W kierunku Morza Śródziemnego, ku zatoce Hajfa ciągnie się niewielkie pasmo wzgórz, w najwyższym punkcie mające 528 m. Wzgórza te noszą nazwę Karmel, a najwyższą w tym paśmie jest góra o tej samej nazwie. Historia Karmelu ściśle jest związana z historią człowieka. Na jej stokach odkryto siedliska człowieka neandertalskiego, stale prowadzi się tam intensywne badania archeologiczne w jaskiniach. Ale nas góra Karmel interesuje z innych względów. Sięgnijmy do Pisma Świętego, a ściślej do Księgi Królewskiej i postaci proroka Eliasza, żyjącego w IX w. przed Chrystusem. Jego prorocka działalność przypada na rządy izraelskiego króla Achaba i jego żony Izebel, księżnej Tyru, wielkiej czcicielki boga Baala. To właśnie Izebel zapragnęła rozpowszechnienia czci dla Baala, który miał zastąpić kult Boga Jedynego w Izraelu. Dla ratowania prawdziwej wiary Bóg powołał Eliasza. Już samo Jego imię "Jahwe jest moim Bogiem" wskazuje na bezkompromisową postawę obrońcy wiary. Prawdziwa walka o czystość wiary rozegrała się na górze Karmel (1 Krl 18, 20-40). Trzy lata trwała susza, wszyscy modlili się o deszcz. I oto Eliasz porywa się na niezwykłą próbę. Żąda aby na górze Karmel Achab zgromadził cały lud Izraela i wezwał proroków Baala. Achab usłuchał tego wezwania. Na oczach całego ludu 450 kapłanów Baala i sam Eliasz wybudowali dwa ołtarze, na których złożono cielce. Eliasz wezwał proroków Baala, aby modlili się do swojego boga, aby zesłał ogień i przyjął ich ofiarę. Pomimo modlitw, samookaleczeń i wołań nic się nie wydarzyło. Następnie Eliasz kazał wokół ołtarza wykopać rów, napełnić go wodą i zaniósł modlitwę: "O Panie, Boże Abrahama, Izaaka oraz Izraela. Niech dziś będzie wiadomo, że Ty jesteś Bogiem w Izraelu" (1 Krl 18, 36). Ogień z nieba zstąpił i pochłonął ofiarę Eliasza, proroków Baala wytracono. Tak oto Bóg okazał swą moc, a lud zachował czystość wiary.

Dziś na górze Karmel wielką czcią otoczona jest grota, w której Eliasz chronił się przed prześladowaniami. Miejsce to jest nawiedzane zarówno przez Żydów, jak i Arabów, chociaż należy do chrześcijan. Znajduje się tu bowiem klasztor karmelitański. To tu swoje korzenie biorą karmelici, zakon wielce zasłużony w dziejach Kościoła. W XI w. obok góry Karmel znajdowali miejsce dla medytacji i modlitwy eremici, którzy w 1115 r. połączyli się dzięki pielgrzymom i krzyżowcom w zakon żebrzący, dla którego św. Albert Avogadro w XIII w. spisał regułę. Z biegiem czasu zakon rozprzestrzenił się w całej Europie chrześcijańskiej, także w Polsce. W klasztorze na górze Karmel zwanym Stella Maris ("Gwiazda Morza") króluje Matka Boża nazwana Szkaplerzną. Sto metrów od sanktuarium wznosi się latarnia morska wskazująca statkom drogę do portu w Hajfie, jak Matka Boża wskazuje drogę do nieba chrześcijanom. Przepiękna Madonna trzyma Dzieciątko na lewym ręku. Dzieciątko zaś zdaje się podawać wiernym szkaplerz święty, który ma chronić przed zasadzkami szatana. Na ścianach bocznych świątyni można zobaczyć płaskorzeźby ukazujące duchowość karmelitańską. Jedna z alegorii nawiązuje do dzieła św. Jan od Krzyża Droga na górę Karmel. Na górę, czyli na szczyt duchowości, prowadzi stroma droga, "droga ogołocenia", co podkreślają słowa "nada, nada, nada", znaczące w języku hiszpańskim tyle co "nic, nic, nic". Trzeba odrzucić wszystko, aby osiągnąć doskonałość. Inna alegoria nawiązuje do dzieła św. Teresy z Avili Twierdza wewnętrzna. Dusza ludzka ma być jak twierdza, aby nie wdarł się do niej grzech i zło tego świata, co symbolizują tu skorpiony i węże pragnące wejść do twierdzy. Dwie inne płaskorzeźby przedstawiają św. Benedyktę od Krzyża, Edytę Stein, karmelitankę pochodzenia żydowskiego zamęczoną w Oświęcimiu, i bł. Różę, jedyną Arabkę wyniesioną na ołtarze. Inne obrazy nawiązują do Starego i Nowego Testamentu oraz przedstawiają świętych zakonu karmelitańskiego.

To właśnie stąd duchowość karmelitańska promieniowała i nadal promieniuje na cały świat. W XVII w. po reformie zakon przeżywał swój wielki rozkwit, również na ziemiach polskich. Zakonnicy szerzyli kult szkaplerzny i Matki Bożej z góry Karmel. W naszej diecezji także z tamtego okresu pozostały otoczone niesłabnąca czcią obrazy Matki Bożej Szkaplerznej, wystarczy wspomnieć Nabróż i Tomaszów. Również w Grabowcu, znajduje się wizerunek Matki Bożej z góry Karmel, chociaż mniej sławny, ale otoczony czcią nie tylko parafian garbowieckich.

Uroczystości odpustowe w Garbowcu, zgodnie z wieloletnią tradycją, rozpoczyna Msza św. w wigilię, odprawiana na cmentarzu parafialnym w godzinach popołudniowych. W tym roku, przy pięknej pogodzie i wielkiej liczbie wiernych zgromadzonych przy grobach swoich bliskich, przewodniczył Eucharystii ks. Ryszard Siedlecki, wikariusz z Niedrzwicy Dużej. Okolicznościowe kazanie wygłosił ks. Andrzej Puzon, dziekan z Hrubieszowa. Mówił on m.in. o tajemnicy śmierci i świętych obcowaniu, a także ufności Matce Bożej, która mocą szkaplerzną może wprowadzić do nieba. Główne uroczystości odpustowe odbyły się 16 lipca. Mszy św. przewodniczył ks. Zygmunt Zuchowski. Przed rozpoczęciem Liturgii Ksiądz Prałat poświęcił figurkę Chrystusa Dobrego Pasterza, stojącą przed plebanią i odnowione konfesjonały w kościele. Okolicznościowe kazanie wygłosił ks. Marek Giergiel, ojciec duchowny naszego Seminarium. W swoim kazaniu podkreślił głównie znaczenie duchowości maryjnej w dzisiejszym świecie.