmierci w wyniku porażenia prądem elektrycznym o napięciu 220 V. Wypadek miał miejsce 2 sierpnia 1996 r. w Ożarowie Mazowieckim.
16 kwietnia 1998 r. w kaplicy arcybiskupów warszawskich, w Warszawie przy ul. Miodowej, odbyła się sesja publiczna, otwierająca proces diecezjalny w sprawie domniemanego cudu za przyczyną bł. Urszuli. Sesję prowadził kard. J. Glemp. Zakończenie procesu oraz podpisanie akt i nałożenie na nie pieczęci lakowych odbyło się 26 czerwca 1998 r. Akta (cztery egzemplarze transsumptu, czyli odpisu akt oryginalnych - dwa w języku polskim i dwa egzemplarze tłumaczenia na język włoski) zostały przewiezione do Rzymu i przekazane Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. Tam proces diecezjalny uzyskał zatwierdzenie Kongregacji od strony formalnej (stwierdzenie poprawności przeprowadzonego procesu i odpowiedniego zabezpieczenia akt).
Następny etap dotyczył podstawowego warunku, koniecznego do kontynuowania procesu, tj. uznania wydarzenia za cud za przyczyną Błogosławionej. Pierwsza część wypadła pozytywnie: komisja lekarzy i techników-ekspertów uznała, że uratowanie życia chłopcu nie może być wyjaśnione przyczynami naturalnymi. Komisja teologów natomiast podniosła dwie zasadnicze wątpliwości: czy postacią, którą chłopiec widział, była rzeczywiście bł. Urszula, oraz brak tzw. invocatio - bezpośredniego zwrócenia się do Błogosławionej o pomoc. Sesja mająca uzupełnić proces diecezjalny pod tym właśnie kątem odbyła się w Warszawie w dniach 30 lipca - 2 sierpnia 2001 r. pod przewodnictwem generalnego promotora wiary ks. prał. Sandro Corradiniego z Rzymu. Zebrany materiał okazał się zadowalający.
Pod koniec stycznia 2002 r. komisja teologiczna uznała wstawiennictwo bł. Urszuli w uratowaniu życia Daniela Gajewskiego. Etap konsultacyjny został zakończony.
12 marca 2002 r. kardynałowie z Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych na zebraniu plenarnym wypowiedzieli się w tej sprawie pozytywnie.
23 kwietnia 2002 r. w obecności Papieża Jana Pawła II odbyło się publiczne odczytanie dekretu, definitywnie potwierdzającego cud uratowania życia Danielowi Gajewskiemu za wstawiennictwem bł. Urszuli Ledóchowskiej. W ten sposób spełnione zostały warunki, otwierające drogę do kanonizacji.