W trakcie
wielkiej mowy Jezusa
«o wodzie żywej» (por. J 7, 37-52),
a później «o światłości świata»
(por. J 8, 12-19),
może nieudolny zabieg kopisty sprawił,
że te dwie mowy -
skierowane
do uczestników
w świątyni jerozolimskiej
podczas
żydowskiego Święta Namiotów -
zostały opatrzone
tak wymownym przykładem.

Co w tym kontekście
może wyjaśnić
tekst o kobiecie,
znanej w mieście
z czynów lubieżnych?
Oto powstała -
po pierwszej mowie Jezusa -
kontrowersja
co do Jego osoby,
zarówno w gronie
Jego słuchaczy,
jak też
pośród faryzeuszy
i uczonych w Piśmie.

Mówił bowiem do nich
jak wielcy prorocy,
a nawet więcej,
mógłby być Mesjaszem,
gdyż siebie samego
wskazywał
za «źródło wody żywej»,
ponieważ «z Jego wnętrza
płynie rzeka [tej] wody»,
a mówił im to
«o Duchu,
którego mieli otrzymać
wierzący w Niego».

Także druga Jego mowa -
wskazująca
w Nim źródło
«światłości tego świata» -
rodzi podobne wątpliwości
wśród Jego adwersarzy.
Jezus
w ten sposób
daje o sobie samym
świadectwo prawdomówności,
co poświadcza
«Jego Ojciec,
który Go posłał».

W myśl zasady,
że «mowy pouczają,
a przykłady pociągają»,
kopista -
jak wytrawny kaznodzieja -
umieszcza
między tymi mowami
zdarzenie,
którego epizod
rozegrał się
w tym samy miejscu
co mowy,
w krużgankach
świątyni jerozolimskiej.

Gdy On
po całonocnej modlitwie
na Górze Oliwnej
był jeszcze w zamyśleniu
i z ducha tego
przemawiał
do tych,
którzy licznie
«schodzili się do Niego»,
oni -
«uczeni w Piśmie i faryzeusze
przyprowadzili do Niego kobietę,
którą dopiero co
pochwycono na cudzołóstwie».

Jakie są ich intencje -
wiadomo nie od teraz,
wszak po wielokroć
będą wystawiać Go na próbę,
sprawdzać Jego wiarygodność
w podstępnych zdarzeniach,
które mnożą w tym celu,
lecz może być
jeszcze cel jeden,
by Go ośmieszyć
przed ludem
i Jego uczniami.

Gdy więc Jezus
usłyszał
rzucone na kobietę
oskarżenie
z przypomnieniem
świętego Prawa Mojżeszowego,
w którym ten Prawodawca
«nakazał im takie kobiety kamienować»,
cóż więc powie
On -
uważany za Mistrza -
«oto
jest
pytanie?»

Nie da im satysfakcji
w jałowej
i nieskutecznej dyskusji,
ani nie wypowie się
w przypowieści,
jak miał w zwyczaju,
gdy głosił im nauki
o Królestwie Bożym,
ale
«schyliwszy się,
pisał palcem po ziemi»,
czym pewnie
w niecierpliwość
wprowadził
swoich przeciwników.

Gdy więc nalegali,
rzucił im
jakby od niechcenia
to sakramentalne zdanie,
którego nie powstydził by się
nawet sędzia
biorący w obronę kobietę,
która mu się naprzykszała:
«Kto z was jest bez grzechu
niech pierwszy rzuci w nią kamieniem»
«i powtórnie -
jak dodaje Apostoł -
schyliwszy się ,
pisał na ziemi».

Co takiego
znaleźli skarżący kobietę
w piśmie Jezusa
pozostanie ich
pewnie gorzką tajemnicą,
gdyż «jeden po drugim
zaczęli odchodzić,
poczynając od starszych -
bardziej doświadczonych -
aż do ostatnich.
Pozostał tylko Jezus
i kobieta
stojąca
na środku».

Teraz
rozegra się
ostatni akt
tego dramatu,
gdy Jezus
podniesie
swe zbawcze oczy
na kobietę
i spyta ją
niemal retorycznie:
«Kobieto, gdzież oni są?
Nikt cię nie potępił?»
Odpowie cicho:
«Nikt Panie! -
uznając w Chrystusie
swego Zbawcę,
dlatego usłyszy:
«I Ja cię nie potępiam.
Idź i odtąd już nie grzesz». Amen.