Kahlenberg - historyczne wzgórze, widoczne ze wszystkich stron Wiednia, położone 483 m n.p.m., a na nim kościół św. Józefa, w niedzielę 12 września br. był świadkiem podniosłych uroczystości. Złożyły się na nie przede wszystkim: 316. rocznica odsieczy wiedeńskiej pod naczelnym dowództwem króla Jana III Sobieskiego, 16. rocznica wizyty Ojca Świętego Jana Pawła II na Kahlenbergu, 50. rocznica święceń kapłańskich rektora kahlenberskiej świątyni - ks. Jerzego Smolińskiego, odsłonięcie tablicy upamiętniającej służbę Zgromadzenia Księży Zmartwychwstańców w polskim sanktuarium narodowym oraz tradycyjne polskie dożynki.
Co roku polski kościół na wiedeńskim wzgórzu odwiedza około miliona wiernych z całego świata. Jednak najczęściej, najchętniej i najliczniej przybywają tutaj Polacy. Kahlenberg jest bowiem dla nich szczególnym symbolem zwycięstwa, nadziei, wiary i umiłowania wolności. Tak było i tym razem...

Z kart historii...

Pierwsze wzmianki o Kahlenbergu pochodzą z 1101 r., kiedy to margrabia Leopold III przeniósł swoją siedzibę z Melku na wzgórze zwane dziś Leopoldsberg, a sąsiadujące bezpośrednio z Kahlenbergiem. W 1246 r. Kahlenberg przejęli Kanonicy Regularni i przez cztery wieki byli jego właścicielami. W 1627 r. cesarz Ferdynand II, dzięki staraniom polskiego magnata Mikołaja Wolskiego, sprowadził do Austrii kamedułów i na zasadzie wymiany z Kanonikami Regularnymi uzyskał Kahlenberg i przekazał go Kamedułom pod budowę klasztoru i kościoła pw. św. Józefa.
Dzieło budowy zostało zakończone w 1639 r. Radość jednak nie trwała zbyt długo. Podczas wojny trzydziestoletniej Szwedzi złupili pustelnię i zmusili zakonników do opuszczenia klasztoru.
Przed śmiertelnym niebezpieczeństwem stanął Kahlenberg, jak zresztą cała Austria i Europa, w 1683 r. Sułtan Mehmed IV postanowił rozszerzyć państwo osmańskie na całą Środkową Europę i narzucić jej islam.
I z tego zagrożenia Kahlenberg wyszedł zwycięsko, choć sytuacja była dramatyczna. 20-tysięczna husaria pod wodzą króla Jana III Sobieskiego zadała Turkom przygniatającą klęskę. 12 września wszedł na karty historii jako dzień największego zwycięstwa.
W 1782 r. cesarz Józef II specjalnym dekretem zniósł w państwie habsburskim wszystkie zakony kontemplacyjne. W tym też czasie kameduli opuścili wiedeńskie wzgórze.
Od tego momentu kościół na Kahlenbergu przechodził smutne koleje losów. Prywata, egoizm i szarganie świętościami niszczyły wiekową świątynię. Dopiero w 1849 r. Józefina i Jan Finsterle odkupili kościół i własnym kosztem go odrestaurowali. Odtąd w kościele św. Józefa na Kahlenbergu odprawiano w niedziele i święta Msze św., zaś dzięki hojności dobroczyńców postarano się o utrzymanie przy świątyni kapłana.

Zmartwychwstańcy na Wzgórzu Zwycięstwa

4 kwietnia 1906 r. historyczny kościół pw. św. Józefa przekazano polskiemu Zgromadzeniu Księży Zmartwychwstańców, którym zawsze była bliska idea niepodległości, wolności i zmartwychwstania Ojczyzny.
Rok później papież Pius X przekazał kościołowi św. Józefa kopię obrazu Maryi z rzymskiego kościoła, który do chwili obecnej umieszczony jest w głównym ołtarzu. Aby podkreślić znaczenie świątyni na Kahlenbergu, Papież przydzielił jej aż 9 odpustów zupełnych.
W 1907 r. generał Ojców Paulinów, o. Euzebiusz Rejman, wzbogacił świątynię kopią Obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej. Od tego czasu Matka Boża doznaje w tym wizerunku szczególnej czci od pielgrzymów i turystów, którzy nazywają ją Czarną Madonną.

Minęło 316 lat

Polacy pamiętają. 12 września br. przybyli na Kahlenberg po raz kolejny, aby wyrazić wdzięczność Bogu za to, że dał zwycięstwo, aby uczcić dzień, przez który tak chwalebnie weszliśmy w dzieje Europy.
Uroczystość w świętym miejscu zwycięstwa rozpoczęła się o godz. 10.00. Mszy św. przewodniczył i homilię wygłosił arcypasterz Kościoła wrocławskiego, kard. Henryk Gulbinowicz. W Eucharystii udział wzięli licznie zgromadzeni rodacy - duchowni i świeccy. Przybył też prowincjał Księży Zmartwychwstańców - ks. Adam Piasecki, ambasador Polski - Jan Barcz, konsul generalny w Wiedniu - Janusz Szczepkowski, ministrowie na czele z min. Ryszardem Czarneckim, świat nauki i kultury, przedstawiciele związków i stowarzyszeń, ataszat wojskowy, Komitet Renowacji Kościoła Kahlenberskiego, Zespół Artystyczny "Tysiąclatki" z Katowic, husaria z Zawiercia, szkoły im. Jana III Sobieskiego, harcerze, poczty sztandarowe, korespondenci i dziennikarze.
Uroczystą Liturgię rozpoczął hymn Gaude Mater Polonia w wykonaniu Archikatedralnego Chóru z Katowic.
W homilii kard. Gulbinowicz przywołał na pamięć tamto historyczne wydarzenie sprzed 316 lat. Zatrzymał się dłużej nad osobą i wiarą polskiego monarchy, który wiedział doskonale o tym, że jeżeli Bóg nie pomoże, to zwycięstwa nie będzie. O godz. 4.00 nad ranem w niedzielę Opatrzności Bożej podczas Mszy św. Jan III Sobieski zawierzał Bogu losy tej bitwy. "Jego żarliwa wiara w Boga, jego bezgraniczne zaufanie Maryi sprawiły, że uratował chrześcijańską Europę i jej kulturę przed zalewem Turków. Wysiłkowi militarnemu zjednoczonych armii błogosławił Bóg, a polski monarcha widział w tym zwycięstwie szczególną Jego interwencję. Nic więc dziwnego, że list do papieża Innocentego XI rozpoczął od słów ´Venimus, vidimus et Deus vicit´" - podkreślał Kaznodzieja.
Podczas Eucharystii Ksiądz Kardynał przekazał polskiemu kościołowi na Kahlenbergu dar archidiecezji wrocławskiej - obraz Matki Bożej zwanej Sobieską.

Ambasador Polski w Austrii

Ks. Jerzy Smoliński, który od 1983 r. jest rektorem kościoła św. Józefa na Kahlenbergu, podczas uroczystej Eucharystii obchodził jubileusz 50-lecia kapłaństwa.
Każdego dnia na wzgórzu kahlenberskim Ksiądz Rektor wita grupy pielgrzymkowe z Polski, które najczęściej przybywają na to święte miejsce w drodze do Rzymu. Jest duszpasterzem i przewodnikiem wszystkich Polaków, a Ojciec Prowincjał nazwał go nawet "ambasadorem Polski na ziemi austriackiej". Zaznaczył także, że od momentu przyjęcia święceń kapłańskich w Krakowie jest on wielkim znakiem nadziei dla ludzi, do których był posyłany. "Kraków, Kościerzyna, Drawsko Pomorskie, Radziwiłłów Mazowiecki - to tylko niektóre stacje Twojej kapłańskiej posługi. Miłość do Matki Bożej oraz wielkie zaufanie do Boga sprawiły, że zawsze odważne decyzje, które podejmowałeś, były trafne, choć nie wszyscy w to wierzyli" - mówił o Księdzu Jubilacie Ojciec Prowincjał.
Z kolei przedstawicielka laikatu, składając Czcigodnemu Jubilatowi gratulacje i życzenia z okazji złotego jubileuszu kapłaństwa, podkreśliła jego wielkie oddanie Bogu i ludziom, którego doświadczają na kahlenberskim wzgórzu. "Swoim życiem, wiarą i dobrocią o każdej porze dnia i nocy służysz Bogu i Ojczyźnie. Zdobyłeś sobie uznanie i szacunek. Jakże wielu dzięki Twojej postawie wychodzi z tego miejsca z nowym, lepszym patrzeniem na sens życia" - mówiła.
W dowód szczerej wdzięczności za podejmowany każdego dnia trud duszpasterski Ksiądz Jubilat otrzymał 50 pięknych, czerwonych róż, a w długim szeregu ustawiły się dzieci w ludowych strojach, przekazując ks. Smolińskiemu upominki z różnych stron Polski.
A co na to Ksiądz Rektor? Podszedł do pulpitu i z wrodzoną sobie skromnością zapewnił uczestników Świętej Liturgii o tym, że słowa, które padły pod jego adresem, nie należały do programu uroczystości, a dary, które otrzymał, z pewnością przydadzą się potrzebującym.
Eucharystia zakończyła się żarliwym śpiewem hymnu Boże, coś Polskę - który tutaj, na ziemi austriackiej, brzmiał jakoś inaczej, prawdziwiej, bardziej tęskno i majestatycznie.
Na zewnętrznej ścianie kościoła św. Józefa odsłonięto tablicę pamiątkową, a zaraz potem przed głównym wejściem do świątyni odbyły się tradycyjne polskie dożynki. Zgromadzeni na Wzgórzu Zwycięstwa Polacy, zarówno mieszkający w Austrii, jak i pielgrzymi z Polski, na znak jedności i braterstwa podzielili się okruchami dożynkowego chleba. Wzajemnym życzeniom, wspomnieniom i refleksjom towarzyszyły śpiewy i tańce w wykonaniu Zespołu Artystycznego "Tysiąclatki".